DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over de liefde
iets dat je voelt of iets dat je
zou willen voelen. Liever word ik
bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst
en wat ik gewaar word is waar
of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er nog zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

Auteur: judith herzberg

.

.

Ze vraagt
terwijl ze kijkt
donkere ogen
diep en triest.
Ze vraagt
zoekend in mijn ogen
de hoeken trillend
zonder beweging.
Ze vraagt
zonder hoop
zonder geloof
zonder enig woord
Ze vraagt
zonder tranen
zonder geluid
zonder vragen
en ik..
ik geef antwoord..

Auteur 01-04-2008 Ton.

..

.

Nu
ik
eindelijk
mijn handen vrij heb
mijn taal niet meer gevangen
in een vorm

nu ik eindelijk
een wapen heb gevonden
gebroken zinnen
woorden al
versplinterd glas

Zou ik
jouw masker
met scherven van taal
kunnen bewerken
tot de waarheid
aan het licht komt

Maar opeens
ben jij winter
en laat me koud

En in plaats
van jou gelijk te maken
met de grond
zal ik
kathedralen bouwen
voor degenen
die ik liefheb.

Auteur :STEF BOS

.

Daar, aan de voet,

waar man en vrouw

elkaar ontmoeten,

waar stammen, volkeren en werelden

elkaar vinden,

op een vochtige, warme donkere plaats,

waar goden en demonen wonen,

daar bevindt zich de zin

van alle ambities,

van rijkdommen, ervaring, kennis, ideeën.

Het gelezene, het gehoorde, het geziene

stroomt daar in de zintuigen over,

verjongt en geneest en doodt.

Daar, aan de voet,

waar man en vrouw elkaar ontmoeten,

begint en eindigt alles.

Auteur: Maja Panajotova

.

.

.

.

.

.

Is het zij

die mijn ernst ontbindt

mijn wijsheid kreukt

die zich dan mijn staart ombindt

en zachtjes mijn geweten neukt

die daarna mijn wonden likt

en zo eindeloos over mijn waan beschikt?

Is het zij

die onder me aankruipt als een strand

wanneer vloed in mijn ogen brandt

die m’n angst niet onder haar arm draagt

maar me één vleugel ombindt en verjaagt

die keer om keer de zandloper in mijn hart kantelt

en soms hard maar handig de eikel in mij ontmantelt?

Is het zij

die geen scherven in haar koelkast bewaart

of Artis-visioenen over de toekomst spaart

die voor het slapengaan mijn dromen voorleest

me zo van alle andere koortsige vrouwen geneest

Is het zij die drijft op het zout van m’n huid

Is het zij die als ze lacht, haar ogen sluit?

Het is zij,

en als ze het niet is

is het misschien… zij

en als zij het ook niet is

ligt het wel weer aan mij.

Auteur : Stijn Vranken

.

.