AUTEUR : Anton Korteweg GEBOORTE

.






VERTREK VAN DOCHTERS


Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we nog tijd hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

Uw levensgeluk hangt af

van de kwaliteit van uw

gedachten.


Joodse wijsheid

Een leven zonder kalmte is een leven

zonder ziel.

Een leven zonder ziel is als een lege zak.

Een lege zak kan niet rechtop blijven staan.

.





Hoe kan ik helpen
als ik zelf onderga in ellende
en machteloos

WAT VOOR ZIN HEEFT DAN ALLES ?

Zijn we dan allen gedoemd
om ongelukkig te zijn?

Is heel de schepping
dan één grote mislukking ?

Liefde is een envelop die jaloezie,

achterdocht, woede en angst bevat.

.
.



Van der kleuren

De zon begint de plaatjes weer te lezen
op de deuren,
glimlacht om de namen naar hun wezen
en fluistert: hier is er geen.
Maar hier woont Van der Kleuren
en die is nooit alleen.
Doopt hij de kleuren in het water
zij worden nimf en hij is sater.
Houdt hij de kleuren naar het licht,
‘Kets’ zegt de vonk en wordt gedicht.
En slaapt die kleurenzuchtige man?
Van kleuren zonder kleren droomt hij dan!

Niets zal bestaan voor iemand

die zijn ogen stijf dichthoudt.

.

Als iemand mij nou maar
had opgeraapt
en in zijn zak gestopt
en daar gelaten had,
dat af en toe een hand mij vond,
voelde hoe zacht ik was
en dan weer losliet.
Of op de vensterbank gelegd,
op 't nachtkastje,
in een rommeldoos.
De keukenla!
Ik heb nog nooit een reis gemaakt,
ik moest zo nodig wortel schieten.
Als iemand mij nou maar had opgeraapt,
er was niets aan de hand geweest,
ik was kastanjebruin geweest,
ik had geglansd, geglansd,
wat later was ik wat gaan rimpelen,
en dan, nou ja, maar nu,
nu moet ik onvrijwillig transformeren
en niet zo n beetje ook.
En steeds als ik zo ongeveer
gewend ben aan mijn nieuwe vorm,
steeds als ik zo min of meer
geaccepteerd heb
dat ik ben zoals ik ben,
dan ben ik alweer anders.
En als het nu zo was dat ik gekozen had
om zo te zijn, dat ik het wilde:
steeds een ring erbij,
zoveel soortgenoten aan mijn takken
in hun veilig stekelhuis,
zo anders dan ikzelf,
maar wat weet ik het nog goed.


Ik heb het opgegeven
te zijn zoals ik ben.
Ik groei maar mee
met wie ik worden zal.
Af en toe hoor ik
Dat iemand zegt
Hoe mooi ik ben.
In mijn schaduw
gebeuren dingen
die de moeite waard zijn.

Leer je niet volledig te verlaten op

andere mensen - we moeten alle

groete beproevingen van het leven

alleen doorstaan.

.

SPRAAKGEBREK

     achteraf weet ik
     wat ik had willen zeggen
     precies wat ik had moeten doen
    grijp ik alle kansen
    eindigt ons gesprek
    niet in spraakgebrek
    als jij weg bent durf ik pas
    tegen je te dansen
    maak ik fijne grappen
    duw de anderen opzij
    vind ik eindelijk de woorden
    die veel vroeger hoorden
    zie ik jou, jij mij 

Vergeet nooit dat liefde geen enkelvoud is, maar een meervoud.

Intense liefde kan niet van één kant komen.

.




bevrijd je uit de vangarmen van de
consumtiemaatschappij, die de laatste
restjes vrijheid uit je wegrooft.
Keer terug naar een eenvoudige levenstijl.

Vrolijker, wat eenvoudiger, wat soberder,
We kijken te veel naar anderen en dat frustreert.
We kijken te veel naar teevee en
dat vervreemdt ons van onszelf
en van onze omgeving.
Keer terug naar een eenvoudige levensstijl.
En zeg ook eens : ik moet niet alles hebben.
Ik heb genoeg.

Wie noemt zich arm,

die zich geliefd weet ?



Oscar Wilde

De liefde is de
 
geduldige architect

die misverstand

ombouwt tot begrip.


Frederic Ogden Nash

STREEPJE

Toen ik Streepje had begraven,
achter bij de lijsterbes
— zielig hoopje dooie kater —
zei m’n moeder: Luister es.
Moet je niet gaan lopen treuren;
't was tenslotte maar een kat.
Wat ie voor me had betekend
had ze dus nooit doorgehad.
Ga een keertje lekker fietsen;
zo erg is het ook weer niet.
Ik dacht enkel: Zwijg nou even,
‘k heb toch recht op wat verdriet.
Morgen gaat het vast al beter.
Alhoewel, dat stomme beest
was al heel m’n kinderleven
toch m’n beste vriend geweest.


.

Want ten slotte zijn wij

zoals wij beminnen.

Het is de liefde die ons

kaliber aangeeft.


William Sloane Coffen

Even schuilen 

Bijtje : Mag ik even bij u schuilen,
         als ‘t niet lastig is voor u.
         want het regent pijpestelen.
         en ik heb geen paraplu.

Bloem : Wip gerust maar bij mij binnen.
         ‘k Heb de tafel net gedekt.
         Lust u ook een hapje honing?
         Bloemenhoning, zélf geweekt!
 
Bijtje : Mmm, wat smaakt die honing heerlijk!
         Hartelijk bedankt, mevrouw.
         Kijk, de zon is doorgebroken!
         Kom, dan ga ik maar weer gauw.

Bloem : Niets te danken.
         Wilt u even soms een boodschap doen voor mij?
         Verderop wat stuifmeel brengen?
         Want daar komt u tóch voorbij.

Jo Kalmijn-Spierenburg

Ware woorden zijn niet mooi,

mooie woorden zijn niet waar.


Lao Tse