*** DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .

.


CONFRONTATIE

Ik heb het zo toch niet bedoeld
maar ze bleven komen
toen ik de spade had gezet
in de aarde van mijn hart
kwamen ze naar boven

ik dacht
dat ik de grond gezeefd had
het onkruid had geschoffeld
de oude wortels had getrokken
en had weggemoffeld

maar ze bleven komen
al die begraven silhouetten
toen ik de spade had gezet
kwamen ze naar boven

ik heb het zo toch niet bedoeld
als een confrontatie
tussen jou en mij
want alle wonden
die ik schreeuwde

daar hoorde jij niet bij

Wie nooit iets bitters heeft

geproefd, weet niet wat zoet is.



Duits spreekwoord

..


Aan het loket

Wat achter ons ligt en wat voor ons ligt,

zijn kleinigheden vergeleken bij wat in

ons ligt.

.

Ik ben de jongen

Ik ben de jongen die niet kan
voetballen, of tenminste niet
zo goed. Ik weet wel hoe het
moet, maar mijn lichaam doet
iets anders. Ik heb een lijf met
eigenwijze trekjes, twee benen

met een grote bek die zich
heus niet laat trainen. Ze doen
maar wat, ze tackelen mezelf.
Ik ben een elftal in mijn
eentje,
zoveel kanten ga ik op. Alleen
door mijn verschijning ben ik
al
een strafschop waard, ik kijk
en krijg twee rode kaarten.
Alle witte lijnen wijken weg
van mij. Ik ken het gras, dat
is dan nog het enige. Maar
veel te goed. En van dichtbij.

Liefde is als een mooie bloem

die ik

niet kan aanraken,

maar de geur ervan

maakt de tuin toch

tot een heerlijke plek.


Helen Keller

.


Hoor eens ik haat je

Hoor eens ik haat je,
ik schreef dat je lief was en licht -
en nog wat onzin over je gezicht
maar nu haat ik je, god wat haat ik je.

Die neus, dat hoofd, die paardenbek,
die ogen en die gierennek
dat kraagje en dat bloemkooloor
met al je slierten haar er voor.

Hoor eens ik wou graag zijn
jou, maar het kon niet zijn,
het licht is uit, ik zie je alsnog
zoals je werkelijk bent.

O ja, ik haat je,
ik haat je zo vreselijk,
ik wou het helemaal niet zeggen -
maar ik moest het even kwijt.

Een rustig hart is

een gelukkig hart.

DE ZWARTKOPTUINFLUITER

Het leven dat de natuur ons

schenkt is kort, maar de

herinnering aan een welbesteed

leven duurt eeuwig.



Marcus Tullius Cicero

.
.


ROOD

　Later dan, als ze me vraagt,
wie is nu toch die vrouw
(ze heeft het over jou)
die je zo in je hart draagt.
Dan zeg ik, ieder leeft in perioden,
en zij, dat was mijn rode.

Diep rode passie, die ons heeft verslind,
Liefde die ons voortstuwde en deed zweven
Wachtend op groen om eindelijk door te gaan met leven
Rood bloedend hart dat niet genoeg werd bemind.

En dan verzin ik voor haar een kleinigheid,
als ze wil weten wat voor kleur zij heeft.
Blauw, schat, zoals je ogen, of nee, groen van al wat leeft.
En denk ik in mezelf: welke kleur heeft spijt?

Afwezigheid is voor de liefde

wat wind is voor vuur : hij dooft

het kleine en hij

wakkert het grote aan.



Christopher Marlowe

..


Geen kind meer

Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer.
Je wilt erover praten,
maar niet op die manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en
met haar ouderlijk gezag?
En dan opeens, dan is-ie er, die dag…

De dag waarop je moeder sterft,
de dag die je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goede vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt,
dan staan ze in de rij.

Maar niemand zal meer weten
hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit
je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer
kwetsbaar wezen mag en klein,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen kon
en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou…

De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
deze zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.

En hoop´lijk ook de and´re kant:
de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd
valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest
een kwestie wordt van tijd en pijn,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.

Te pogen het leven op orde te brengen is

net zoiets als te proberen een stukje touw

voort te duwen of water recht te trekken.

.

Eerlijke vlinder
 

‘Wel heb je van je leven!’
riep de mot ontgoocheld uit
toen hij zichzelf bekeek. ‘Lieve God!
Waarom mocht ik geen vlinder zijn
en ben ik maar een doodgewone mot?’

‘Ach ach,’ zei de vlinder troostend.
‘Het zijn niet de kleuren die het hem doen,
niet de kleren, niet de snit,
maar alles wat van binnen zit.
Soms voel ik me best wel mottig, hoor.’

‘Maar jij bent zo mooi en leuk.
En ik zo grijs en saai,’ zuchtte de mot.
‘Je weet toch wat ze zeggen: vlinders in de buik.
Wat een aardig compliment voor jou.
En ik moet het maar stellen met motregen en kou.’

‘Tja,’ zei de vlinder, ‘zo zit de wereld in elkaar.
De een krijgt poeder en een schattig pakje,
de ander moet het stellen met wat stekelhaar.
Trek het je niet aan, wees blij dat je leeft,
en dat een ander motje om je geeft.’

‘Jij bent een eerlijke vlinder,’ zei de mot.
‘Ik zou je een knuffel willen geven.’
‘Mot je horen,’ zei de vlinder. ‘Ik vind jou
ook niet minder. Maar pas op voor mijn poeder,
anders zwaait het er wat van mijn moeder.’

En de vlinder en de mot
draaiden niet meer rond de pot.  

De redding komt niet in een

kant- en -klare verpakking.

..





DE SCHATZOEKER
 
Als ik 's avonds de gordijnen sluit en mijn vrouw
knoopt haar ogen dicht dan is het niet de dood
die mij nabij wil zijn, noch de slaap die vat

na vat betrekt uit het stomme water van mijn mond;
nee, het is de hond die in mijn voeten
al jaren een schat vermoedt.

Zelf ben ik, vrees ik, niet anders.
Ook ik zoek de onuitputtelijke bron.

Ik ben opblijver, zittend op de bank.
Ik ben een hondse herhaling met tenen.

Hoe vaak verdroomt de mens

een toekomstige gelukzaligheid

en verslaapt de tegenwoordige.


Ignatius  Comova

.




Onzekerheid

Jij en ik
 
Je zegt dat je me kent
maar ken je me werkelijk
Hoe weet je dat je me kent
Weet je hoe ik er vanbinnen uitzie
Je zegt dat je van me houdt
zoals ik ben

maar zou je me niet haten
als je wist dat ik anders ben
dan zoals jij me ziet
Of weet je dat ik anders ben
en houd je juist daarom van me
Hoe zal ik ooit weten wat je denkt
Soms denk ik dat je helemaal niet van me houdt
Dat je maar doet alsof
en dat je woorden holle frasen zijn
Dan word ik bang
voor jou en voor de eenzaamheid
Dan snauw ik je af
en ben ik het liefst alleen
omdat ik me nog eenzamer voel
als jij bij me bent

Maar dan zie ik de ontreddering op je gezicht
Dan weet ik, dan voel ik
dat je echt van me houdt
En toch komt die onzekerheid
altijd weer terug
Zou dat bij jou ook zo zijn