af en toe een vaag vermoeden van liefde doen alsof we gelukkig zijn (of toch een beetje) praten, maar eigenlijk niets zeggen
de ruimte tussen jou en mij en de anderen vullen met woorden
literair dagboek, februari 1992
het is echt de bedoeling dat ik verder schrijf aan mijn literair dagboek. sinds de jaren zeventig hou ik een dagboek bij, met lange onderbrekingen weliswaar, die over dagen, maanden, zelfs over jaren gaan.
woedend ben ik, woedend. vroeger nooit verkouden en nu heb ik sinds drie weken een bacteriele infectie met complicaties. eerst zat die in mijn hoofd, daarna in mijn luchtwegen, verder verhuisden de microben dan naar mijn ogen en nu heb ik een keelontsteking.
ik slik als een dwaas gekje antibiotica, op voorschrift van de dokter, maar vandaag heb ik mijn mond gespoeld met een aftreksel van heemstwortel en ik drink saliethee. vannacht ga ik slapen met een kamfercompresje in verschillende lagen rond mijn keel gewonden: een middeltje uit grootmoederstijd, dat wel, maar afdoend.
tijd heb ik wel gehad de laatste dagen om de blog van mijn vriendin thumbleweed te lezen: waw, wat een schrijfster, wat een schrijfster! maar ben er nog niet in geslaagd commentaar te geven op haar teksten (mijn paswoord wordt niet aanvaard). ook kan ik nog altijd geen foto's in mijn eigen blog inbrengen. foei!
oeps. daarnet geprobeerd en het is me warempel gelukt. ongelooflijk!
From "Auguries of
Innocence" William
Blake een gedoe was het wel, dat aanmaken van mijn blog. ik moest een username ingeven en een paswoord. lijkt niet moeilijk, maar paswoorden vergeet ik ogenblikkelijk. dus direct in mijn agenda noteren was de boodschap! de blogkreeg ook nog een titel en ik moestdan enkel nog een woordje aan de website van seniorennet toevoegen, voor de benaming.
ik schreef yasmin. dat is de naam die mijn ouders oorspronkelijk voor mij gekozen hadden, maar die zij hier (het was in 1946, kort na de oorlog) op de gemeente in halle niet mochten gebruiken als doopnaam.
in de databank voor nederlandse voornamen (http://www.meertens.nl/voornamen/VNB/) vond ik voor yasmin volgende verklaring:
Yasmin
Geslacht: v
verklaring: De bloemnaam jasmijn, Arab.
yasamin, Perz. yasemin. Als voornaam in Angelsaksische landen opgekomen
o.i.v. het toneelstuk `Hassan' van James Elroy Flecker (1884-1915), die
een tijdlang consul in Beiroet was. Ook immigratie heeft het gebruik
van deze naam in Eng. bevorderd. Bovendien zijn veel Eng. namen
bloemnamen. In het Middelnederlands was de vorm jesminne (jasmijn) in
gebruik als bijnaam van Maria. De laatste tijd is de naam ook hier vrij
populair geworden, vooral in de vorm Yasmin. Jasmine reeds in Brugge
1958, 1959.
olala, eigenlijk hebben mijn ouders toen reeds, zonder het zelf te weten, mijn lot bepaald door zo'n exotische voornaam te kiezen!! (grapje!)
en voor de bezoekers ook nog wat uitleg bij de bevreemdende titel van mijn blog: een lief okerkleurig scharminkel is een vers uit een van mijn recentste gedichten.
weet dat ik niet meer ben
wie ik was, een lief okerkleurig
scharminkel
nooit zal ik nog zijn -
de 'reine de nuit' van toulouse
of 'la belle dame sans merci'
in mij wonen wolken nu
sterren twinkelen vrolijk in mijn oor
ik ben de wind die boomkruinen streelt nu
ik ben de zachte lenteregen
de grote aardmoeder
mijn fluisterdromen verberg ik
stiekem in het donshaar van vogels
in dit huis van poederblauw (of moet ik
zeggen: fuchsia of vermiljoen misschien)
zwem ik in oceanen van gratie
(30 maart 2006)
met toulouse bedoel ik toulouse lautrec, en la belle dame sans merci is een wereldberoemd gedicht van john keats.
