DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN

..
Ik zou je
kunnen opeten, zei ik .
En ik deed het...

Het smakte lekker.


Vrijen, zei ik
is vaak een kwestie
van grammatica.
Hoezo ? vroeg je.
Als het meewerkend
voorwerp ontbreekt, zei ik,
is de zin beperkt .

..

.


EEN VERHAALTJE VOOR JULLIE..

 Er waren twee kabouters, At en Ot,
zo klein dat zij niet in mens
geloofden, alleen een beetje in god.

Op een dag naar het leek als altijd
kwam een prinsesje voorbij. Ze zei kijk
dat is aardig, bukte en alsof zij bloemetjes
plukte, pakte zij Ot en At en stak
zoals alle prinsesjes de hele zaak in haar zak.

Zo kwamen zij in het paleis, de avond
viel, dat hou je niet tegen, maar terstond
ontstak het prinsesje opnieuw de zon,
zodat Ot en At ineens wisten dat
zij waren in het paradijs en god bestond.

Dat was de eerste dag. Zij sliepen die nacht
In luciferdoosjes van de koning onder zacht
geurende zakdoekjes van de koningin.
En de volgende dag vroeg het prinsesje, wat
zal ik eens voor jullie kopen, waarin
hebben jullie nu de meeste zin.

En Ot en At wilden natuurlijk dat
het kermis was met chocola, een reuzenrad,
draaimolens en heel veel limonade.
Toen ging het prinsesje naar de stad
en wat bracht zij wel mee?
Vliegtuigjes, botsauto’tjes, geweertjes
een draaiorgeltje van jesterdee
slagroomijs en mooie rooie kleertjes.

En het werd alle dagen kermis in ‘t paleis
want At en Ot konden de trappen eerst
niet op of af en nooit alleen naar de w.c.
maar met het vliegtuigje ging het van een twee
drie en was het prinsesje van de wijs
dan draaiden zij het orgeltje van jesterdee.

Maar ook moesten de kabouters leren.
En Ot telde op en At trok af.
Ze kregen boeken met gouden woorden,
zo groot dat zij uren langs de blad-
zijden moesten lopen en ze zere
voeten kregen van het leren begrijpen
wat er stond en de potloden waren
zo zwaar dat ze alleen maar samen
en dan nog hele korte brieven konden
schrijven, bijvoorbeeld alleen hun namen.

En toen de dagen voorbij waren in het paleis
gingen zij weer weg, het was een lange reis
terug naar het bos en hun huisje stond
er als altijd. Hoe het prinsesje dat wel vond?

Ze huilde zoals ze nog nooit had gehuild,
totdat zij op een dag aan het paleisraam stond
en uit de bomen van het park een duif
verscheen met een klein briefje in zijn mond,
zo klein dat zij het haast niet lezen kon.
Er stond: dag god een zoen van At en Ot.

.

.

..

Wat de helft der mensheid te wachten staat !

een oud
en lastig wijf

arm bovendien
en ook nog hulp behoevend

goed ingevoerd
in de materie die ziekte heet

het strompelt wat
het klaagt het mompelt

nooit is iets goed
daar is ze weer

.

..

Enkeltje Verleden Tijd.

Misschien heb ik wel teveel gedronken,
en ben ik blind, blind voor het heden.
Ik droom weg, droom van het verleden,
zit ik zwijgend in gedachten verzonken.

Stoor me niet, laat me vannacht alleen,
laat me met mezelf zijn deze lange uren.
Vannacht zit ik voor mezelf uit te turen,
vannacht ga ik nergens, nergens heen.

Mijn jeugd trekt voorbij aan mijn ogen,
het lijkt allemaal alweer zo lang geleden,
zo veel anders dan nu, dan het heden.
In mijn jeugd was er zoveel mededogen.

Ik voel de harde pijn van vandaag,
het vele jachten, de stress, het jagen.
We rennen mee, zonder iets vragen,
we klimmen omhoog, vallen omlaag.

Ik kan niet zijn zoals men dat graag wil,
ik ben een dichter, ik ben rustig en stil.
Ben geen streber zoals de anderen zijn,
ik leef, voel verdriet, vreugde en pijn.

