literatuur, cultuur, small talk

Maandag 14 februari 2011

valentijn

voor valentijn kreeg ik een heerlijk flesje chanel n°5. ik kookte voor mijn huisgenoten een recept uit dagelijkse kost (met jeroen meus), linguini met kippenlevertjes en als dessert was er taart met slagroom en aardbeien. ik las in de krant dat valentijn niet meer zo druk gevierd wordt (maar 13 procent van de vlamingen vieren dit), maar bij ons is dit nog altijd een feestje!

lang geleden dat ik nog heb getokkeld op mijn blog. reden: in de maand januari hard gewerkt aan acht gedichten voor demer press. zij zijn opgenomen in een verzamelbundel, de cover ziet u hieronder. ook nog meegedaan aan een literair project in holland, een nieuwe blog opgezet http://demaaninmij.blogspot.com/ voor mijn 'kleine' gedichtjes, naar tentoonstellingen geweest, een toneelstuk gezien, de arabische revolutie op tv gevolgd en vooral: heel veel gelezen.

Rozentuin, klavierklanken

Paperback, 64 pagina's*

Publicatie: februari/maart 2012. Acht ongepubliceerde gedichten van zes dichteressen: Christina Guirlande, Marleen De Smet, Rozemarijn van Leeuwen, Nicole Van Overstraeten, Catharina Boer en Hannie Rouweler. Voorwoord door de dichter/vertaler Joris Iven.

onlangs poste ik een boutade aan een dichteres, waarmee ik een beetje in discussie gegaan was omtrent het wel of niet toelaten van vreemde dichtvormen in de nederlandse literatuur: ik voel mij verwant met scandinavische dichteressen maar ben verliefd op mediterrane dichters. haha, kan ik wel zeggen, want ik zie er ook uit als een noordelijke dame, mijn witte haren en bleke sproetenhuid en voluptueuze lichaamsvormen spreken voor zich. en dan heb ik ook nog een mediterrane man...

maar altijd, zeg maar mijn hele leven lang, ben ik op zoek geweest naar mezelf. verwantschap met dedie, interesse in dedat... al deze esbattementen hebben mij gemaakt tot wie ik ben, mijn eigen schitterend ikje. let wel; ik wil hier zeker niet het ultieme ego-pad bewandelen, maar blij ben ik toch dat vrienden en vriendinnen me de laatste tijd, vooral als het over mijn poëzie gaat, wijzen op mijn ontegensprekelijke eigenheid.

ik wil deze analyse nog niet afsluiten. de vraag is, of een ultieme eigenheid de communicatie en samenhorigheid met anderen niet in de weg staat. toen ik mijn bijdrage stuurde naar demer, vroeg ik me paniekerig af of ik wl paste bij de vijf andere dichteressen die zo mooi poëtisch hun zinnen kunnen vlechten, terwijl ik dan toch het woord condoom gebruik in een van mijn gedichten, ook het woord asshole en mer-de! en dan ook nog een bijwjlen stokkend debiet heb, met veel punten midden in het vers...

ach, misschien wil ik in mijn gedichten meer waarheidsgehalte inbouwen, een venster openen naar de realiteit. wie spreekt trouwens tegen zijn huisgenoten, collega's en vrienden in bloementaal? ach, ik weet, poëzie kan en moet een verlangen naar schoonheid uitdrukken, een verwoording van een verrukkelijke plek vol avondschemer, rozentuinen en vrouwen in zeeblauwe jurken... maar voorlopig zeg ik nog altijd: it ’s not only rock ‘n roll baby, not only rock ‘n roll!

wat niet betekent dat ik in het dagelijkse leven voortdurend vloekend wil rondlopen of schuttingtaal gebruik. neen, integendeel, ik hecht heel veel belang aan hoffelijkheid en correcte omgangsvormen. maar af en toe stuift het wel in mijn dagelijks leventje en ach, daarna kijk ik gulzig naar mijn stulpende tulpjes en piepkleine boshyacintenstruikjes en de frisgroene in elkaar gedraaide nieuwe blaadjes van mijn pothortensia en verrukt ben ik over het spanningsveld van de naderende lente...

om maar te besluiten: het leven is divers, een ultieme mix van rauwe realiteit en verrukkelijk poëtsch welzijn.

vloekende roosjes en gesuikerde condooms in zilveren geschenkverpakking, is dat geen prachtig valentijnscadeau?

* zie http://www.lulu.com/product/pocketboek/rozentuin-klavierklanken/14407277

literatuur poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Ward Mertens15 februari 2011 om 09:12

Chanel

*vindt chanel n°5 ook een heerlijk parfum* Als ik een vrouw zou zijn, zou ik het ook dragen. Gelukkig ken ik nu al 2 vrouwen die het gekocht of gekregen hebben waardoor ik ervan kan genieten in hun buurt.

Reageer op dit bericht

Woensdag 26 januari 2011

orientalisme

Vooreerst dit: fijn toch, dat het in de Arabische wereld begint te bewegen. Natuurlijk zal 'het gewoel' daar niet als gevolg hebben dat het dageljks leven daar plotseling drastisch verandert in positieve zin. Ik leef mee met de vreugde van deze bevolkingsgroepen, die tot de meest vernederde in de wereld behoren, maar toch een schitterend potentieel hebben aan intellect en werkkracht. Getuige hiervan hun rijke culturele geschiedenis!

Afgelopen maand januari lekker veel gelezen, zalig ingeduffeld in mijn bedje. Ook enkele prachtige tentoonstellingen gezien en een toneelstuk. Cultuur is een grote troost en (voorlopig!) nog betaalbaar, ook voor steuntrekkenden en gepensioneerden, haha... In deze bijdrage een afdruk - of is het een indruk? - van de tentoonstelling die vier maanden lang in KMSK te bezichtigen was, 'Van Delacroix tot Kandinsky, oriëntalisme in Europa'.

Ach, die ongelooflijke aantrekkingskracht van het Oosten... toen ik twaalf was, leerde ik mezelf het Toeareg-alfabet schrijven (het Tifinagh- dat direct van het Punische alfabet is afgeleid), omdat ik door het lezen van een onnozel feuilletonnenke in de Gazet van Halle (!?!) of een andere krant, weet het niet meer, verliefd was geworden op de heldhaftige blauwe mannen.. Wat me fascineerde was het feit dat bij dit volk de mannen zich sluierden, de vrouwen niet.

Wij hebben rare ideeën over gesluierde mensen. Feit is, dat Afrikaanse en Oosterse mensen oorspronkelijk hun hoofd en aangezicht met doeken bedekten om zich tegen de zon of de droge woestijnwind te beschermen en dus niet om religieuze redenen.

Wij vonden de tentoonstelling fantastisch. Prachtige monumentale doeken afgewisseld met pareltjes van kleinere schilderijen en zelfs miniaturen. Ik heb hier vijf van mijn favoriete doeken geknipt en geplakt, omdat zij elk voor zich een inkijk geven op een levensfeer die ons aan het dromen zet. Maar owee! Onze romantische opvattingen over de mysterieuze Oriënt werd af en toe getemperd door de realiteit... in mijn bericht orentalisme 2 kunt u deze vijf schilderijen zien, met mijn commentaren...

.

Tot slot vier protretten van vrouwen die wereldberoemd zijn geworden, omdat zij het waagden in hun tijd, ik spreek over vorige eeuwen, naar den Orient te trekken en daar te bestaan, als sultana, als echtgenote van een ontdekkingreiziger of als avonturierster die verliefd wordt op een bedoeïenenhoofdman of een spahi, een cavaleriesoldaat in Noord-Afrika...

Aimée du Buc de Rivéry (19 december 1776 – 1817) werd als 11-jarige uk gekidnapt op weg naar haar thuisland Martinique. Zij was het nichtje van Joséphine de Beauharnais, Keizerin der Fransen en werd volgens de legende weggevoerd naar de harem van Abdulhamit I in Istanboel.

