DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

Nu
ik
eindelijk
mijn handen vrij heb
mijn taal niet meer gevangen
in een vorm

nu ik eindelijk
een wapen heb gevonden
gebroken zinnen
woorden al
versplinterd glas

Zou ik
jouw masker
met scherven van taal
kunnen bewerken
tot de waarheid
aan het licht komt

Maar opeens
ben jij winter
en laat me koud

En in plaats
van jou gelijk te maken
met de grond
zal ik
kathedralen bouwen
voor degenen
die ik liefheb.

Auteur :STEF BOS

.

Daar, aan de voet,

waar man en vrouw

elkaar ontmoeten,

waar stammen, volkeren en werelden

elkaar vinden,

op een vochtige, warme donkere plaats,

waar goden en demonen wonen,

daar bevindt zich de zin

van alle ambities,

van rijkdommen, ervaring, kennis, ideeën.

Het gelezene, het gehoorde, het geziene

stroomt daar in de zintuigen over,

verjongt en geneest en doodt.

Daar, aan de voet,

waar man en vrouw elkaar ontmoeten,

begint en eindigt alles.

Auteur: Maja Panajotova

.

.

.

.

.

.

Is het zij

die mijn ernst ontbindt

mijn wijsheid kreukt

die zich dan mijn staart ombindt

en zachtjes mijn geweten neukt

die daarna mijn wonden likt

en zo eindeloos over mijn waan beschikt?

Is het zij

die onder me aankruipt als een strand

wanneer vloed in mijn ogen brandt

die m’n angst niet onder haar arm draagt

maar me één vleugel ombindt en verjaagt

die keer om keer de zandloper in mijn hart kantelt

en soms hard maar handig de eikel in mij ontmantelt?

Is het zij

die geen scherven in haar koelkast bewaart

of Artis-visioenen over de toekomst spaart

die voor het slapengaan mijn dromen voorleest

me zo van alle andere koortsige vrouwen geneest

Is het zij die drijft op het zout van m’n huid

Is het zij die als ze lacht, haar ogen sluit?

Het is zij,

en als ze het niet is

is het misschien… zij

en als zij het ook niet is

ligt het wel weer aan mij.

Auteur : Stijn Vranken

.

.

Jij kent de vragen

die ik stel

Ik ken het antwoord

wat jij geeft

En als ik zwijg

en je vraagt wat ik voel

Dan tover ik met woorden

Maar ik draai er omheen.

*

Want ik wil vuur

Levenslang vuur

Want we leven

misschien maar

zevenhonderdduizend uur

En ik wil elk uur vuur

*

Want ooit op een dag

Dan dooft het vuur

Maar als ik sterf

En word geblust

Laat het dan zijn met een kus.

Tekst (fragmenten) Stef Bos

Uitg. Hans Kusters Music N.V.

.

Wat was en niet meer is

Ik zie haar, hoe haar gerimpelde handen rusten in haar schoot en haar intens droevige blik gericht is op de overkant. Haar verdriet snijdend door mijn ziel. Alles waar ze waarde aan hechtte is nu betekenisloos. Toen ze noodgedwongen afstand deed van huis en haard, blies ze tegelijkertijd haar laatste levenslust uit. Ze verhuisde naar de overkant maar liet haar waardige bestaan achter.

Ik zie haar, hoe ze denkbeeldige pluisjes van haar rok plukt. Dezelfde blauwgeruite rok waar ze bestellingen in rondbracht. Haar gezicht getekend door vermoeidheid, haar ogen stralend van geluk. Als kind antwoordde ik steevast op de vraag wat ik later wilde worden " buurvrouw" . Het nietszeggende antwoord voor buitenstaanders, werd door dorpsgenoten begrepen. Iedereen droeg haar een warm hart toe. Niet omdat ze zoete, lieve broodjes bakte of ze bezorgde aan huis maar omdat ze voor de hele wijde omtrek de buurvrouw was.

Ik zie haar, hoe ze versgeplukte bloemen in een vaasje heeft gezet. Hetzelfde vaasje dat altijd stond te geuren op de toonbank. Met zorg geplukt, met beleid geschikt. Bloemen gaven haar kracht, vertelde ze mij.

Ik zie haar, hoe ze twee kopjes verse koffie op tafel heeft gezet. Dezelfde kopjes die altijd klaarstonden om gevuld te worden. Ze heeft me ooit toevertrouwd dat ze geen koffie lust, maar geniet van de gezelligheid die het met zich meebrengt.

IK zie haar, hoe ze de lege schommelstoel tegenover haar meedraait met de zon. Ze sluit haar ogen en ik zie haar lippen bewegen. Even lijkt het erop dat er een voorzichtige glimlach verschijnt op haar gezicht.

Ik zie haar, hoe ze de appeltaart aansnijdt. Speciaal voor de gelegenheid gebakken. Een vast ritueel dat ze al sinds haar eerste trouwdag in ere houdt.

Ik zie haar en weet dat niets meer is zoals het was. De bloemen hebben hun kracht verloren. De koffie heeft haar gezelligheid ingeruild voor eenzaamheid. Ik voel een traan over mijn wang.

Ik weet, ze is mijn buurvrouw niet meer.
Haar hart brak, toen het zijne stopte.

Auteur :Silly Houet