Ik denk terug, terug aan vroeger tijden,
aan het leven met een ander soort lijden.
Het leven waarin de mens nog genoot,
maar dat leven is begraven … dood.

Misschien heb ik wel teveel gedronken,
en ben ik blind, blind voor het heden.
Ik droom weg, droom van het verleden,
zit ik zwijgend in gedachten verzonken.


 

..

KLAAR  WAKKER

Oei zeg waar ben ik hier, euh..licht zoeken
maar dat is hier zo smal, krijg mijn arm niet omhoog om het nachtlampje aan te doen.
Plots besef ik , dat het hier mijn eigen begrafenis is, ik kan zo uit mijn lichaam en zie wenende en pratende mensen.
Kwispel ,hier met één van zijn eigen speeltjes, mooi liggend voor mijn kist .
Mijn man en zoon in een diep verdriet verzonken.
Zie die eens wenen zeg en ze heeft me nooit kunnen uitstaan, wacht ben hier tenslotte nog op aard, vlug eens haar mooi kapsel dooreen doen.
Voilà, die tutebel weent niet meer haar kapsel is meer waard. Ach ja tante Julia wij waren toch zo verbonden met elkaar, maar vlug iedereen eens bezien.
Oh !...tof zeg mijn lieve man heeft voor alles gezorgd mijn lievelings muziek, geen bloemen ja één tuiltje maar een mooi. Oeps daar mijn beste vriendin, maar die was op reis ,verdorie die heeft haar reis onderbroken voor mij, zacht kusje op haar wang.
Ik wou nog eens goed rondkijken tot ik volledig werd dooreen geschud...
Volle licht...Kwispel staat recht naast mij aan ons bed en mijn man zegt eindelijk ze is wakker!!!
snurken dat je doet.
Ik wou hem vertellen van mijn droom, maar kordaat zei hij, verdorie neen hoor, nu gaat ze nog beginnen te tateren ook.
Draai je op je andere zij slaapt en snurkt niet meer, of je kunt op de andere kamer gaan slapen.

WirWar

..

..


Wij bedrijven de liefde
zoals de woorden taal:

zoeken naar
de juiste plekjes
en dan samenkomen
tot een zin.




Overtreffende liefde :

Ik heb je lief.
Ik heb je liever.
Ik heb je, lieverd !

..

..



 

..

.



Nog raarder dan dat

Nog raarder dan dat
we niet meer kunnen lachen
praten elkaar aanraken
is dat ik je portret
heb neergezet en dat je
nu al bent veranderd
in verhalen.
Dat je over nog wat jaren
via de prullenmand
bij oud papier belandt
vergeeld, een beau
van oma, geen één
van je opeens extravagante
gepassioneerde onberedeneerde
jonge honderigheden heel.
Geen één voorstelbaar.
En deze regels lezen
nu al vreemden.

..

.


 

blind vertrouwen

vertrouwen
heb ik nodig
vertrouwen
moet ik krijgen
omdat
zonder dat vertrouwen
ik zal blijven zwijgen

vertrouwen
zal ik vragen
vertrouwen
zal ik geven
omdat
zonder dat vertrouwen
ik niet echt kan leven

vertrouwen
zal ik zoeken
vertrouwen
zal ik vinden
omdat
zonder dat vertrouwen
de angst mij zal verslinden

vertrouwen
zal ik koesteren
vertrouwen
zal ik schenken
want
zonder dat vertrouwen …
… ik moet er niet aan denken 

.

.

VANNACHT HAD IK EEN RARE DROOM.


Vannacht had ik een rare droom,
nooit heb je zoiets gehoord:
er heerste vrede wereldwijd,
geen oorlog woedde nog voort.

Ik droomde van een wereldtop
van heel de volkerenbond,
die keurde daar een handvest goed
waarin verordend stond:

De legers worden afgeschaft,
gesmolten elk geweer,
zo heeft voortaan ’t woord militair
ook geen betekenis meer.

De mensen dansten dol van vreugd
op straat en in ‘t café.
Zij dronken gul elkander toe
en riepen: kom, zing mee:

Vannacht had ik een ware droom,
nooit had je zoiets gehoord:
er heerst nu vrede wereldwijd,
geen oorlog woedt nog voort.