AUTEUR : Carl de Strycker

.

..



HUWELIJKSLIEFDE

Jij en ik
Hebben zozeer lief,
dat het
Brandt als een vuur,
Waarin wij een klomp klei bakken
Gekneed naar jou
Gekneed naar mij.
Dan nemen we beide beelden,
Breken ze,
En mengen ze met water,
En vormen opnieuw een beeld van jou,
Een van mij.
Ik ben in je klei.
Jij bent in mijn klei.
In dit leven delen we dezelfde deken.
In de dood dezelfde kist.

..

.


KWIJT

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

.

.



ROMANCES

Zij hadden elkaar zo hartelijk lief,
Een deugniet was zij, hij was een dief.
Als hij weer boosheid betrachtte,
Wierp zij zich op bed en lachte.

De dag ging in vreugde voorbij,
En 's nachts lag zij warm aan zijn zij.
Toen zij hem de kerker in brachten,
Stond zij aan het raam en lachte.

Hij liet haar zeggen : ' O kom naar mij,
Ik roep jou , wil jou, wat dacht jij !
Naar jou blijf ik eeuwig smachten'-
Zij schudde het hoofd en lachte.

 Om zes uur 's morgens hing men op ,
Om zeven wierp men er aarde op :
Zij echter, reeds rond achten,
Dronk rode wijn en lachte.
                         

.

.




GRENS.

Mijn gezellin zit lang met mij te praten
over de droeve dingen die haar drukken,
als zware stenen op haar hart : een kluwen
van narigheden die geen mensenhand en
al zeker niet de mijne kan ontwarren.
                             
                            Een musje
rust even op de daklijst van de woning
hier tegenover, glanst daar in het zonlicht
en zoekt de blauwe lucht weer op.

                             Die  Vogel,

geluksvogel ! heeft vleugels en weet van niets van
mijn heimelijk verdriet, dat van de mens die
de grens, de zekerheid bereikt heeft dat je
degene die je liefhebt niet kunt helpen.

..

.

MEESTER  SPILLEBEEN

Een druppel valt.
Nog een druppel.
Nog.

Hij boort een gat
in het hoofd
van de man
die wacht
tot je de kraan
dicht komt draaien.

Een druppel valt.
Nog een druppel.
Nog.

De man gelooft en hoopt
dat je de druppels hoort
en zult komen.

De man heeft je lief
en liefde doet wonderen.
Je zult komen.

De man staat op
en draait zelf
de kraan dicht.

Een druppel blijft vallen.
Nog een druppel.
Nog. En nog.

Uit zijn beide ogen.

..

.



STEVEN MIJN BESTE VRIEND.

Nu ja Steven is mijn beste vriend, mijn buur jongen geweest en woont nu al jaren in Spanje. Maar van zodra hij even in België komt al was het maar voor één dag komt hij mij bezoeken. Ja hij heeft als kind vele uren bij ons doorgebracht .
En chocotoffs gegeten, trouwens vraagt er nu nog achter,zo dus hebben we dat nu wel in huis als hij hier onverwachts staat. Maakte voor hem zijn lievelings pap met koekjes op en hij is dat nooit vergeten. Zo dus vriendschap voor het leven, wat vanille en chocolade pap en een petit beurke  en niet te vergeten zijn chocotoffs toch allemaal kunnen verwezenlijken.

Nu was Steven ook geen engeltje te noemen , wel een jongen met verstand van kleins af.

Op een dag riep mijn man , kom  vlug in de tuin Steven is thuis weer iets aan het uitsteken

zijn ouders zullen weer heel gelukkig zijn dat ze zo'n verstandige knaap in huis hebben.

Het was zomer , muggen en vliegen tijd. Ook de tijd dat die plastiek linten dat je in het deuropening kon hangen om dat ongedierte buiten te houden in opmars kwam . Dat zal daar nog maar 10 minuten omhoog gehangen hebben dat zijn ouders terug weg gingen om verder te winkelen dat Steven naar beneden gekomen was , hij was toen 4 jaar, dat hij die kermis van kleurtjes zag hangen.

Was dat nou, ik kan verdorie niet gemakkelijk naar buiten of naar binnen. Snugger dat ie was , had hij de schaar genomen en ze schuinsweg afgeknipt tot op zijn hoogte.

Mijn man had dat opgemerkt maar het was al te laat Steven zat al in de helft van zijn kunstwerkje als mijn man vroeg Steven wat doe je nou.

En dan vertelde de kleine snuiter dat dit vreselijk in zijne weg hing dat stom kleuren ding.

Ja wij stonden erbij te lachen want het ding was naar de knoppen...het was geen zicht.

Plots staan zijn ouders daar ,wij hoorde ze  al roepen op Steven waar zit je.

Daar waren vier kinderen ,maar enen dat ze zeker van waren dat hij het was.

Wel de logica zelve toch hij kon niet door zo dus hij had ze op zijn hoogte gesneden...

Hij werd niet gestraft maar zowel vader en zeker moeder hebben hem goed uitgelegd dat ze er nieuwe gingen kopen en dat hij er met niks mocht aankomen, neen ook geen koordje in het midden om ze bijeen te houden. Dat linten verschillende kleuren hadden was mode en het hield het ongedierte buiten ,en ja hij had het goed begrepen, en wij goed gelachen.

WirWar

..

.


.Herfstigheid    

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

En de kikker ziet het niet zo zitten
in de modder gaat ie lekker pitten

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

En de hamster haalt met vlugge pootjes
Voor de winter knolletjes en nootjes

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

En de zwaluw zegt ik ga hem smeren
In het warme zuiden ga ik logeren

Alle blaadjes gaan verkleuren
Net een schilderij
Zomer is voorbij
Maar daar gaan we niet om treuren
Want de herfst hoort erbij

..

.

Douchetranen   

Onder een douche
heeft het aantal tranen geen belang
zij lopen er toevallig bij
en versnellen zelfs niet de draaikolk bij de afvoer

met regen hebben zij gemeen
dat koude rillingen
zich als een refrein
vastzetten tussen de schouders

achter een gordijn van x cm³ water per seconde
verbergt een zoute tong
het geheim van een jongensachtig verdriet

..

.

JUST MARRIED

 

Ik schreef je dat je geen illusies….
en ik heb je meteen gezegd, de eerste keer,
ik had het bij me op een briefje
en ik schreef het op de rand van een krant
en op de kalender aan je muur,
en ik zei het in je oor, in de deuropening,
en op straat, aan een kade,
ik riep het naar je over het water
in het licht van een zwiepende straatlantaarn,
en jij riep terug:
‘Ik ook van jou!’

..