DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

.

.

.

. 


  is één
 thuis zijn is nog iets anders
 het grote verschil tussen hebben en zijn
 een lap grond, een hoop hout en stenen
het zijne kunnen noemen
een eigen woonst bezitten
verschaft nog geen gezelligheid
thuis zijn is nog iets
steeds weten waarheen
men ongedwongen straffeloos vrij
 voluit zichzelf mag zijn
waar mensen en dingen vertrouwelijk
gevoelens begrijpen en onze gedachten raden
is niet de droom van ieder mens
zo'n stukje paradijs ?
 
Auteur:Herman- Emiel Mertens

.

..

Waarop houden de mensen de liefde niet vol?

Waarom wordt het zo moeilijk als men dagelijks moet

samenleven ?

Ik geloof dat we heel dikwijls onszelf iets wijsmaken.

We beweren de ander te beminnen

en in feite houden we alleen van onszelf,

van ons eigen 'ik'.

Men verwacht te veel van de ander.

De ander moet vriendelijk zijn.

De ander moet me ophemelen,

moet me op de handen dragen,

mag geen kwade bui hebben, mag me niets verwijten.

Bij de minste ontgoocheling voel ik me gekwetst in m'n liefde.

We denken te weinig aan hetgeen we zelf kunnen geven

en kunnen doen voor de ander.

 Zeg niet te vlug :

' Je houdt niet van me! '

 zolang je zelf niet alles gegeven hebt.

Auteur : Phil Bosmans

.

.

.


Liefde die je gelukkig maakt
en pijn kan doen
je man, je kind, je kleinkind
hen verdriet zien hebben is je pijn
hen gelukkig en tevreden zien is je geluk
echte liefde is ook loslaten
de ander de ruimte geven

liefde, vriendschap en inzicht
behoren tot de geschenken van het leven

liefde is leven !

Auteur :Ina Sipkes de Smit

.

.


Als je durft te geven
is liefde het
mooiste huis om in te wonen

je moet de ander vertrouwen
vrij laten
niet elkaars bezit willen zijn

het wortelt zich, de liefde aardt

het heeft te maken met de wil
dat de ander het goed heeft

de ander gunnen dat hij geniet

liefde is houden van de ander
zoals hij is en weten
dat ook jij mag zijn zoals je bent


Auteur : Ina Sipkes de Smit

..

.


Jouw handen hebben mij zo vaak gedragen
jouw lippen hebben mij zo vaak gekust
nu tel je stil de uren en de dagen
en bent je van de wereld niet bewust

Jouw ogen konden mij van alles zeggen
ik teer nog op de liefde die je gaf
het is niet zo eenvoudig uit te leggen
maar wat ik voel neemt niemand van me af

Soms kun je nog genieten van het kleine
gedachteloos - van alle zorgen vrij
jij hebt jouw wereld nu en ik de mijne
met zeeën vol herinnering in mij

Marianne Busser & Ron Schröder

.

.

.

.


En wat als jij me ontmantelt
- me blust tot hete schaduw -
als satelliet naar een ondenkbaar zwart
waar drang met rede wordt behandeld ?

Ik, de blinde, alert en schuw
- wakend blijf ik je aankijken -
aanschouw met ogen van de nacht
hoe wij elkaar ontzien en wijken
en met een zelfde angstig hart
kiezen voor een klein gevaar ;
een ander min der zacht
terwijl het ons geen rust gebaart
en laaiend op elkander wacht.