AUTEUR : BIEZON ONGRIJPBAAR

De wereld is vol welwillende mensen, sommigen

welwillend om de wereld te verbeteren

en de rest welwillend om achterover te

leunen en hen het werk te laten doen.

.



Nachtwinkel - 2 uur

De stille Indiër aan de kassa

heeft ogen die altijd elders staan

In de rekken alle dingen die

onmisbaar lijken na een uur of tien

Elke zonde en genot is hier

flagrant op mijn appèl

zakken vraatzucht, een doos onkuisheid

en absintheïsme in flessen ingeblikt

Voor mij staat een voetbalshirtje

bulkend van ongelikt primaat

Een blonde bilspleetballerina

toont ongewild haar grand écart

De Indiër glimlacht tenslotte bladgoud

als ik onwillig van mijn zweetgeld scheid

want zijn vrouw is - net als alle chips hier -

al enkele weken overtijd

We hebben allemaal problemen

waar we mee om moeten gaan,

niemand leidt een probleemloos

leven, maar het maakt alle verschil

op welke manier we met deze

problemen omgaan.

.
.





Inventaris

Ik kan je bekijken

Aanraken, verliezen.

Je benoemen met mijn klieren

Je leefbaar houden.

Ik kan je bedriegen

In diepe kamers.

Je ledematen plunderen,

Opschrijven. Lenig houden.

Ik kan je bevriezen

Van kop tot teen:

Je toevertrouwen

Aan een vroegere eeuw.

Ik kan je begraven

In het laatste omhulsel

Dat om mij blijft

Jij, geschilderde geliefde

Ik zeg je,

Ik kan je niet teruggeven

Niet aan jou. Niet aan mij

Je was immers nooit van mij.

Wie één oog heeft, zal God niet

danken tot hij een blinde

heeft ontmoet.





Toucouleur

Vrijdagavond

2 paar voeten op de bank

de jouwe tussen die van mij

het weekend voor ons uitgestrekt

je twijfelt tussen moe en blij

ik hou van die laatste uren van de week

wanneer alles mag en niets nog moet

wanneer de klok me niet meer voortjaagt

maar me alleen nog lachen doet

en wat zullen we morgen doen?

verover ik de wereld of jij mijn hart?

graven we ons in tussen de lakens

of halen we nog de vroege markt?

ik hou van de pauze tussen twee stille woorden

van het punt aan het einde van een zin

net zoals een weekend

een einde en toch een begin

(11-06-2002)

Als we blijven vasthouden

aan haat, woede, pijn en verdriet,

zal de liefde ons voorbij lopen

of zullen we er geen

energie meer voor hebben.

.


Keuken

Het aanrecht is leeg op je schaduw na.

Geen kruimel die de bestemming verraadt:

je bent zoek. Zelfs de kraan hangt halfstok.

Afwas is de verleden tijd van af zijn.

Ook het fornuis is al maanden stuk.

Dat treft. Wie achterblijft, eet rouwkost.

De liefde die je zoekt

is soms zo dichtbij

dat de ogen haar niet

kunnen zien. Laat

het zoeken dus maar

aan je hart over.

.


PAMPERS

Ze ruiken fris, vers uit de doos,

je zou er zo in bijten

maar nee, ze zijn niet om te eten,

ze dienen om te sch...

Het is veel beter om een beetje te

begrijpen, dan om een heleboel

verkeerd te begrijpen.

.




Tegen ‘t hemelsblauw

Kijk zei ze, de zee en de zon

en ginds, tegen het hemelsblauw, dat iele

bootje op de rand van de wereld zo mooi

mijn blik viel overboord de diepte in, strandde

onweerstaanbaar bij haar bevallige dijen

uitdagend wiegde ze wat heen en weer

alsof ze weten wou welke

aanblik ik nu wel de mooiste vond

kijk zei ik, de zee en de zon

en ginds dat iele bootje zo onbeweeglijk

mooi alsof het eeuwig blijven kon

maar hier, vandaag, tegen ‘t hemelblauw

dat heen en weer wiegen van jou,

niets is me liever mooi dan jij.

Het leven is een droom,

maar dromen is geen leven.




Constantijn Huygens

.



Het bierviltje


schrijf eens alles op een bierviltje 

zei ze in 't café

trek een streep in 't midden

en

zet links je goede kanten

en

rechts je slechte kanten

ze heette liliane

en was een kritische vrouw

dus deed ik maar wat

er stond veel op het spel

zoals:

een kus

misschien wel een nacht liefde

of samen een appartement zoeken

de linkerkant was gauw gevuld

maar rechts bleef leeg

alsof ik

de perfectie zelf was

dus schreef ik een hoop onzin op

maar, achteraf,

na al die tijd

bleek veel ervan te kloppen

misschien

heeft iedereen wel

net als ik

zo'n lege rechterkant

NIEUWE KLINKER

Ik schrijf je tot een nieuwe klinker die ruikt
naar jong gras, met een onbestemde kleur
maar prima op de kast staat, in een vaas of
tussen boeken. Je akoestiek klinkt prachtig naast

andere letters, nooit extreem zacht of kwaadaardig luid.
Jou gebruik ik het meest, mijn mond loopt van je over,
mijn pen drinkt gulzig je bloed. Je bent het ontbrekende
brokstuk in de taal, een robuuste tafel waar met servet

aan wordt gedineerd, met eerbied voor spelling.
Aan het einde van een zin vang ik je licht
in een woord, als een caleidoscoop draai ik je
alle kanten op. Ik wacht nog op dat ene gedicht.

U kunt van geluk spreken als u

van geluk kunt zwijgen.




Kadé Bruin

Verander uw struikelblokken

in stapstenen.

.


Liefde,

Ik kon niet zeggen wat ik voelde

ik heb het ook niet uitgelegd

maar toch wist jij wat ik bedoelde

de stilte had het al gezegd.


Als ik je kuste of je griefde

in blijheid of in droefenis

de liefde is pas echte liefde

als stilte de taal geworden is.

Plotseling merk je dat je

teleurstellingen zo

gemakkelijk van je kunt laten

glijden ; dat komt omdat je

zelfvertrouwen hebt.