De geschiedenis van Aimée du Buc de Rivéry is moeilijk te geloven, maar in talrijke romans werd zij moeder van Sultan Mahmud II en kreeg zij de Turkse naam Nakşidil (Nakshidil).

Een van de meest onvervaarde Angelsaksische reizigsters was wel Isabel Burton (geboren Isabel Arundell) (20 Maart 1831 - 22 Maart 1896). Zij was de echtgenote en partner van de befaamde ontdekkingsreiziger, avonturier en schrijver Sir Richard Francis Burton.

Jane Elizabeth Digby, Lady Ellenborough (3 April 1807 – 11 Augustus 1881) was een Engelse aristocrate die een schandaalleventje leidde vol romantisch avontuur, op twee continenten nog wel. Zij had vier echtgenoten en veel minnaars, waaronder koning Ludwig I van Beieren, zijn zoon Koning Otto van Griekenland, staatsman Felix Schwarzenberg, en een Albanese rover. Zij stierf in Damascus, Syrië, als echtgenote van Sheikh Medjuel el Mezrab, die twintig jaar jonger was. Op bovenstaand portret staat zij afgebeeld in de traditionele bedoeïenenoutfit, kijk maar hoe mooi zij haar lange rode vlechten draagt onder haar sluier. Daaronder een jeugdportret, toen zij nog een Engelse lady was.

Isabelle Eberhardt (Genève, 17 februari 1877 - Ain sefra, Algerije, 21 oktober 1904)was een Zwitserse/Russische ontdekkingsreizigster en schrijfster die in Noord- Afrika leefde en reisde.

Voor haar tijd was Isabelle Eberhardt een buitengewoon onafhankelijke vrouw, die de conventionele Europese moraal afwees, haar eigen weg koos en zich bekeerde tot de islam.

Onder de schuilnaam Si Mahmoud zwierf zij te paard door de woestijn en bezocht zelfs de islamitische heilige plaatsen. Haar reizen betaalde ze met het schrijven voor Europese kranten.

De levensstijl van Eberhardt - zij rookte hasjiesj, dronk als een man en was seksueel vrijgevochten - baarde in die tijd het nodige opzien.

Eberhardt stierf op 27-jarige leeftijd, toen haar hutje werd meegesleurd door een plotseling optredende modderstroom. Haar dagboeken zijn na de overstroming teruggevonden en in ook het Nederlands vertaald.

Terwijl ik bovenstaande zinnen schreef, vroeg ik me af wat het toch in mijn leven heeft betekend, die aandacht en passie voor het Oosten. Tja, na mijn liefde voor de Toearegs ben ik mij een tijdje gaan verdiepen in Ierse literatuur, omdat ik dacht dat de beste dichters uit Ierland kwamen, maar vanaf het ogenblik dat ik in Theatre 140 een voorstelling gezien had van het Japanse Kabuki-theater zou het Oosten mijn volle en definitieve aandacht krijgen, haha!

Ondertussen staan mijn boekenplanken, naast natuurlijk Nederlandstalige literatuur, vol met verrukkelijke titels uit het Verre en Nabije Oosten. Deze boeken zijn altijd mijn tedere kompanen geweest en hoe rijk voel ik me... Deze twee culturen hebben mijn leven beeïnvloed, zij hebben mij geestelijk en emotioneel gevormd tot de persoon die ik ben. En daar ben ik trots op.

Je ne regrette rien, zingt Edith Piaf. Wel, ik heb zeker geen spijt van alle wonderlijke uren die ik heb doorgebracht in mijn diepgaande studie van het Oosten. Uiteindelijk ben ik een oriëntaliste...

* ORIENTALISME is de term die door Edward Said en anderen wordt gebruikt ter aanduiding van de dominante westerse opvatting van de Oriënt, oftewel het Oosten in culturele zin, zoals die ontstaan is sinds de tweede helft van de 19de eeuw — de tijd van de mondiale kolonisatie door de grote westerse mogendheden.

* Toeareg is en Afrikaanse bevolkingsgroep. Zij noemen zichzelf Kel Tamasheq, Kel Tamajaq (Tamasheq"), Imouhar, Imuhagh, of Imashaghen ("Nobel en vrij"). Maar er zijn ook Arabische Toeareg zoals de tuaregue van Marokko.Een andere naam die zij voor zichzelf gebruiken is Kel Tagelmoust hetgeen 'Gesluierden' betekent. De Toeareg zijn vooral bekend geworden vanwege het feit dat bij dit Islamitische volk de mannen hun gezicht sluieren, en de vrouwen niet. Deze sluier wordt tagelmoust of eghewid genoemd. In het Arabisch worden de Toeareg daarom ook wel Mulathimin genoemd, hetgeen 'Gesluierden' betekent. De traditionele gezichtssluier is gemaakt van Alasho: een stof geweven in de Nigeriaanse stad Kano, en geverfd met natuurlijke indigo, die blauw afgeeft op het gezicht. Vandaar de bijnaam 'blauwe mannen' die voor de Toeareg wordt gebruikt.
* The Wilder Shores of Loveby Leslie Blanch, EXPLORATION, 2010, PAPER, 352 PAGE

cultuur tentoonstelling bozar: l'orentalisme

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 26 januari 2011

orientalisme 2

Op dit schilderij van Jean-léon Gérôme, De harem in de Kiosk, gemaakt in 1870-1975, zie je een soldaat (een eunuch?) een groepje vrouwen bewaken die zich verpozen op een soort overdekt terras aan zee. Wat me onmiddellijk opviel was de zee: de kleur van het water, de verre horizon...

De aanblik van dit moois was misschien het enige spleetje vrijheid die de haremvrouwen en odalisken tijdens hun gevangenschap konden ervaren. Jaja, de harem... ook daar hebben wij een geromantiseerde voorstelling van. de realiteit was wel anders! in het boek The Wilder Shores of Love van Lesley Blanch, dat ik me aanschafte in de museumwinkel, las ik dat het leven in de harem alles behalve fun was. Bij ongewenste zwangerschappen (en die kwamen veelvuldig voor, want slechts de favorieten mochten kinderen baren) werd direct tot abortus overgegaan, er was trouwens altijd een hofuitdrijver aanwezig... Slavinnen die het waagden te ontsnappen, werden algauw gevat, gedood of in de zee geworpen, gewikkeld in met stenen verzwaarde zakken... Toch had de harem veel aanzien, want vele meiden prefereerden een luxueus leventje boven het gezwoeg en de honger op het platteland. .

De Oostenrijker Hans Makart schilderde De dood van Cleopatra in de jaren 1874-1876, in de beste diagonale en theatrale traditie, haha!. Mooi is ze wel, Cleo, we bewonderden haar gordel en haar juwelen en haar ivoorkleurige huid. Op de grond een donkerhuidige slavin, ook met ontblote boezem. Rond haar tepels zijn met henna fijne motieven getekend, mooi zo, beter dan een sportbh!

Nog een mooie madam. José Tapiró Baró noemde dit schilderij Schone uit Tanger (1876). In Noord-Afrika hebben vele mannen en vrouwen een ebbenhouten huid, omdat er hoogstwaarschijnlijk vermenging is geweest met zwarte volksstammen. Ik zie prachtige stoffen, kettingen en oorbellen uit goudkleurig metaal, een collier uit agaat en parels dicht tegen de hals... deze dames konden zich mooi versieren... Maar wat me vooral trof was de uitdrukking van lichte melancholie en ook de geslotenheid op het gelaat van deze dame...

