AUTEUR : Ted van Lieshout

..

Twee vliegen,waren
 aan het fladderen,
oeps dacht de ene wat een mooie man,
ola -la dacht het mannetje wat een toffe dame
in gedachten hadden ze niet gemerkt
dat ze naar elkaar toevlogen
en knots te laat,
verliefd...
het was beiden hun laatste vlucht
dwarrelend naar beneden
daar wachten hen...helaas de dood.

WirWar


 

..

..


IK WENS JE

ik wens je liefdevolle aandacht

ik wens je mensen om je heen

ik wens je ogen die je zoeken

maar bovendien

wens ik je mensen aan wie je

je verdriet ook mag laten zien

..

..


WAARVOOR
IK
VLUCHT


Waarvoor ik vlucht
voortvluchtigheid verschuilend ?
Waarvan ik me afwend
verbijsterd en verbeten
niet langer
blozend bewogen
niet meer naar het licht gekeerd ?
ik vermoed dat het verdriet is.

..

..


LEST BEST

Ik denk nog dikwijls terug aan Pieter-Bas,
Die etter die mijn schoolloopbaan verpestte,
Want telkens bij de toetsen en de testen
Bleek hij veruit de beste van de klas.

Zelfs ik kwam er totaal niet aan te pas
En daar de titel van op-een-na-beste
De hoogste was die daarom voor mij restte
Zat ik bij elk rapport in zak en as.

Zo kreeg ik dus als knaap reeds dat gestresste
Dat thuishoort in ons opgefokte Westen,
Een stress waarvan ik onlangs pas genas:

Ik kwam tot besef dat ik ten leste
Alsnog de beste van ons tweeën was
Toen ik opeens zijn doodsannonce las.

..

Neem deze dag,

het licht van deze dag,

de lucht en het leven,

het lachen van deze dag,

het huilen en het spelen,

het wonder van deze dag. 

..

..




Aan beide zijden ben je mooi

Heel voorzichtig ga je tastend
met het ijzer langs de plooi.
In het langzaam, zachtjes glijden
onder stoom aan beide zijden

ben je kreukbaar, ben je mooi.
Eerst nog hadden wij wat woorden,
zeiden wij dat wat niet hoorde, was
jij mij en ik jouw ijver meer dan zat.


Nu, hier achter plank en hemden,
strijk jij het haast onbestemde,
dat ons scheidde, dat ons remde
in een handomdraai weer glad.

..

.

UITDAGING


Ik kijk omhoog
en voel de regen,
koude nevel,
nat gezicht.
In mijn hals
een kille druppel.
Grote plas die voor me ligt.
Die niet let op grijs of rimpels.
Op iets anders evenmin.
Die me roept
en die me uitdaagt.
Grote plas...
ik zing,
ik spring!

..

.

Rotsen.

Daar is niets zo stevig als een rots.

Jaren, eeuwen staan ze daar te pronken

in al hun pracht en macht.

Doch op een dag ,kan daar ook iets breken

en valt  zo'n grote brok naar beneden.

Met alle gevolgen van dien, ja zoiets kan doden,

gewonden en enorme schade aanrichten.

Ook innerlijke kwetsuren, blijven je volgen.

Door de onmacht van de sterkte van de natuur.

Ook vriendschap is zo broos als een rots.

Zelfs één brokje steen,kan schade maken.

En niemand ziet dat het neergevallen is.

Maar ieder steen heeft een betekenis.

Juist lijk ieder woord, zijn zin heeft in het leven.

Verloren gaat zo'n rotsteen niet...

Neen ze liggen zelfs in sommige tuinen.

Maar ook deze steen weet,dat hij zijn

pracht van vroeger niet meer had

en dan zwijgt hij in alle stilte over zijn hart.

Ze hebben hem verstoten...

En zo gaat het ook met woorden

Dus denkt vooral na hoe je iets zegt.

WirWar

..

..

Zoals je me nu aankijkt
kijk je door mijn huid
en komt het licht naar binnen.

Vraag niets meer.
Ik kan niets méér leven.
Jij kan niets meer geven
dan dit licht dat niet kan worden gescheiden,
niet dieper doordringen kan.

hoe zouden we ooit intiemer kunnen zijn
dan deze verweerde lichamen
die vrijuit geven?

.