Naar de inhoud

een lief okerkleurig scharminkel

akke.beakke.be
literatuur, cultuur, small talk

Berichten van 14 februari 2011 tot 20 februari 2011

sirkka turkka









ter illustratie van mijn 'noorderlijke verwantschappen' heb ik een poging gedaan een gedicht van de verrukkelijke sirkka turkka, de dichteres van 'duizend meter sneeuw' op haar hart, te vertalen uit het engels. vermits jozeph brodsky zegt, dat elk gedicht eigenlijk een vertaling is, heb ik durven schrijven uit de losse pols. ik wou 'mijn eerste indruk' van dit gedicht niet kwijtraken, daarom.



Wish for anything you want, anything. 
       You can have the music beaten to the veranda 
windows by autumn rain, beaten for you 
     by ivy vine, by past generations. 
Make a wish, you'll get everything, the archives lie in the room,
          in narrow beds, that's where the music is sleeping,
at rest is the music of lung cancer, split heart, 
   torn aorta, brain eaten up by sorrow,
at rest is the beautiful land, the snow that comes. 
      Everything is blanketed in music, high and beautiful.
      All this you shall have.



wens alles wat je wil, alles.

je kunt muziek krijgen van de herfstregens

die tokkelen op de ramen van de veranda,

zij tokkelen langs wijnranken, sinds generaties.

doe een wens en je zult alles krijgen, de archieven liggen in de kamers,

in smalle bedden, dat is waar de muziek slaapt,

de muziek van de longkanker slaapt, de muziek van het gebarsten hart,

van aneurysmen, van het brein opgegeten door verdriet.

het mooie land slaapt, de sneeuw die komt.

alles is in muziek gewikkeld, hoogstaand en mooi.

dit alles zul je hebben.




SIRKKA TURKKA (b. 1939) has written 14 books, both poetry and prose. She was awarded Finlandia Prize in 1987, Yleisradio’s (the equivalent of the BBC) Tanssiva Karhu (Dancing Bear) prize in 1994 and Eino Leino Prize in 2000. She has also worked as animal attendant and head stableman.


Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

valentijn

voor valentijn kreeg ik een heerlijk flesje chanel n°5.  ik kookte voor mijn huisgenoten een recept uit dagelijkse kost (met jeroen meus), linguini met kippenlevertjes en als dessert was er taart met slagroom en aardbeien. ik las in de krant dat valentijn niet meer zo druk gevierd wordt (maar 13 procent van de vlamingen vieren dit), maar bij ons is dit nog altijd een feestje!

lang geleden dat ik nog heb getokkeld op mijn blog. reden: in de maand januari hard gewerkt aan acht gedichten voor demer press. zij zijn opgenomen in een verzamelbundel, de cover ziet u hieronder. ook nog meegedaan aan een literair project in holland, een nieuwe blog opgezet http://demaaninmij.blogspot.com/ voor mijn 'kleine' gedichtjes, naar tentoonstellingen geweest, een toneelstuk gezien, de arabische revolutie op tv gevolgd en vooral: heel veel gelezen.

 

Rozentuin, klavierklanken
Paperback, 64 pagina's*

Rozentuin, klavierklanken





Publicatie: februari/maart 2012. Acht ongepubliceerde gedichten van zes dichteressen: Christina Guirlande, Marleen De Smet, Rozemarijn van Leeuwen, Nicole Van Overstraeten, Catharina Boer en Hannie Rouweler. Voorwoord door de dichter/vertaler Joris Iven.



onlangs poste ik een boutade aan een dichteres, waarmee ik een beetje in discussie gegaan was omtrent het wel of niet toelaten van vreemde dichtvormen in de nederlandse literatuur: ik voel mij verwant met scandinavische dichteressen maar ben verliefd op mediterrane dichters. haha, kan ik wel zeggen, want ik zie er ook uit als een noordelijke dame, mijn witte haren en bleke sproetenhuid en voluptueuze lichaamsvormen spreken voor zich. en dan heb ik ook nog een mediterrane man...

maar altijd, zeg maar mijn hele leven lang, ben ik op zoek geweest naar mezelf. verwantschap  met dedie, interesse in dedat... al deze esbattementen hebben mij gemaakt tot wie ik ben, mijn eigen schitterend ikje. let wel; ik wil hier zeker niet het ultieme ego-pad bewandelen, maar blij ben ik toch dat vrienden en vriendinnen me de laatste tijd, vooral als het over mijn poëzie gaat, wijzen op mijn ontegensprekelijke eigenheid.

ik wil deze analyse nog niet afsluiten. de vraag is, of een ultieme eigenheid de communicatie en samenhorigheid met anderen niet in de weg staat. toen ik mijn bijdrage stuurde naar demer, vroeg ik me paniekerig af of ik wl paste bij de vijf andere dichteressen die zo mooi poëtisch hun zinnen kunnen vlechten, terwijl ik dan toch het woord condoom gebruik in een van mijn gedichten, ook het woord asshole  en mer-de! en dan ook nog een bijwjlen stokkend debiet heb, met veel punten midden in het vers...

ach, misschien wil ik in mijn gedichten meer waarheidsgehalte inbouwen, een venster openen naar de realiteit. wie spreekt trouwens tegen zijn huisgenoten, collega's en vrienden in bloementaal? ach, ik weet, poëzie kan en moet een verlangen naar schoonheid uitdrukken, een verwoording van een verrukkelijke plek vol avondschemer, rozentuinen en vrouwen in zeeblauwe jurken... maar voorlopig zeg ik nog altijd: it ’s not only rock ‘n roll baby, not only rock ‘n roll!

wat niet betekent dat ik in het dagelijkse leven voortdurend vloekend wil rondlopen of schuttingtaal gebruik. neen, integendeel, ik hecht heel veel belang aan hoffelijkheid en correcte omgangsvormen. maar af en toe stuift het wel in mijn dagelijks leventje en ach, daarna kijk ik gulzig naar mijn stulpende tulpjes en piepkleine boshyacintenstruikjes en de frisgroene in elkaar gedraaide nieuwe blaadjes van mijn pothortensia en verrukt ben ik over het spanningsveld van de naderende lente...

om maar te besluiten: het leven is divers, een ultieme mix van rauwe realiteit en verrukkelijk poëtsch welzijn.

vloekende roosjes en gesuikerde condooms in zilveren geschenkverpakking, is dat geen prachtig valentijnscadeau?

* zie
http://www.lulu.com/product/pocketboek/rozentuin-klavierklanken/14407277


Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van een lief okerkleurig scharminkel

↑ Terug naar de berichten