Dit vond ik een van de mooiste schilderijen van de tentoonstelling. Het flitste me terug in mijn kindertijd, toen ik me dus interesseerde in de Toearegs.. James Tissot noemde zijn schilderij De drie wijzen onderweg (1894). De pracht en de uitgestrektheid van het woestijnlandschap is hier schitterend in okerkleurige en oranje tinten uitgebeeld, de kracht dIe uitgaat van een karavaan bedoeïenen en hun kamelen is overrompelend.

Maar N. was het meest enthousiast over dit markttafereel in het Algerijnse stadje Blidah, dertig mijl het land in, aan de spoorweg naar Oran. De Vlaamse Henri Evenepoel schilderde de Sinaasappelmarkt te Blidah in 1898. Het is al oranje en bloedappelsien dat hier de klok slaat, wat een ongelooflijke kleurenpracht...

cultuur tentoonstelling bozar: l'orentalisme

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 december 2010

onnoemlijk veel licht

ben gisteren

met doeken bezig geweest.

heb ze geplooid, heb ze gevouwen.

de zoompjes naar binnen gehouden

voor ik met plooien begon, voor ik (aan de bovenkant)

het rechterhoekje tegen het linkerhoekje legde.

de doeken eerst in de lengte, dan in de breedte

gevouwen, daarna de hoekjes weer bij elkaar

en weer eens helemaal doormidden.

tot ik een vierkant pakje in handen hield,

dat ik voorzichtig op het stapeltje legde.

buiten zorgde vijf cm verrassingssneeuw

voor onnoemelijk veel licht

(woensdag 1 maart 2006)

met deze schitterende foto, gedownload van de gratis fotodatabank van seniorennet, en een teruggevonden krabbel van enkele jaren geleden, wil ik al mijn vrienden en lezers van seniorennet een prettig nieuwjaar 2011 toewensen.

VOOR JOU EN JE BEMINDEN

een zalige witte kerst

&

mijn welgemeende wensen voor het jaar 2011

yasmin

literatuur poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 december 2010

de beste kaviaar

mijn bedboek of hoofdkussenboek is nu: het beklemmende hartedier van de roemeeense nobelprijswinnares 2009 herta müller. het is een poëtisch boek dat in de mooiste taal een van de meest gruwelijke regimes van oost-europa beschrijft, namelijk het bewind van de roemeense dictator nicolae ceauşescu. (1918-1989). ik citeer uit wikipedia*:

Om de staatsschuld terug te dringen mocht er in de winter amper worden gestookt. De temperatuur binnen mocht niet hoger zijn dan 14 graden; wasmachines waren uit den boze en per woning mocht één gloeilamp van 40 Watt gebruikt worden. Uiteindelijk werd de staatsschuld inderdaad teruggedrongen, maar dat het volk daar hinder van ondervond, deerde de dictator blijkbaar niet; evenals zijn plan om de Roemenen ervan te overtuigen dat ze te veel aten. (De ware reden was dat er te weinig voedsel was).

Halverwege de jaren tachtig kwam Ceauşescu met zijn meest bizarre idee: het platteland en de plattelandsdorpen moesten in hun huidige vorm verdwijnen. De oude dorpen moesten worden vernietigd en vervangen door een soort agrarische centra. Boeren zouden dan een soort agrarische arbeiders worden. Dit leidde tot binnen- en buitenlandse kritiek. Deze plannen werden niet uitgevoerd doordat Ceauşescu's dictatuur in 1989 ten val kwam.

Op 20 december 1989 sprak de roemeense dictator Ceauşescu het land toe op de televisie, waarin hij de Westerse imperialisten de schuld gaf van de chaos in het land. Een dag later organiseerde de partijafdeling van Boekarest een massabijeenkomst van trouwe partijleden voor het gebouw van het Centraal Comité. Toen Ceauşescu aan zijn toespraak begon, begonnen de mensen voor het gebouw te demonstreren en eisten het aftreden van Ceauşescu. Die avond opende de Securitate het vuur op demonstranten. Het leger koos de zijde van de opstandelingen en de volgende ochtend moesten Nicolae en Elena met een helikopter vluchten waarbij de piloot onder schot werd gehouden door een of meerdere van de lijfwachten. Toen de brandstof van de helikopter opraakte, landde de piloot en werd door de lijfwachten van Ceauşescu een auto gevorderd. Later stapten ze over in een andere auto. Laat in de middag werden de Ceauşescu's echter herkend en gearresteerd. Nicolae en zijn vrouw Elena werden na een schijnproces geëxecuteerd. De executie vond plaats op een militaire basis in Târgovişte en werd als bewijs van hun dood gefilmd en wereldwijd per televisie vertoond. Het paar is vervolgens begraven, waarbij een valse naam op de houten kruisen was gezet. Dat moest grafschennis voorkomen. Hun drie kinderen hadden steeds betwijfeld of het paar inderdaad daar begraven was.

Nicolae Ceauşescu werd opgevolgd door de gematigde ex-communist Ion Iliescu.

waarom ik dit bericht wijd aan het roemenië van herta müller? in mijn archiveringswoede (deze winter moet en zal ik mijn schrijfsels ordenen!) vond ik onderstaand gedicht terug. tja, indertijd schreef ik nog joekels van politieke gedichten, haha....

de executie van de dictator was wereldwijd te zien op tv, en ik moet zeggen dat ik toch tamelijk ontdaan was toen ik dat oude witte mannetje en zijn krakende vrouw zag neerzijgen in de sneeuw. maar tja, misschien was het zijn verdiende loon, alhoewel herta müller zegt dat ondertussen nog niets wezenlijks veranderd is in roemenië....

ach, in deze dagen verontwaardigen wij ons over andere dingen, maar toch vind ik dit gedicht passen in deze tijd.

we schreven roemenië, 24 december 1989

ik heb het nooit geweten

nooit heb ik het geweten

zei het witte mannetje uit boekarest

dat mensen zo’n gewelddadige slachtpartij hadden aangericht

such a butchery, such a butchery

once in a lifetime, once in a lifetime

en ach ja, hij toonde ons huilend

de honderden lijken die hem met rood doorlopen ogen aanstaarden

achteloos gestapeld op de met bloed besmeurde stenen vloeren

van het te kleine ziekenhuis

schouder aan schouder en schaamteloos naakt

waren ze daar op een grijze ochtend binnengebracht

net op de dag die volgde op de vlucht

van vadertje nicolae ceauşescu uit zijn presidentieel paleis

nicolae ceauşescu, de grote conductor, het genie der karpaten

we schreven roemenië, 24 december 1989

tja broederlijk lagen ze daar, graatmager en slap

in de grauwe gauwte neergesmakt en gretig gefilmd

door de westerse tv-camera’s

deze helden van de democratie, deze slachtoffers van de revolutie

deze mensen die zomaar blauw van de kou en grenzeloos enthousiast

waren gestorven voor de vrijheid, voor de vrijheid, voor de vrijheid

en wat konden wij hier in het voorbeeldige vrije westen

wat konden wij hier anders doen, dan enige overbodige truien

en enige evenzeer overbodige zakjes paprikachips stoppen

in het kartonnen rodekruispakket

(volume: 50 cm x 50 cm; bestemming: roemenië)

wat konden wij hier anders doen

dan nog diezelfde droevige ochtend

ons intens afvragen, ergens in een stampvolle

van overvloed uitpuilende gb of delhaize

welke kaviaar is nu de beste

de russische

die van de oostbloklanden

of de rozige lieve lompviseitjes van bij ons?

