AUTEUR : INA SIPKES DE SMIT

..

..


WAARVOOR
IK
VLUCHT


Waarvoor ik vlucht
voortvluchtigheid verschuilend ?
Waarvan ik me afwend
verbijsterd en verbeten
niet langer
blozend bewogen
niet meer naar het licht gekeerd ?
ik vermoed dat het verdriet is.

..

..


LEST BEST

Ik denk nog dikwijls terug aan Pieter-Bas,
Die etter die mijn schoolloopbaan verpestte,
Want telkens bij de toetsen en de testen
Bleek hij veruit de beste van de klas.

Zelfs ik kwam er totaal niet aan te pas
En daar de titel van op-een-na-beste
De hoogste was die daarom voor mij restte
Zat ik bij elk rapport in zak en as.

Zo kreeg ik dus als knaap reeds dat gestresste
Dat thuishoort in ons opgefokte Westen,
Een stress waarvan ik onlangs pas genas:

Ik kwam tot besef dat ik ten leste
Alsnog de beste van ons tweeën was
Toen ik opeens zijn doodsannonce las.

..

Neem deze dag,

het licht van deze dag,

de lucht en het leven,

het lachen van deze dag,

het huilen en het spelen,

het wonder van deze dag. 

..

..




Aan beide zijden ben je mooi

Heel voorzichtig ga je tastend
met het ijzer langs de plooi.
In het langzaam, zachtjes glijden
onder stoom aan beide zijden

ben je kreukbaar, ben je mooi.
Eerst nog hadden wij wat woorden,
zeiden wij dat wat niet hoorde, was
jij mij en ik jouw ijver meer dan zat.


Nu, hier achter plank en hemden,
strijk jij het haast onbestemde,
dat ons scheidde, dat ons remde
in een handomdraai weer glad.

..

.

UITDAGING


Ik kijk omhoog
en voel de regen,
koude nevel,
nat gezicht.
In mijn hals
een kille druppel.
Grote plas die voor me ligt.
Die niet let op grijs of rimpels.
Op iets anders evenmin.
Die me roept
en die me uitdaagt.
Grote plas...
ik zing,
ik spring!

..

.

Rotsen.

Daar is niets zo stevig als een rots.

Jaren, eeuwen staan ze daar te pronken

in al hun pracht en macht.

Doch op een dag ,kan daar ook iets breken

en valt  zo'n grote brok naar beneden.

Met alle gevolgen van dien, ja zoiets kan doden,

gewonden en enorme schade aanrichten.

Ook innerlijke kwetsuren, blijven je volgen.

Door de onmacht van de sterkte van de natuur.

Ook vriendschap is zo broos als een rots.

Zelfs één brokje steen,kan schade maken.

En niemand ziet dat het neergevallen is.

Maar ieder steen heeft een betekenis.

Juist lijk ieder woord, zijn zin heeft in het leven.

Verloren gaat zo'n rotsteen niet...

Neen ze liggen zelfs in sommige tuinen.

Maar ook deze steen weet,dat hij zijn

pracht van vroeger niet meer had

en dan zwijgt hij in alle stilte over zijn hart.

Ze hebben hem verstoten...

En zo gaat het ook met woorden

Dus denkt vooral na hoe je iets zegt.

WirWar

..

..

Zoals je me nu aankijkt
kijk je door mijn huid
en komt het licht naar binnen.

Vraag niets meer.
Ik kan niets méér leven.
Jij kan niets meer geven
dan dit licht dat niet kan worden gescheiden,
niet dieper doordringen kan.

hoe zouden we ooit intiemer kunnen zijn
dan deze verweerde lichamen
die vrijuit geven?

.

..



JE SLAAPT

Je slaapt zo dicht bij de dood. Ik moet het donker in
en horen dat je ademhaalt, zien dat je borst zacht
op en neer blijft gaan, bang als ik ben om je
te verliezen aan het niet meer wakker worden.

Hoe meer ik van je houd, hoe verder weg moet ik
om je niet te breken. Maar als je slaapt kom ik
terug,
zit bij je, stil, klaar om je wakker te wurgen als je
lucht durft over te slaan of je verslikt in een
ademtocht.

..

.


Naar Binnen

Ik zou haar willen kennen,
deurtje in haar hoofd en zo
naar binnen. Omzichtig door
de doolhof die zij is.

Daar is een kamer vol met
alles wat zij mist. Feiten,
dagen, mensen door elkaar.
Het heeft gewaaid in haar.

Een man is hier die dood is.
Een kind dat niet bestaat.
Ik snuffel in een leven, kan
met alles niets beginnen.

Het is goed dat het vergaat.

..