WirWar : ZONDAGS EIGEN WERKJE.

.

..

..


Ik kan niet genoeg krijgen
van de broosheid van het leven
gewiegd, geborgen en gebundeld
in geruisloze golvende bewegingen
van vermoeide lichamen
die zich uitstrekken als klanken
die kreunen om elkaar.

Ik kan niet genoeg krijgen
van jou.

..

..

Als je moeder doodgaat


Als je moeder doodgaat
gaat de deur dicht
van een wilde tuin

die iedereen vergeten had.

Als je zelf doodgaat,
wie weet,
kruip je door de aarde
weer naar boven
in die oude tuin
waar je moeder zit te slapen
in een rieten schommelstoel
en rupsen zich ontpoppen
in de winterzon
en jij weer mag beginnen
aan je eerste droom.

Aan de voeten van je moeder
denk je niet meer
aan de dood.

..

.


Lijmen

Ik had drie beestjes,
drie beestjes van steen.
Een vogeltje,
Een veulentje
Een varkentje.

Ze zijn gevallen.
Ze braken stuk.
Ik heb ze gelijmd.
‘t is bijna gelukt.

Ik heb drie beestjes,
drie beestjes van steen.
Een volentje,
Een veukentje,
Een vargeltje

.

.

Liefde

De dingen hebben soms eenzelfde naam:
Een lichte kus, elkaar verwilderd bijten,
Zacht mokken, blindelings met huisraad smijten,
Vreemd, het valt alles onder liefde saam.

Wie liefheeft en daar langzaam aan gewent,
Ontdekt verbijsterd achter maan en rozen
Het kleine tijdperk van twee tomelozen,
Waar men om de beurten tart en temt.

Eerst zacht van zin, later snel uitgestoeid,
Elkander prikkelen, dan ronduit haten,
En ouder wordend: zacht weer, en vermoeid.

Zò gaat het ons, misschien in milder mate…
Twee slingerplanten in één wilde groei,
Die ondanks alles elkaar niet verlaten.

.

.

..

AFSPRAAK

Ik zou willen dat je niet wacht als mijn moment daar is.
Je mag me nog even onderstoppen, maar ook niets meer dan dat.
En als je tijdens dat mij onderstoppen ook nog heel lief lacht
zal ik jouw geveinsd geluk jou voor die keer toch wel vergeven.
Maar daarna moet je gaan, en de deur dichtdoen.

Ga niet naast bed de wisselvallige intervallen
van mijn al rotte adem tellen. Houd mijn hand niet vast
die als een want zal worden neergelegd en waarin eens
mijn hand gezeten en naar die van jou gegrepen had.
Luister niet hoe het in mijn bast beestachtig bonkt en reutelt,
hoe de kanker daar snel nog even aan mijn botten sleutelt
en kijk niet in mijn ogen die gebroken in hun kassen
zich aanpassen aan het aardedonker
van wat geen nacht zal zijn.

Laat mij achter in die kamer, alleen.
Want wij twee mogen enkel van het leven zijn.

Wees zo goed deze banaliteit te negeren, en ga
naar beneden, de tuin in,
hang er je jurken aan de wasdraad en ik zal kijken
door het raam hoe zij mij salueren in de wind.
Bak bijvoorbeeld ajuinen, en laat ze enorm bruinen
in de boter, zodat ik ze ruiken kan tot boven
en denken: mijn god, wat kookt zij goed!

Maar als ik de macht nog in mijn benen heb,
en daar hoop ik op,
zal ik me vastklampen aan de trapleuning
die ik eigenlijk nog eens vernissen moest,
en zeggen: ik ben al naar boven, schat,
tot straks.

.

.


mag ik voelen zei hij
(ik ga gillen zei zij
één keer maar zei hij)
wel leuk zei zij

(mag ik zei hij
hoeveel zei zij
veel zei hij)
waarom niet zei zij

(vooruit zei hij
niet te ver zei zij
wat is te ver zei hij
waar je bent zei zij)

mag ik blijven zei hij
(hoe zei zij
zoals nu zei hij
als je kust zei zij

mag ik bewegen zei hij
't is liefde zei zij)
als je wilt zei hij
(maar ik sterf zei zij

maar 't is leven zei hij
maar je vrouw zei zij
nou zei hij)
wow zei zij

(tiptop zei hij
hou niet op zei zij
o nee zei hij)
langzaam aan zei zij

(k-k-kom je klaar zei hij
ummm zei zij
je bent fijn zei hij
(je bent mijn zei zij)

..

.



ONZE HANDEN...

Zijn er niet alleen om te werken,

of om elkaar te strelen,

laat staan te slaan !

Een handdruk geeft ook een

kinderhartje een warm en goed

gevoel van binnen.

WirWar

..

.

IK BEN VERGETEN


ik ben vergeten welke kleur
het licht in je ogen legt, vergeten
hoe je huid ruikt, hoe je lippen
de lach van mijn lichaam willen
likken, dat je zacht kan kijken dat
het lijkt of je huilt en lang en luid
kan liegen dat je bang bent
als je alleen moet liggen
ik ben vergeten wat ik dacht
wat ik mag en niet en weet
niet meer hoe je hebt geheten
ik ben je naam vergeten
wat ik je heb genoemd, dat
ik je heb genoemd en hoe

laat het me weten

.