* http://nl.wikipedia.org/wiki/Nicolae_Ceau%C5%9Fescu

literatuur poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 29 november 2010

van plato tot nato

gisterennamiddag in prille kerstsfeerstemming naar het theater: Van Plato tot Nato, een productie tot stand gekomen door de samenwerking van KVS & De Enthousiasten voor het Reële & Universele VZW.

lieve deugd, wat een mooie naam voor een theatercollectief...

in mijn eerste innerlijke commentaren had ik het over 'een politiek stuk, met fantastische projecties, beelden uit oude hollywoodfilms en foto's uit krantenartikels uit vorige eeuw, betreffende howard hugues enzo'. ook het spel van schaduwen van schaduwen van schaduwen intrigeerde mij en ik had napretjes als ik dacht aan de actrices in bh en tangaslipjes met daarover een panty of netkousen en hoe ze hoerige arabische dansjes opvoerden om te lachen. ik bewonderde mieke verdin (56) omdat zij zonder schaamte haar rondingen toonde en charlotte vandermeersch zeg, die kon zelfs opera zingen!

ik legde ook uit aan n. dat het hier ging om symbolen, maar hoe meer ik praatte over het stuk (aan a. legde ik bijvoorbeeld uit dat de griekse filisoof plato niet hield van een democratie, want die werd altijd opgevolgd door een tirannie. plato vond de ideale staat een oligarchie, waar het geld dus aan de macht was, een oligarchie die zich voordeed als democratie)... hoe meer ik het eigenlijk een ingewikkeld geheel vond, met al die collages en verwijzingen, waar ik soms de samenhang niet goed van begreep. maar toch al bij al een heel mooie ervaring, de acteurs speelden geweldig...

a. vond plato maar een stupido ,we leven trouwens nu in west-europa in een oligarchie voegde hij eraan toe, en wat is het resultaat? crisis overal en de banken blijven maar cadeautjes krijgen voor hun stommiteiten...

haha, daarna moesten we weer lachen want a. maakte van de naam plato een plateau en van tirranie tiramisu en ik zei dat indertijd toen ik geschiedenisles moest geven altijd aan olie moest denken als ik het woord oligarchie uitsprak, ook mijn dutskes van leerlingen vonden dit een moeilijk woordje...

alle gekheid op een stokje; vanmorgen op google commentaren gelezen over dit stuk (hieronderaan de links) en een korte intro gevonden, die ik hier knip en plak:

KVS & DE ENTHOUSIASTEN

VAN PLATO TOT NATO

theater

In De Republiek beschrijft Plato zijn ideale staat. Die heeft maar weinig gemeen met een democratie. De absolute macht komt er immers toe aan een elite van filosofen. In een beruchte passage in het derde boek verbant Plato alle schilders, beeldhouwers, dichters, acteurs… uit zijn republiek. Muziek en dans kunnen wel, maar enkel in de vorm van glorierijke militaire marsen.

Waarom waren kunstenaars niet welkom? En wat had Plato tegen de democratie?

(tussen haakjes: de titel, ‘Van Plato tot Nato', is gebaseerd op de snelcursussen westerse beschavingsgeschiedenis aan amerikaanse universiteiten. de toeschouwers krijgen eveneens een spoedcursus westerse geschiedenis mee. het historische overzicht eindigt met het rondwaren van het spook van de vrijheid. we dénken dat we in een democratie leven, maar in feite is het een oligarchie waarbinnen enkele machtige rijken en rijke machtigen de plak zwaaien)

naar het schijnt waren de perscommentaren (in knack, op de site van cutting edge, in de morgen) niet zo positief, alleen anna luyten schreef er een ietwat poëtisch-dromerig commentaar over, dat u, dames en heren, kunt nalezen in onderstaande link (1)

ik wil hier besluiten met het volgende: tijdens de voorstelling ontwaarde ik de ganse tijd een geur van muskaatnoot, peper en hout. heel vreemd.

heb dat dikwijls: in het theater raak ik bedwelmd door geuren: zeepgeuren, bloemengeuren etc... dit keer was het dus muskaatnoot.

misschien zat de geest van howard hugues in de zaal, want het was een hele pittige mannelijke geur....

1. http://www.kvs.be/pers/NL/recensieplatodemorgen.pdf
2. http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/opinie/recensies/guido-lauwaert/theater-van-plato-tot-nato-kvs-en-de-enthousiasten/opinie-1194869266673.htm
3. http://www.cuttingedge.be/stage/reviews/260290-van-plato-tot-nato

cultuur theater

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 november 2010

van oude dames, de dingen die voorbijgaan

de titel van dit stukje (niet de foto, zie hiervoor tweede deel) refereert naar de sublieme roman* van louis couperus (1863 - 1923), een bijna vergeten schrijver uit vorige eeuwen, wiens boeken ik indertijd allemaal wou uitlezen, omdat de stijl en de inhoud van zijn verhalen een onweerstaanbare melancholie en een literaire adel uitstraalden, eigenschappen die ik toen in de literatuur heel erg waardeerde.

oude mensenvmoeten doen wat 'past' bij hun leeftijd: lid worden van een seniorenclub, kaarten, schrabbelen, petanque spelen, tv kijken,enz....als ze dingen willen doen die een beetje extravagant zijn, zoals bergen beklimmen, zingen, dansen, schrijven, dan worden ze wel met scheve oogjes bekeken...

nochtans beklom de de 77-jarige nepalees min bahadur sherchan nog in 2008 de top van de hoogste berg ter wereld, de 8848 meter hoge mount everest. de stokoude japanse butoh-danser kazuo ohno (大野一雄 ohno kazuo (1927 – 2010) danste voor antony and the johnsons en prijkte op de cover van hun schitterende cd the crying light, 2009.
,

maar ook de dames laten zich niet onbetuigd: de zangeres op blote voeten cesaria evora (geboren in 1941) uit de kaapverdische eilanden brengt nu in november nog een cd uit. en ik wil het hier eigenlijk niet hebben over bijvoorbeeld grace jones (geboren in 1948), die ook deze maand optreedt in rotterdam voor the night of the proms, waarbij zij nummers uit haar nieuw album hurricane zingt. deze krachtige reuzin staat bijna buiten elke categorie....en ik heb het ook niet over de dames in benidorm bastards, wier gedrag wij eens allemaal zouden moeten imiteren, de wereld zou misschien veel veel grappiger worden...

genoeg spectaculaire voorbeelden, genoeg small talk. ik keer terug naar de literatuur, naar het fragiel-mooie schrijven. ik wil hier de naam van een dichteres van bij ons vermelden, die ondanks haar leeftijd (81) nog genoeg materiaal heeft bijeengesprokkeld om een nieuwe dichtbundel uit te geven: niemand minder dan lydia schoonbaert (schuilnaam: jozefa van houtland). ik heb nog geen van haar nieuwe gedichten gelezen, maar bezit wel haar vorige bundel, op het terras van de maan.

ik citeer met graagte enkele van haar gedichten, parels van helderheid en concentratie:

Prehistorie

Je hebt de rots bekapt
met je vuistbijl
ik werd idool van vruchtbaarheid.
Met je vuistbijl
heb je gespeeld
op mijn huid
en de strelingen
werden zigzagband.
Je gaf mij ogen
van zilver
tepeltjes
en een ring.
Ik werd een ding.

Neolithicum

...

Wij hebben als goden gegeten
we hebben schuren
en huizen gebouwd
we hebben om land gevochten.
Nu wonen we in een dorp
en zijn we oud.

Maar ieder jaar weer
als de zomer komt
kras ik schreiend een zon
in het zand van mijn hut.
Ik zou als een rendier
willen vluchten.

Pelgrim

Ik word opnieuw mijzelf

een oude reis

op scheefgelopen stenen

het nestjong

in de mist

van onvervulbaarheid

opnieuw jezelf worden, als alles voorbij is (liefdes, huwelijk, werk, huishouden, kinderen...)

dames: ouder worden, het is niets....