(ondertussen heb ik natuurlijk een bundel gedichten van keats - gekocht tijdens mijn laatste reis naar london- uit mijn boekenkast opnieuw opgediept en la belle dame sans merci gelezen en herlezen en nog eens herlezen!)
natuurlijk is iedereen welkom op mijn blog, maar ik weet nu nog altijd niet of dit werkt! ahum! onlangs zei een leuke jonge man nog tegen mij, dat ik het soort dametje was dat bloembollen omgekeerd, met de wortels naar boven, zou planten in mijn tuin.
gelijk had hij: zo onhandig voel ik me steeds bij dingen die handigheid vereisen. zo ook beefde ik van schrik dat deze blog niet zou lukken. maar joeps! hier schrijf ik reeds de eerste alinea's van mijn literair dagboek, in verdana. zelfs een smiley toevoegen is me gelukt!
de jonge dichter in bovenstaand fimpje is wijs, ondanks zijn rebels imago. hij klaagt de (moslim) wereld aan die hij kent, maar die wereld kan ook getransponeerd worden naar andere werelden. ook bij ons, zij het minder zichtbaar en meer verfijnd, werkt een bepaalde soort dominantie.... weggemoffeld in de consumptiemaatschappij tussen de etenswaren, zoals bij medvedev, of in de brainwashingmachine van religie, politiek en vooral in de uitsluitingsmechanismen die geraffineerd in het voordeel werken van de gelukkigen die wel officieel toegelaten worden tot the crowd.
denk maar aan de demonisering van illegalen, gevangenen, migranten, vrouwen, homo's, werklozen, psychisch zieken, enz... natuurlijk is het westen rijk genoeg om deze mensen een aalmoes te bieden om te kunnen overleven, maar om te mogen meedoen, om toegelaten te worden tot bepaalde groepen, moet je over andere trampolines beschikken! talent, ijver en inzet zijn dikwijls niet genoeg! ondanks het uiterlijk vertoon van onze democratische verworvenheden, is er nog voortdurend een selectie bezig. het verschil tussen arm en rijk wordt almaar groter...
.
yayah hassan is een een palestijns-deense dichter van amper 19, die zich verzette tegen de gewelddadige sfeer thuis. toevallig komt hij uit een islamitisch immigrantengezin. yayah hassan werd als tiener in internaten geplaatst om te beletten dat hij in de crimlinaliteit zou verzeild raken. hij begon als rapper, maar zijn eerste dichtbundel, gedichten, was een instant succes.
Hij schrijft in hoofdletters. En af en toe glipt er een uitroepteken tussen. Zo urgent is de poëzie van Yahya Hassan, de 19-jarige Palestijnse Deen die van zijn debuutbundel ‘Gedichten’ liefst honderdduizend exemplaren verkocht. Het zijn ook geen traditionele gedichten, veeleer schrijnende kortverhalen met een beat van dynamiet waarin de boze jonge dichter de valse baard van de profeet afrukt.
Sinds de publicatie van ‘Gedichten’ staat Hassan onder permanent toezicht: in het land van de Mohammed -cartoons lachen ze niet met lui die de profeet aanpakken. In het station van Kopenhagen is hij zelfs aangevallen door een man met een verleden als terrorist. Gelukkig zonder veel erg, maar sindsdien mag hij niet meer alleen de straat op. Zeker niet in de stad van wijlen Theo van Gogh.
EEN MOSLIM UIT GELLERUPPARKEN
WEET DE WEG NAAR ONZE PORTIEK TE VINDEN
LEEST DE BRIEVENBUSSEN
EN KLOPT OP DE DEUR MET DE MEESTE MEISJESNAMEN
BEOORDEELT HET NAGESLACHT
WIL MIJN KLEINE ZUSJE GRAAG ALS HUISVROUW
VOOR HAAR IN EEN ANDER BETONBLOK EEN PARADIJS CREËREN
MET ALLAH ALS RAADGEVER EN 20 JAAR LEEFTIJDSVERSCHIL
dagboek
