lectuur
tijdens deze zwoele, lange, stoffige, regenachtige zomerdagen kun je niet anders doen dan lezen.
ik lees continu... verrukkelijke ierse gedichten (vertaald door joris iven), nederlandstalige gedichten, herta muller, job degenaar, nicci french... en een fantastisch en geestig boek over de geschiedenis van japan, chronique japonaise van nicolas bouvier. misschien wil ik een beetje in the mood komen, want in september neem ik deel aan enkele japans geïnspireerde projecten: een presentatie van het gedicht shimizu van joris iven in de japanse tuin in hasselt op 13 september en een workshop over japanse poëzie op 28 september.
nicolas bouvier is een zwitserde schrijver, fotograaf en iconograaf (6 maart 1929, Grand-Lancy - 17 februari 1998, Genève).
volgende uitspraak van hem vind ik super:
That day, I thought that I held something important and that my life would be changed. But nothing of this nature is acquired definitively. Like water, the world traverses you, and for a while, lends you its colours. It then draws back, leaving you once again to face the emptiness that one carries in oneself, to face that central insufficiency of the spirit that one must learn to live with, to fight, and which, paradoxically, is possibly our surest driving force. (Translated from L'Usage du monde)
nb lijkt een olijke man, en zijn boek is ook heel grappîg. toch ben ik onthutst over het gewelddadig verleden van japan. niet alleen leverde japan strijd tegen china, ook met de russen lagen de japanners in de knoop en het arme korea werd meermalen aangevallen en bezet. en dan heb ik nog niets gezegd over WO2! ik heb het nooit willen geloven, maar toch moet ik besluiten dat geen enkel land een vredevol verleden heeft, ondanks de sprookjes die men soms vertelt...
toch is chroniques japaonaises een tof boek: nicolas bouvier beschrijft perfect hoe hoffelijkheid, het gevoel voor schoonheid en elegantie en ook de ingetogen, beschaafde attitude (het uithangbord van de japanse cultuur), desondanks in dat gewelddadige verleden ontstonden.
2.
tja en dat is nog niet alles: ook ligt een standaardwerk over het midden-oosten naast mijn bed: een totaal avontuurlijk reisverhaal, met o.a. een kleurrijk relaas over een verblijf bij de bedoeïnen, geschreven in 1884 en maar pas gepubliceerd in 1908, van de engelse charles montagu daughty, arabia deserta, met een voorwoord van de befaamde t.e. lauwrence (lawrence of arabia!).
gisteren was ik op bezoek bij vrienden, ik mocht kijken naar een fotoreportage omtrent een reis naar namibië (van annelies en benedicte). ik was erg onder de indruk van de foto's van een verlaten dorp in de woestijn. de vloeren in de huisjes waren bedolven onder het zand, een hallucinante kijk-ervaring...
de landschappen leken erg op de foto hier onderaan, uit het boek arabia deserta.
ik geloof dat dit boek niet toevallig op mijn nachtkastje is terechtgekomen: de volkeren in het midden-oosten, wiens cultuur toch aan de basis ligt van onze eigen europese cultuur (the cradle of civilisation!), hebben nu zo veel te lijden onder oorlogsgeweld, dat ze vragen om aandacht en een positieve benadering...
dit is luxueuze folio-uitgave van arabia deserta, met 200 schitterende illustraties, gedrukt op geweven papier en gebonden in geitenleer en gemarmerd papier...
‘It is the true Arabia … there can never be another picture of the whole, in our time, because here it is all said, and by a great master’
T.E. Lawrence