*Van oude menschen, de dingen die voorbijgaan, 1906

* Lydia Schoonbaert, (Izegem 1930) is een Vlaamse conservator, docent en schrijfster. Zij studeerde aan de universiteit van Gent, waar zij verder doctoreerde in de Kunstgeschiedenis op het werk van Albert Servaes. Zij was later ook de hoofdconservator van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten te Antwerpen. Zij schreef talrijke monografieën over voornamelijk kunstenaars uit haar tijd, onder meer James Ensor en Albert Servaes. Ze publiceerde ook eigen poëzie onder de pseudoniem Jozefa van Houtland.

De titel van haar nieuwe dichtbundel zou zijn: Mijn naam op het behang

literatuur poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 25 oktober 2010

armoede, strafkolonies, holen

*
op zondag 17 oktober in de kvs een schitterend optreden gezien: dure woorden, een geëngageerd programma over de armoede (in de wereld, in belgië). enkele cijfers: 1 op zeven personen leeft in armoede, 1/4 van de brusselaars idem dito, het maandelijks leefloon voor een alleenstaande ligt 158,68 euro onder de armoedegrens. mensen, we hebben het hier over een beschaafd rijk land, waar dure woorden worden gebruikt zoals alternatieve herverdelingsstrategie en deeltijds begeleide autoresponsabilisering en multifunctionele zefredzaamheidsprojecten, maar waar in de praktijk dikwijls niks van terechtkomt voor de mensen zelf...

erik vlaminck las voor uit zijn hilarische brieven van dikke freddy, vitalski las uit het zomert in barakstad van j.m.h. berckmans,, de dakloze schrijver lee stringer kwam helemaal uit amerika verhaaltjes voorlezen die hij schreef toen hij zelf op straat belandde, en gie van geel van de antwerpse sociaal-artistieke werkplaats tutti fratelli (waar reinhilde decleir, zus van jan decleir de artistieke scepter zwaait), las een totaalgedicht van hugo claus voor, de rillingen kropen over ons lijf! het programma dure woorden duurde tot zeven uur (start om vier uur!) en ik huilde toen aan het eind het lied Stand By Me | Playing For Change | Song Around the World* werd getoond én gezongen...

misschien lijkt het allemaal een beetje melige '68 nostalgie, maar de laatste tijd vraag ik me toch af of de armoede en de welig tierende uitsluting een toevallig item is, of het zoveelste logische gevolg van de zeer actuele hebzucht, hebzucht, hebzucht. de sluiting van fabrieken, werkloosheid, vluchtelingenstromen over heel de wereld, toename van illegalen, zichtbare toestroom van daklozen in de straten van onze grootsteden enz... zetten me aan het denken: is er een kilte binnengeslopen in ons hart? kiezen wij wel voor de juiste leiders, die bezorgd zouden moeten zijn over het welzijn van ons allen, of spelen wij de spelletes mee en klagen wij alleen maar over het feit dat onze buurman per toeval frans spreekt?

*
'in een tijd waarin sommigen koortsachtig proberen de macht van fracties te versterken en de stam tot hoogste vorm van sociale organisatie willen verheffen en daarbij de ene nationale groep ophitsen tegen de andere, zijn kosmopolitische dromen niet alleen wenselijk, maar ook een heilige plicht; dromen die de speciale band benadrukken die de vrijheidskrachten samenhouden.'

deze gevleugelde woorden komen van nelson mandela*, de man die, na jarenlange gevangenschap, mentale en fysische foltering, op de dag van zijn vrijlating in kaapstad een weergaloze toesprak hield, waarin hij iedere zuid-afrikaan opriep om nooit nog een andere persoon te discrimineren.

ik moest aan deze woorden denken, toen ik intekende voor een petitie

zeven jaar (?) geleden, toen iemand mij vroeg mee te ijveren voor de splitsing van bhv, voorspelde ik al het jarenlange gerommel dat dit politieke item zou veroorzaken en toen al had ik besloten niet meer te denken of te schrijven over politiek. maar toch wordt het tijd dat mensen eindelijk eens beginnen te reageren tegen de kille cinema die daar in de wetstraat en in de vergaderzalen van de politieke partijen wordt opgevoerd.

kosmopoitisch denken en dromen, dat is opnieuw broodnodig en vooral meer menselijkheid en warmte. let wel: politieke dossiers moeten geregeld worden, daar niet gelaten. dossiers lezen en behandelen en daarover helder, eerlijk en onpartijdig communiceren naar de mensen toe is trouwens de taak van alle regeringen.

maar veranderingen in een maatschappij gebeuren geleidelijk. het is niet omdat er aan een wet gesleuteld wordt dat mensen daar onmiddellijk beter van worden: sommige gevolgen zijn maar na enkele jaren voelbaar en ondertussen is de maatschappelijke constellatie ook al veranderd, zodanig dat weer een nieuwe wijziging nodig is.

de menselijke factor: geen wetten kunnen het menselijk gedrag tot in de puntjes regelen, anders wordt het leven als in een strafkolonie, waarbij mensen als robotten moeten meehuilen met de wolven. een regering is een algemeen kader dat het voortbestaan van een land moet garanderen, zonder de mensen te verplichten alleen maar 1 denkpiste te bewandelen: dat van het stamhoofd.

anders denken, anders voelen, dat noemt men misschien: creativiteit.

en cultuur is, zoals een van de ondertekenaars van de petitie het zo mooi verwoordt, niets anders dan de universele ziel van de mens.

*
een onthutsend toneelstuk, dat het leven in een imaginare strafkolonie uitbeeldt is in de strafkolonie, het hol, twee kortverhalen van de sublieme franz kafka. ik knip en plak hier de intro van de website van de kvs:

IN DE STRAFKOLONIE / HET HOL

bekijk hier een videofragment (youtube)

Na een geslaagde Titus Andronicus presenteren Toneelhuis en KVS een nieuwe coproductie: In de strafkolonie / Het hol, een regie van Bart Meuleman (Martens, The Bult and the Beautiful,...) naar twee kortverhalen van Franz Kafka. In In de strafkolonie
Krijgt een reiziger van een legerofficier uitleg over een vernuftige executiemachine. Straks zal dit sinister apparaat een doodvonnis uitvoeren en de reiziger mag het live meemaken. Waar bevinden wij ons? In Afrika? Is de reiziger een westerling? En wil de officier met zijn complexe redeneringen en technische kennis bewijzen hoe ‘modern’ hij is? De conversatie over beschaving en geweld verloopt zéér ongemakkelijk.

Deze novelle wordt voorafgegaan door een enscenering van Het hol, een intrigerend kortverhaal en de ultieme parabel over onze obsessie met veiligheid.

* en tot slot: gisteren ook nog in theatre national naar het vrijheidsfestival geweest. ontluisterende kortflmpjes gezien over palestina: jeruzalem moments. palestijnse bouwvakkers die rondkruipen in holen, wonen in krotten, 's nachts hun leven riskeren door stiekem over de muur te klimmen om naar hun werk (woningen bouwen voor de kolonisten!) te kunnen....

toch ook leuke beelden gezien over palestijnse rappers die in vluchtelingenkampen een schitterende rapcultuur creëren (tsjonge, zij kunnen het!), maar toch: mensonterende toestanden, mensonterend, mensonterend. ach, israël, of all places....ook dit land kampt met een gigantisch armoedeprobleem: 30 procent van de israëli's leeft onder de armoedegrens!

