DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

..

AFSPRAAK

Ik zou willen dat je niet wacht als mijn moment daar is.
Je mag me nog even onderstoppen, maar ook niets meer dan dat.
En als je tijdens dat mij onderstoppen ook nog heel lief lacht
zal ik jouw geveinsd geluk jou voor die keer toch wel vergeven.
Maar daarna moet je gaan, en de deur dichtdoen.

Ga niet naast bed de wisselvallige intervallen
van mijn al rotte adem tellen. Houd mijn hand niet vast
die als een want zal worden neergelegd en waarin eens
mijn hand gezeten en naar die van jou gegrepen had.
Luister niet hoe het in mijn bast beestachtig bonkt en reutelt,
hoe de kanker daar snel nog even aan mijn botten sleutelt
en kijk niet in mijn ogen die gebroken in hun kassen
zich aanpassen aan het aardedonker
van wat geen nacht zal zijn.

Laat mij achter in die kamer, alleen.
Want wij twee mogen enkel van het leven zijn.

Wees zo goed deze banaliteit te negeren, en ga
naar beneden, de tuin in,
hang er je jurken aan de wasdraad en ik zal kijken
door het raam hoe zij mij salueren in de wind.
Bak bijvoorbeeld ajuinen, en laat ze enorm bruinen
in de boter, zodat ik ze ruiken kan tot boven
en denken: mijn god, wat kookt zij goed!

Maar als ik de macht nog in mijn benen heb,
en daar hoop ik op,
zal ik me vastklampen aan de trapleuning
die ik eigenlijk nog eens vernissen moest,
en zeggen: ik ben al naar boven, schat,
tot straks.

.

.


mag ik voelen zei hij
(ik ga gillen zei zij
één keer maar zei hij)
wel leuk zei zij

(mag ik zei hij
hoeveel zei zij
veel zei hij)
waarom niet zei zij

(vooruit zei hij
niet te ver zei zij
wat is te ver zei hij
waar je bent zei zij)

mag ik blijven zei hij
(hoe zei zij
zoals nu zei hij
als je kust zei zij

mag ik bewegen zei hij
't is liefde zei zij)
als je wilt zei hij
(maar ik sterf zei zij

maar 't is leven zei hij
maar je vrouw zei zij
nou zei hij)
wow zei zij

(tiptop zei hij
hou niet op zei zij
o nee zei hij)
langzaam aan zei zij

(k-k-kom je klaar zei hij
ummm zei zij
je bent fijn zei hij
(je bent mijn zei zij)

..

.



ONZE HANDEN...

Zijn er niet alleen om te werken,

of om elkaar te strelen,

laat staan te slaan !

Een handdruk geeft ook een

kinderhartje een warm en goed

gevoel van binnen.

WirWar

..

.

IK BEN VERGETEN


ik ben vergeten welke kleur
het licht in je ogen legt, vergeten
hoe je huid ruikt, hoe je lippen
de lach van mijn lichaam willen
likken, dat je zacht kan kijken dat
het lijkt of je huilt en lang en luid
kan liegen dat je bang bent
als je alleen moet liggen
ik ben vergeten wat ik dacht
wat ik mag en niet en weet
niet meer hoe je hebt geheten
ik ben je naam vergeten
wat ik je heb genoemd, dat
ik je heb genoemd en hoe

laat het me weten

.

..



HUWELIJKSLIEFDE

Jij en ik
Hebben zozeer lief,
dat het
Brandt als een vuur,
Waarin wij een klomp klei bakken
Gekneed naar jou
Gekneed naar mij.
Dan nemen we beide beelden,
Breken ze,
En mengen ze met water,
En vormen opnieuw een beeld van jou,
Een van mij.
Ik ben in je klei.
Jij bent in mijn klei.
In dit leven delen we dezelfde deken.
In de dood dezelfde kist.

..

.


KWIJT

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

.

.



ROMANCES

Zij hadden elkaar zo hartelijk lief,
Een deugniet was zij, hij was een dief.
Als hij weer boosheid betrachtte,
Wierp zij zich op bed en lachte.

De dag ging in vreugde voorbij,
En 's nachts lag zij warm aan zijn zij.
Toen zij hem de kerker in brachten,
Stond zij aan het raam en lachte.

