Dieven
Het verhaal van onze kinderen hun verblijf begint hier dus.
Wonende in de Verenigde Staten, hadden zij een groepsreis gepland voor Italië, om dan nadien , via een aparte vlucht, naar ons te komen. Voor hen is Europa natuurlijk klein en een peulschil om een bijkomend ticket te reserveren. Tot daar alles kits.
Maar !!!... In Italië hadden zij 2 busjes gehuurd , (zij waren met 14) om iets historisch van dat land te zien. Op hun weg naar Firenze waren ze even gestopt om iets te drinken en te eten, niet langer dan een half uur en toen zij terugkeerden naar hun "vans" was al hun bagage verdwenen. Verschillende koppels hadden hun laptop mee, camera's natuurlijk en de noodzakelijke kleding. Vijf uur lang zijn zij met de politie van ginds bezig geweest , die natuurlijk alles netjes noteerden en een proces-verbaal maakten voor de verzekering . Het ergste was nog dat ons Allison 's avonds gewerkt had aan haar thesis "psygologie", netjes alles op een CD had gecopiëerd en het bij haar paspoort in een aparte tas met haar studieboeken had gezet. Alles weg ... en dus geen dubbel ervan. Werk voor niets ... herbeginnen dus. Een ramp vinden wij. Dan haar paspoort ... ook weg natuurlijk en hiervoor moesten ze naar onze Ambassade in Rome voor een vervanging.!!
Dit heeft uiteraard een domper gezet op hun, zo prachtig verlof.
Alleen Joé, ... jong, gewoon om te trekken, had zo'n enorme logge reiszak mee. De dieven waren niet geïnteresseerd in zo'n ding en hij is de enige die ontsnapt is aan de snoodaards.
Dus moest al de rest, nieuwe valiezen kopen, beperkte kleding, maar och arme , al hun fotomateriaal is weg. Zij waren er het hart van in. Dat is niet meer te vervangen hé.
Toen zij hier toekwamen, zagen ze er alle vier vreselijk moe uit.
Manlief en ikzelf , samen met de Zoety hebben hen vertroetelt en de dag nadien, waren zij terug onze blije, rumoerige, genietende,en trekkende jongeren.
Ik pen dit verhaal om iedereen allert te maken : a.u.b.als je reist, let op je spullen, paspoorten en centen horen thuis op je lijf, éénder waar je naartoe trekt. Wij hebben jarenlang deze training gehad door van land naar land te trekken en te wonen. Mensen zijn zeer dikwijls naief ... maar het gebeurt dagelijks.
Weten jullie, dat onze dochter Ingrid er zich zelfs niet bewust van was dat het ook hier, in Brugge, Brussel of Antwerpen en elders kan voorkomen !!
Wat er ook van weze ... eind goed , al goed, we hebben toch prachtige dagen gehad met hen, veel gelachen , gegeten en gedronken.
Het afscheid viel weer zwaar, want het kan weerom een paar jaar duren eer we mekaar in levende lijve terug zien. Men went er nooit aan.
Gelukkig hebben we de mails, de webcam en de telefoon ... doch het is niet hetzelfde.