* http://www.youtube.com/watch?v=Us-TVg40ExM

* In gesprek met mijzelf. Vertaald door Rob de Ridder, Lannoo, 2010
* http://www.youtube.com/watch?v=5P1ACAklfiY&feature=related

cultuur theater

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 21 september 2010

festival

verleden week nog tegen sofie spincemaille (net ontdekt dat zij een beetje lijkt op juliette binoche) de verzuchting uitgesproken: waarmee ben ik toch bezig?. ik had het namelijk over mijn levenslange liefde voor literatuur en in het bijzonder voor poëzie. een belangstelling die ik met niet zoveel mensen uit mijn naaste omgeving deel. wat hier in halle door de meesten als poëzie wordt beschouwd overstijgt het niveau van de karamellenverzen niet en zelfs in gesprekken met personages uit de cultuursector kom ik tot de ontstellende ontdekking dat hun appreciatie van literatuur populistisch en simpel is. zodra andere regionen worden aangesproken dan emotietjes omtrent het huisje-gezinnetje-kindjes gefrazel is de interesse zoek en als je, zoals ik, de hele zomer enthousiast gedichten van ramsey nasr of de deense ursula andkjær olsen hebt gelezen, haar gedicht tuingevoeligheden vertaald hebt en op je blog geplaatst en daarover wil vertellen, besef je dat je een vreemde dame bent, een gekkin met rare gedachten.

het zit blijkbaar diep, zei eergisteren nog een tedere vriend van me. ik had net mijn teleurstelling omtrent bovenstaand item verwoord, maar je kunt niet zomaar de situatie veranderen, zei hij, het duurt nog eeuwen voor een kleine stad als halle anders denkt en er een voedingsbodem aanwezig is voor interessante literaire en poëtische evenementen. ach, het minste wat ik kan hopen is dat halle vlug een echte voorstad van brussel wordt. argh!

.

(uit een mail naar rose vandewalle)

daarnet nog even op de antwerpse annmarie sauers nieuwe blog gesurfd* om wat achtergrondinformatie op te doen betreffende haar festival*, dat zij organiseerde van 16 tot 18 september 2010 in antwerpen. jaja, eigenlijk moet ik alleen maar schrijven over zaterdag, wat ik met eigen ogen heb gezien, wat ik heb ervaren. de sterren van de avond (peter holvoet-hansen, de duitse dichter fred schywek - uiterlijk een kruising tussen rimbaud en zeg maar, friedrich schiller -) , annmarie sauer, roger nupie misschien) heb ik ter plekke reeds bewierookt en gefeliciteerd. ach, ik stel me aan met mijn complimentjes...

de volgende dag in de morgen zo geen goede commentaren gelezen omtrent peters optreden op zuiderzinnen, tja, ik vind zijn 'kabaal' juist heel meeslepend, zoals ik freds drive ook heel krachtig vond. annmarie een klein zwart prinsesje, die haar prins op het witte paard bewonderend knuffelt, roger nupie die me zei dat hij liever presenteert dan gedichten leest... ach, ach, er is natuurlijk een groot verschil tussen schrijven en performen, een tekst kan oplichten door de voordracht, maar ook in het niets verdwijnen als de juiste accenten ontbreken. er zijn teksten die sober moeten gelezen worden, er zijn teksten die zich uitstekend lenen tot cabaret.

hilde pinnoo vond ik een indrukwekkende zegging hebben, jouw voordracht ontroerde juist doordat je de indruk gaf ook totaal ontroerd te zijn en je tekst helemaal te vertegenwoordigen, ik weet niet of ik het goed uitdruk, heb het altijd gezegd, je hebt een mooie stem, zelfs al vind jij ze bibbertremolo. mijn bobonne had dat ook, vooral als ze zong....

zeker sinds ik weg heb gezien van josse de pauw vind ik dat poezie perfect kan geperformed worden, ik vind josse niet alleen een keigoede acteur, maar ook een echte dichter. ik luisterde ook op internet naar de voordrachten van poetry international 2010 en zag hoe krachtig sommige teksten overkwamen, omdat ze heel goed voorgedragen werden...

stage-diven, je reikt me weer een tof woord aan, lieve rose, en wees maar niet teveel onder de indruk van je vriendinnen, eigenlijk betekent het allemaal niet zoveel, die zogenaamde ervaring.... wie je bent op dit ogenblik, je attitude tegenover de wereld en de anderen, dat is wat telt. zelf heb ik het op dit ogenblik, vind ik, moeilijk, eigenlijk schuilt er een schaduw in mij, een woede en ontgoocheling en gevoel van totaal onrechtvaardig behandeld te zijn, een verdriet, ik weet het wel, uiterlijk neem ik er afstand van, probeer zo positief mogelijk te leven en samen met a. veel te lachen.

ach, als ik zo een beetje rondom me kijk zijn er veel ergere drama's dan wat wij hebben meegemaakt en nog meemaken... het enige wat we kunnen doen is rustig verder leven. en schrijven... ben zo een beetje begonnen met een lang gedicht als invulling van hannie rouwelers uitnodiging (zes dichteressen), niet voor niets is mijn werktitel schaduwvrouw, chlorofyl.

maar het komt er vreemd genoeg hortend en stotend uit, terwijl ik tegen iedereen altijd zeg, dat ze moeten zingen...

hehe, deze mail bewaar ik voor mijn blog!

mvg

nicole

.
op onderstaande foto enkele momentopnamen van net voor het festival. kijk hoe stijlvol rose in het grijs gekleed was. zij liep wel een beetje zenuwachtig rond...

op deze foto, van links naar rechts: rose vandewalle, roger nupie, nicole van overstraeten, lucienne stassaert en de leuke marleen desmet.

jaja, poëzie-optredens vind ik nog altijd het van het en ja,ik kan er veel over zeggen, positieve en negatieve zaken. ik moet eerlijk bekennen dat ik soms binnenpretjes heb als ik ze zo bezig zie, die dichters en dichteressen. zijn zij echt de crème de la crème van de literatuur of een bende aanstellers?

en tout cas (gisteren kreeg n. bezoek van een haïtiaanse vlaamse vriendin die in brussel woont en die grappige franse stopwoordjes gebruikt, ik moet mezelf ook altijd op dat gebied corrigeren, want tja, veertig jaar werken in brussel en een tweetalige opvoeding laat zijn sporen na), rose is op dat gebied van de roomsoort, een crème van een dichteres.

ik publiceer hier niet het gedicht dat zij voorlas, maar een verrukkelijk knispergedicht dat zij schreef over een ardens stadje, hatrival. zij koos dit onderwerp omdat zij toen al een beetje wrevelig stond tegenover een bepaald soort kleffe dorps-en stadsgedichten, die door even kleffe dorps- en stadsdichters worden geproduceerd en die het alleen maar over het eigen gelijk hebben.

poëtische ontroering kan je immers overvallen om het even waar je je bevindt, in je eigen tuin of elders...

ochtend in Hatrival

deuren zwaaien open

slaan toe

stemmen waaieren uit

rue de Libin

in een wasbak

vloeit

als van oudsher

water vloeit tijd

laatnamiddag

kantje boord zomer

op de wip met de herfst

geen hond die niet blaft

geen schaap dat niet mekkert

telkens weer galmt de kerkklok

door de kuip van het dorp

rust komt pas echt

als het koor van de krekels

gaat zwijgen

sterrenstil wordt het

rue de Libin

het woud is nu voelbaar nabij

vossen houden zich klaar

oren gespitst

snuit in de aanslag

de straat is geen straat meer

maar verlengde van woud

is melkweg

hemel heelal

wijl vuurwater

vult onze glazen
verdampt onze adem

diep in september

rue de Libin

à Hatrival

* Havenklanken en de liefde. Het eerste kleine Festival van de Europese Dichtkunst brengt een twintigtal Europese dichters van 16 tot 18 September 2010 naar Antwerpen. Dit festival is een onafhankelijk satelliet project bij Roergebied 2010, culturele hoofdstad van Europa.

