DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

.


Liefste,
denk ik met
zoveel lichtheid


Liefste denk ik met zoveel lichtheid,
hou me in je hart verschanst
gun me het wenen en het wentelen
urenlang op scherpe randen.
Liefste, zeg ik brekend,
laat me lezen in onvergetelijke vrouwenogen
dat er leven is zonder spijt.

..

..


JONG GELEERD OUD GEDAAN.

Een pasgeboren veulen in de wei
Weet automatisch hoe te galopperen;
Een kuiken pikt meteen en wast zijn veren,
Het leerde blijkbaar kip zijn in het ei;

Ook vogels hoeft men nimmer te dresseren,
Zij vliegen in een oogwenk vogelvrij;
En aardappels, getrokken uit de klei
Zijn kant en klaar om zo te consumeren.

Dus waarom brengt men ook een feut niet bij
Dat zo lang in de buik moet bivakkeren
Hoe of het strakjes in de maatschappij
Zich dadelijk volwaardig kan verweren ?
Dat werpt alleen maar vrucht af volgens mij:
Een mens is nooit te jong om wat te leren.

..

..


 Blij

 Ik ben vandaag zo los en vrij,

ik ben zo warm en licht.

Alsof mijn hoofd een dansje maakt.

Alsof de zon mijn hart aanraakt.

Blijdschap is een klein gedicht

dat wakker wordt in mij.

..

..


PIJN

Ik had pijn, door de medicatie
lag ik vlug in het dromenland.

Zalig zeg ik word verwend en ja
door meerdere personen .
Oei denk ik dat noemen
ze personeel !!!

Zodus ik ben rijk...snurk snurk.
Even wakker,  want ze brengen mij warme chocomelk,
dank U wel zeg ik vriendelijk
mijn hoofdkussen word nog eens extra opgeschud
Oh..wat doet het goed aan mijn hartje.

Snurk,snurk he... Oh wat is dat?
Klaarwakker werd ik
mijn hond verdorie
is aan mijn blote voeten aan het likken.....
de schat , hij kan het niet weten
daar is de pijn terug.

.

..

..


Ik kan niet genoeg krijgen
van de broosheid van het leven
gewiegd, geborgen en gebundeld
in geruisloze golvende bewegingen
van vermoeide lichamen
die zich uitstrekken als klanken
die kreunen om elkaar.

Ik kan niet genoeg krijgen
van jou.

..

..

Als je moeder doodgaat


Als je moeder doodgaat
gaat de deur dicht
van een wilde tuin

die iedereen vergeten had.

Als je zelf doodgaat,
wie weet,
kruip je door de aarde
weer naar boven
in die oude tuin
waar je moeder zit te slapen
in een rieten schommelstoel
en rupsen zich ontpoppen
in de winterzon
en jij weer mag beginnen
aan je eerste droom.

Aan de voeten van je moeder
denk je niet meer
aan de dood.

..

.


Lijmen

Ik had drie beestjes,
drie beestjes van steen.
Een vogeltje,
Een veulentje
Een varkentje.

Ze zijn gevallen.
Ze braken stuk.
Ik heb ze gelijmd.
‘t is bijna gelukt.

Ik heb drie beestjes,
drie beestjes van steen.
Een volentje,
Een veukentje,
Een vargeltje

.

.

Liefde

De dingen hebben soms eenzelfde naam:
Een lichte kus, elkaar verwilderd bijten,
Zacht mokken, blindelings met huisraad smijten,
Vreemd, het valt alles onder liefde saam.

Wie liefheeft en daar langzaam aan gewent,
Ontdekt verbijsterd achter maan en rozen
Het kleine tijdperk van twee tomelozen,
Waar men om de beurten tart en temt.

Eerst zacht van zin, later snel uitgestoeid,
Elkander prikkelen, dan ronduit haten,
En ouder wordend: zacht weer, en vermoeid.

Zò gaat het ons, misschien in milder mate…
Twee slingerplanten in één wilde groei,
Die ondanks alles elkaar niet verlaten.

.

.

..

AFSPRAAK

Ik zou willen dat je niet wacht als mijn moment daar is.
Je mag me nog even onderstoppen, maar ook niets meer dan dat.
En als je tijdens dat mij onderstoppen ook nog heel lief lacht
zal ik jouw geveinsd geluk jou voor die keer toch wel vergeven.
Maar daarna moet je gaan, en de deur dichtdoen.

Ga niet naast bed de wisselvallige intervallen
van mijn al rotte adem tellen. Houd mijn hand niet vast
die als een want zal worden neergelegd en waarin eens
mijn hand gezeten en naar die van jou gegrepen had.
Luister niet hoe het in mijn bast beestachtig bonkt en reutelt,
hoe de kanker daar snel nog even aan mijn botten sleutelt
en kijk niet in mijn ogen die gebroken in hun kassen
zich aanpassen aan het aardedonker
van wat geen nacht zal zijn.

Laat mij achter in die kamer, alleen.
Want wij twee mogen enkel van het leven zijn.

Wees zo goed deze banaliteit te negeren, en ga
naar beneden, de tuin in,
hang er je jurken aan de wasdraad en ik zal kijken
door het raam hoe zij mij salueren in de wind.
Bak bijvoorbeeld ajuinen, en laat ze enorm bruinen
in de boter, zodat ik ze ruiken kan tot boven
en denken: mijn god, wat kookt zij goed!

Maar als ik de macht nog in mijn benen heb,
en daar hoop ik op,
zal ik me vastklampen aan de trapleuning
die ik eigenlijk nog eens vernissen moest,
en zeggen: ik ben al naar boven, schat,
tot straks.