Kerst na de tweede wereldoorlog .

Nog maar eens uitgeregend bij het werk, dat, gelukkig maar,  stilaan toch in zijn laatste fase van afwerking aan het komen is. 'k Hoop volgende week in een volledig afgewerkt huis te wonen met een volledig nieuw opgemetselde muur, duchtgevoegd en ondertussen ook voorzien van een goede isolatie.

Als je wil meegenieten, hier heb je de kans . . .

Traumerei

Soms,
als de meeuwen
zou ik willen schreeuwen,
of zweven op de wind.

Weer worden als een kind ?
Of rustig zitten gaan,
en mijmeren over hoe het was,
vroeger . . . lang geleden.

Vandaag ben ik , terwijl buiten een druilerige regen de sfeer nog net dat ietsje triester maakt, even gaan lezen bij de Vlaamse grootmeester uit lang vervlogen dagen.
Guido GEZELLE : de dichter die, daar waar de courante woordenschat voor hem tekort schoot, zijn eigen nieuwe samenstellingen of woorden maakte.
Dit gedichtje heb ik, speciaal voor diegenen die zich mochten interesseren in de oorspronkelijke schrijfwijze, overgenomen zoals het toen werd gedrukt.

Tranen

' Is nevelkoud,
en, 's halfvoornoens, nog
duister in de lanen;
de boomen, die 'k
nog nauwlijks zien kan,
weenen dikke tranen.

't En regent niet,
maar 't zeevert . . . van die
fijngezichte, natte
schiervatbaarheid,
die stof gelijkt, en
wolke en wulle en watte.

't Is aschgrauw al,
beneên, omhooge, in
't veld en langs de lanen :
de boomen, die 'k
nog nauwlijks zien kan,
weenen dikke tranen.

Daarjuist  kwam ik in mijn boekenkast een uitgave tegen uit 1897 door Jules De Meester te Rousselaere.
Het was   van  GUIDO GEZELLE  de dichtbundel " RIJMSNOER  - om en om het jaar - ".

Ik laat jullie graag even meegenieten.

         

HOE ZEERE VALLEN ZE AF

Hoe zeere vallen ze af,
de zieke zomerblâren ;
hoe zinken ze, altemaal,
die eer zoo groene waren,
te grondewaard !
Hoe deerlijk zijt gij ook
nu, boomen al, bedegen ;
hoe schamel die weleer
des aardrijks, allerwegen,
de schoonste waart !

Daar valt er nog een blad ;
het wentelt, onder 't vallen,
den alderlaatsten keer,
en 't gaat de duizendtallen
vervoegen thans :
zoo zullen ze, een voor een,
daarin de winden bliezen
vol luider blijdzaamheid,
nu, tonge en taal verliezen,
en zwijgen gansch.

Hoe zeere vallen ze af,
onhoorbaar in de lochten,
en schier onzichtbaar, in
de natte novelvochten
der droeve maand,
die, 't ijzervaste speur,
ontembaar ingetreden,
die al de onvruchtbaarheid,
de al de onvriendelijkheden
des Winters baant !

't Is herfst,
 overal zie je dezer dagen spinnen,  kruipen, of gewoon een beetje hangen en slingeren in ragfijne zilverdraden.