Hij liet haar zeggen : ' O kom naar mij,
Ik roep jou , wil jou, wat dacht jij !
Naar jou blijf ik eeuwig smachten'-
Zij schudde het hoofd en lachte.

 Om zes uur 's morgens hing men op ,
Om zeven wierp men er aarde op :
Zij echter, reeds rond achten,
Dronk rode wijn en lachte.
                         

.

.




GRENS.

Mijn gezellin zit lang met mij te praten
over de droeve dingen die haar drukken,
als zware stenen op haar hart : een kluwen
van narigheden die geen mensenhand en
al zeker niet de mijne kan ontwarren.
                             
                            Een musje
rust even op de daklijst van de woning
hier tegenover, glanst daar in het zonlicht
en zoekt de blauwe lucht weer op.

                             Die  Vogel,

geluksvogel ! heeft vleugels en weet van niets van
mijn heimelijk verdriet, dat van de mens die
de grens, de zekerheid bereikt heeft dat je
degene die je liefhebt niet kunt helpen.

..

.

MEESTER  SPILLEBEEN

Een druppel valt.
Nog een druppel.
Nog.

Hij boort een gat
in het hoofd
van de man
die wacht
tot je de kraan
dicht komt draaien.

Een druppel valt.
Nog een druppel.
Nog.

De man gelooft en hoopt
dat je de druppels hoort
en zult komen.

De man heeft je lief
en liefde doet wonderen.
Je zult komen.

De man staat op
en draait zelf
de kraan dicht.

Een druppel blijft vallen.
Nog een druppel.
Nog. En nog.

Uit zijn beide ogen.

..

.



STEVEN MIJN BESTE VRIEND.

Nu ja Steven is mijn beste vriend, mijn buur jongen geweest en woont nu al jaren in Spanje. Maar van zodra hij even in België komt al was het maar voor één dag komt hij mij bezoeken. Ja hij heeft als kind vele uren bij ons doorgebracht .
En chocotoffs gegeten, trouwens vraagt er nu nog achter,zo dus hebben we dat nu wel in huis als hij hier onverwachts staat. Maakte voor hem zijn lievelings pap met koekjes op en hij is dat nooit vergeten. Zo dus vriendschap voor het leven, wat vanille en chocolade pap en een petit beurke  en niet te vergeten zijn chocotoffs toch allemaal kunnen verwezenlijken.

Nu was Steven ook geen engeltje te noemen , wel een jongen met verstand van kleins af.

Op een dag riep mijn man , kom  vlug in de tuin Steven is thuis weer iets aan het uitsteken

zijn ouders zullen weer heel gelukkig zijn dat ze zo'n verstandige knaap in huis hebben.

Het was zomer , muggen en vliegen tijd. Ook de tijd dat die plastiek linten dat je in het deuropening kon hangen om dat ongedierte buiten te houden in opmars kwam . Dat zal daar nog maar 10 minuten omhoog gehangen hebben dat zijn ouders terug weg gingen om verder te winkelen dat Steven naar beneden gekomen was , hij was toen 4 jaar, dat hij die kermis van kleurtjes zag hangen.

Was dat nou, ik kan verdorie niet gemakkelijk naar buiten of naar binnen. Snugger dat ie was , had hij de schaar genomen en ze schuinsweg afgeknipt tot op zijn hoogte.

Mijn man had dat opgemerkt maar het was al te laat Steven zat al in de helft van zijn kunstwerkje als mijn man vroeg Steven wat doe je nou.

En dan vertelde de kleine snuiter dat dit vreselijk in zijne weg hing dat stom kleuren ding.

Ja wij stonden erbij te lachen want het ding was naar de knoppen...het was geen zicht.

Plots staan zijn ouders daar ,wij hoorde ze  al roepen op Steven waar zit je.

Daar waren vier kinderen ,maar enen dat ze zeker van waren dat hij het was.

Wel de logica zelve toch hij kon niet door zo dus hij had ze op zijn hoogte gesneden...

Hij werd niet gestraft maar zowel vader en zeker moeder hebben hem goed uitgelegd dat ze er nieuwe gingen kopen en dat hij er met niks mocht aankomen, neen ook geen koordje in het midden om ze bijeen te houden. Dat linten verschillende kleuren hadden was mode en het hield het ongedierte buiten ,en ja hij had het goed begrepen, en wij goed gelachen.

WirWar