* http://salon12b.blogspot.com/

literatuur poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 6 september 2010

boeken, boeken, boeken

daarnet nog eens mijn blog in zijn geheel bekeken: heb al 112 berichten ingevoerd, waarvan 25 met algemeen-culturele inhoud. 50 berichten gaan specifiek over literatuur en 37 berichten heb ik ingevuld met gezellig babbelen. alhoewel ik mezelf toesta een multiple lady te zijn, met belangstelling voor een heleboel items, ben ik toch van plan mijn leven meer te ordenen. als ik de moed en de tijd heb, start ik een nieuwe blog met alleen maar literatuur, vermits dit onderwerp mijn toch het meest boeit. misschien nog beter: ik start een blog of een website over mezelf, mijn louter literaire teksten en gedichten eindelijk verzameld...

ach, wat bij de meeste mensen een makkie is: praten over zichzelf, lijkt mij een bijna onoverkomelijke moeilijkheid: ik praat liever over anderen (en daar ben ik supergoed in) dan over mezelf. maar ik besef dat dit ook een kwestie van angst is, van de neiging me te verstoppen, van me niet kwestbaar te durven opstellen, van het moeilijk evenwicht tussen literatuur en privé-leven...

maar in dit bericht wil ik het gewoon hebben over boeken. op mijn nachtkastje ligt weer een stapel: norwegian wood van haruki murakami (moet ik lezen voor de leesclub) en een verzameldichtbundel van ramsey nasr: tussen lelie en waterstofbom (het superlange gedicht geen lied vind ik goddelijk). ook ligt hier spoetnikliefde van dezelfde murakami en twee boekjes van de zuid-afrikaanse schrijver j.m. coetzee: in het hart van het land (1985) en wachten op de barbaren (2002)

netjes opgeruimd en in mijn overvolle boekenkast geklasseerd: het sublieme sprakeloos van tom lanoye, 's nachts komen de vossen van cees nooteboom en het verrukkelIjke marcel van erwin mortier.

ach, ik lijd natuurlijk weer aan een imperiale literaire overdaad....

gisteren nog, tijdens een prachtige nazomerkuierdag in brussel mij moeten bedwingen in de boekhandel tropismes een leuk dik boek over rimbaud te kopen en het scheepsjournaal van cees nooteboom (tot mijn groot genoegen lag scheepsjournaal daar te blinken in het nederlands, hoezee!). heel veel werken van nooteboom zijn blijkbaar in het frans vertaald.... maar ook onderstaand boek van gerbrand bakker in franse vertaling opgemerkt, en godenslaap van bovengenoemde sublieme vlaamse schrijver erwin mortier...

het was een prachtige septemberdag, ik kon in de zon zitten zonder mij ongemakkelijk te voelen en de quiche in le roi des belges in de jules van praetstraat smaakte overheerljk. toch verlang ik al vaag naar herfst en winter. de rozige nevels in de ochtend, het heerlijk rillen van de kou en dan lekker vroeg in bed, met mijn boeken, mijn plastic flesje water met een likje muntsiroop en een heerljk smeuïg potje yoghurt voor het slapengaan, op dit ogenblik het ritueel om mij een droomnacht te bezorgen...

literatuur boeken

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 1 september 2010

art nouveau

verleden zondag geheel onverwachts een geïmproviseerde art nouveau wandeling in elsene meegemaakt.

hier ziet u mij staan in de portiek van het huis Van Tassel, in de Paul Emile Jansonstraat nr 6. dit prachtige art nouveau huis werd door Victor Horta gebouwd in 1893, in opdracht van Emile Tassel, geometrieprofessor aan de Université Libre de Bruxelles en net als Horta lid van de vrijmetselaarsloge Les Amis Philanthropes (ik schrijf hier opzettelijk hoofdletters, kwestie van waardigheid).

haha, het was een zeer aangenwame wandeling daar in de keurige straten van elsene*, de huizen overdonderend mooi, de sfeer op zondag eigenlijk heel sjiek... ik droeg een jurk van cora kemperman, een bloemensjaal van l & l, een gebreid jasje (het was een beetje winderig) van peter hahn, een armband van esprit, een paarse paraplu van esprit, palestijnse oorbelletjes gekocht in het centre du monde arabe in parijs, een italiaanse paarse tas zonder merk maar van uitstekende kwaliteit, een pantalon van 3 suisses en sandalen van scholl en ik lach een schitterende vollemaanslach... (wou schrijven: fullmoonface, maar vollemaanslach klinkt leuker!)

bovenstaande ietwat dwaze striptease, dames en heren, om u even toe te laten in mijn emoties. zoveel prachtige gevels hebben we bewonderd en gefotografeerd (zie hieronder nog enkele mooie gevels), ook het sublieme hortahuis bezocht (daar mochten we niet fotograferen!). ik vroeg me tijdens de wandeling de hele tijd af, hoe die mensen toch leefden toen, in die tintelende versierde huizen met honderden krulletjes en koperen trapleuningen in arbesque-motieven en ijzeren ballustrades en boudoirs met blinkend gepoetste parketvloeren... hoe liepen ze daar rond, in welke jurken, kostuums en schoenen? hoe bewogen ze, hoe gingen ze zitten, hoe praatten ze, hoe ging dat in die tijd: ontbijten, lunchen en dineren ... ach, het echte leven van vroeger zullen we nooit kunnen reconstrueren...

ik ben nu, in het jaar 2010 van de eenentwintigste eeuw, dolblij met mijn vrijheid, mijn supermakkelijke schollsandalen en mijn paarse paraplu, maar hoe zou mijn leven er hebben uitgezien eind negentiende eeuw? hoogstwaarschijnlijk zou ik, zoals mijn allerliefste bobonne (geboren in 1875!) een eeuwig-zwarte wollen jurk hebben gedragen en een witte katoenen gesteven schort. ik zou in een meidenkamertje hebben gewoond, authenteke groentensoep (op basis van een bouillon getrokken van mergpijpjes) hebben leren klaarmaken in de burgerkeuken van het sous-sol en dagenlang koperen trapleuningen hebben gepoetst in het sjieke huis van mijn baas (in elsene of in de louisalaan)...

oeps! plots gemerkt dat ik dit onafgewerkt blogbericht direct had gepost op mijn blog... hieronder dus het vervolg.

de aanstookster van bovengenoemd avontuur was anna, mijn hollandse schoonzus, die hier net haar dure nikon-fototestel manipuleert. ondanks haar keurige kapsel is deze dame een avontuurlijke reizigster: zij trok doorheen het midden-oosten, gewapend met haar rugzak en haar nieuwsgierigheid en zij heeft hele verhalen over hoe fout wij toch denken over de arabische landen. onderweg is zij altijd met de grootste voorkomendheid behandeld en zij is praktisch nooit bang geweest, zelfs al reisde zij alleen. voor haar job moest zij al enige malen in yemen zijn en zij is in de wolken als zij oude prenten (in sepia?) over dit land te pakken kan krijgen.

we hadden enkele leuke gesprekken over literatuur: indertijd las ik graag reisboeken geschreven door vrouwen, van en over isabelle eberhardt bijvoorbeeld en omtrent alexandra david neel. ook de nederlandse carolijn visser kon mij met haar verhalen bekoren en natuurlijk ook onze eigen belgische lieve joris ontbrak niet op het appèl. anna noemde ook de geschriften van de engelse freya stark, die leefde van 1893 tot 1993, de eerste westerse vrouw die door de arabische woestijn trok en het aandurfde helemaal in haar eentje rond te reizen in onherbergzame gebieden, waar nog nooit een westerling - laat staan een vrouw - een voet had gezet. sterke dames, die wereldreizigsters!

verder publiceer ik hier nog een kiekje van mijn ernstig kijkende schoonbroer (ik noem hem beautiful brother, de letterlijke vertaling uit het nederlands en het frans) en daaronder een sfeerbeeld van het feestje ter gelegenheid van de verjaardag van a. (eigenlijk ook beautiful brother's verjaardag. allebei verjaren ze eind augustus met 1 dag verschil). johan (rechts op de foto) is ongelooflijk gevoelig voor stralingen en veroordeelt ferm het gebruik van gsm's, draagbare telefoons en microgolfovens (zij zouden een nefaste invloed uitoefenen op onze gezondheid) en is vooral een subliem gitarist. zijn echtgenote (de dame met het grappige neusje) heeft haar zeven (!) kinderen naarstig opgevoed en zij is dol op kantklossen.

