AUTEUR : ERIC STYNEN

..

..

In China at ik vaak mijn buikje rond,
Maar toen ik eenmaal happig wilde weten
Hoe het gerecht tussen mijn stokjes heette
Kreeg ik als antwoord kort en bondig : hond !

Mijn hemel, ik had zomaar hond gegeten,
Besefte ik verschrikt met volle mond,
Doch omdat ik de smaak best lekker vond
Bekroop mij toch de lust om door te eten.

En toen het mormel mij voor ogen stond
Dat thuis vaak op mijn stoepje had gescheten
En dat ooit na een trap onder zijn kont
Mijn dure broek aan stukken had gereten
En mij vervolgens bloedig had verwond
Heb ik de hond eens lekker teruggebeten.

.

..


Wees een perfectionist.

Raak bevangen door het volmaakte.
Snoei chaos uit de wereld weg.
Duld geen missing. Leef foutloos.

Vervloek de onverschilligen,
die hun falen een feestje zien
en maar wat rondhangen
op de laagvlakte van hun halfslachtigheid.

Nee, dan jij! Modelmens van altijd weer
perfectie in de tijdgeest prenten.
Ga ver voorbij je grootste angst:
gezien te worden in het bijzijn
van je eigen mankementen.

..

De Pruimeboom

ene vertelling


.


Jantje zag eens pruimen hangen,
o ! als eieren zo groot.
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
schoon zijn vader 't hem verbood.
Hier is , zei hij, noch mijn vader,
noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
mist men vijf zes pruimen niet.
Maar ik wil gehoorzaam wezen,
en niet plukken: ik loop heen.
Zou ik, om  een hand vol pruimen,
ongehoorzaam wezen ? Neen.
Voord ging Jantje: maar zijn vader,
die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het lopen tegen
voor aan op het middelpad.
Kom mijn Jantje, zei de vader,
kom, mijn kleine hartedief !
Nu zal ik u pruimen plukken;
nu heeft vader Jantje lief.
Daar op ging Papa aan 't schudden,
Jantje raapte schielijk op;
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
en liep heen op een galop.

..

..


De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.

..

.


ALS PUNTJE BIJ PAALTJE KOMT

Ooit vond ik in mijn vroegste puberteit
Toen Sissi  voor het eerst werd uitgezonden
De filmster Romy Schneider echt zo'n meid.
Van haar werd ik bijzonder opgewonden.

En daarom had ik in mijn stoute dromen
Haar alle nachten in mijn bedje lief.
En zo is het waarschijnlijk ook gekomen
dat zich opeens mijn jongeheer verhief.

En net als alle verontruste zonen
Riep ik terstond mijn moedertje te hulp
En om aan haar het wangedrocht te tonen
Ontknoopte ik reeds ijverig mijn gulp,

Maar zij wist mij meteen gerust te stellen.
Zij sprak: ' Mijn jongen, dat is heel normaal.
Dat ding dat daar vervaarlijk op gaat zwellen
Heet in de wandeling de EERSTE PAAL !

..

..

..

.

.

..

.

..

..