maar zoals bij de reportage van mijn tuinfeestje (zie het vorige bericht personages) wil ik deze sessie beëindigen met een fotootje van pipo, die een nieuwe slaapplek had gevonden (op de modem!) en zich van al dat mensengedoe geen sikkepit aantrok...

zie http://www.monument.irisnet.be/nl/download/REGISTER/ELS_register_visueel.pdf

cultuur art nouveau

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 18 augustus 2010

haruki murakami en het woud

heb in het hete julimaand van 2010 vier kanjers van haruki murakami gelezen (op dit ogenblik een van de bekendste japanse auteurs*). ik wil in dit bericht blijven stilstaan bij kafka op het strand*, de roman die ik net heb uitgelezen, na de lichtvoetige verhalenbundel blinde wilg, slapende vrouw en de twee turven: 1q84, deel 1 en deel 2.

in kafka op het strand lopen enkele verhaallijnen tegelijk parallel en tegelijk ook door elkaar.

maar ik ga het hier niet hebben over inhoud en vorm, noch over de personages, maar over de delen die zich afspelen in het woud. murakami weet als geen ander de weelde en het woekeren van het woud te beschrijven, de overvloedige plantengroei, de schaduwen, de paadjes... en ook de stilte, die resulteert in een soort sinistere geheimzinnigheid.

bij het lezen van die fragmenten kroop de griezel over mijn huid...

toevallig kreeg ik in diezefde periode knisperend-mooie foto's toegestuurd van een bevriend echtpaar, dat op reis was geweest in de jurastreek, frankrijk. groen, groen, groen! vooral de laatste foto vond ik intrigerend: een afbakening van stenen leidt ogenschijnlijk naar de diepten van het woud.

ik was net op pagina 191 geraakt van mijn roman. lieve deugd, de foto's pasten als bij wonder (toeval bestaat niet!) bij de zinnen die ik net had gelezen. alhoewel het jurawoud toch iets liefelijker lijkt dan het woud bij murakami:

er is een gemakkelijk te volgen pad. het is op een natuurlijke wijze ontstaan, gemaakt door mensen of dieren die zich een weg door de wildernis wilden banen, en het volgt de contouren van het terrein, maar hier en daar is het geplaveid met plattte rotsblokken. op plaatsen waar er gevaar voor verzakking is, wordt het gestut door dikke palen, en waar het dreigt te verdwijnen tussen het woekerende onkruid is er zorg voor gedragen dat je het goed kunt onderscheiden.
...

dit pad volg ik, dieper het woud in. aan weerskanten van het pad torenen bomen hoog op. vale stammen; dikke takken, alle kanten uitgegroeid; een dicht bladerdak dat neerhangt tot vlak boven mijn hoofd. de grond is een tapijt van onkruid en varens die zich verdringen om het klein beetje licht dat ze bereikt te absorberen. op plaatsen waar het zonlicht helemaal niet doordringt, kruipt het mos zwijgend over de rotsen.
...

de stammen van de bomen staan elkaar in de weg en belemmeren het zicht op een wijze die niets goeds voorspelt. het is schemerduister en de lucht is dood onder al dat groen. ik hoor niet één vogelstem. ik krijg opeens kippenvel, alsof ik op de tocht zit. er is niks aan de hand, zeg ik tegen mezelf. er is een pad! zolang ik dat niet uit het oog verlies, kan ik de weg naar het licht terugvinden.

enige honderden pagina's verder (p. 567) lezen we, dat diep in het woud de doden een paralelle wereld hebben opgebouwd.

http://www.randomhouse.com/features/murakami/site.php?id=
http://www.humo.be/tws/boeken-reviews/3324/haruki-murakami-kafka-op-het-strand.html

literatuur haruki murakami

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 12 augustus 2010

personages op zoek naar een auteur

eindelijk ondertitlels. replieken. ze zijn een beetje plat, maar we mogen ook eens lachen..

heb de smaak van de fotoreportages te pakken. plots herinner ik me dat vroeger in geïllustreerde magazines (damesbladen vooral, in stationromannetjes en streekkranten, misschien ook in de ciné-revue en zeker in het rijk der vrouw) fotofeuilletons verschenen, liefdesverhalen meestal. inhoudelijk kon je ze vergelijken met verhalen uit de bouquet-reeks, des romans à l'eau de rose, zoals mijn moeder ze noemde.

bedoeling was de lezeressen die niet graag lettertjes lazen en/of geen tijd hadden lange teksten te verorberen, toch met behulp van foto's met onderschriften of tekstballonnetjes, een redelijk verhaal op te dissen. ze moesten de foto's bekijken en een paar lijnen lezen. de fotoromans werden soms gespreid over ettelijke weken, zodat de dames lezeressen elke week met spanning uitkeken naar het vervolg van hun fotoroman. ik herinner me dat ik als klein meisje droomde mee te spelen in zo'n verhaal, maar wij hadden geen fotoapparaat en dus bleef mijn droom maar een droom.

gisteren was er bij ons een geïmproviseerd feestje en ik wil enkele leuke foto's bewaren op mijn blog. ik knip en plak hier de personages, waaronder ikzelf. wij zijn in gesprek, kijken beduusd of ernstig of dromerig of trots of hebben binnenpretjes... op het eind komt pipo te voorschijn, als een tijgertje uit de kleine jungle van mijn tuin.

mijn bedoeling is nu de volgende dagen van onderstaande foto's een fotoverhaal te maken, ik zoek leuke onderschriften of replieken. heb er al enkele in mijn hoofdje, maar wie wil meedoen stuurt maar een mailtje! de volgorde mag trouwens gewijzigd worden en heb ook nog andere foto's in voorraad, voor als het een echt feulleton wordt...

wablief? liepen de mannen in zweden tijdens de hittegolf in zwembroek op straat?

neen, eigenlijk waren het heel korte shorts, of bermuda's bijna tot aan hun lies.

oeioei, wat een zedenverwildering...of liever: schitterend toch!

oeioei, krijgen we nog onverwacht bezoek ook...

wa reekekikee? reekekikeekakofkakkekikee? shit, shit, shit!

shit, shit... why are people always talking shit?
I must be in a certain state of drunkness before I start talking shit.

but not now... now I am smoking shit, so my thoughts are becoming clouds... see what circles out of my pipe?

hey, three times a week I go to fitness. so I am a strong man, like rambo or popeye

en heb ik je al verteld van die dikke madam??

ochier, by allah, en ze doon moe voesj...na eet dane voe ui doesjescheum me chocolat mei

j' ai un joli cleavage, oui. mais aussi une allergie carabistouillarde, un snotneus, qui durera, selon une copine, 7 ans, memememe

taisez vous tous.....comme disait voltaire: j'ai décidé d'être heureuse, c'est meilleur pour la santé..

terweel zijle zitte te memmen, pikkik ee en betsje fraise, haha...

ze zijn weer bezig, die zogenaamde grote mensen...

ja zeg pipo, wadde gezaag...wie altijd met beide voeten op de grond blijft staan, komt nooit een stap vooruit...

small talk fotoroman

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 10 augustus 2010

taz

onlangs las ik dat er nieuw soort mensjes is ontstaan: de weps, of de welgestelde positieve senioren. een dwaze bank, i-n-g genoemd, had bepaald dat senioren maar 1000 euro per week mochten afhalen van hun rekening.

luid protest van de weps. we laten ons niet betuttelen, zijn heus groot genoeg om zelf over onze uitgaven te beslissen, ik zeg: we. want ik behoor misschien wel tot dit soort mensjes... welgesteld ben ik nu niet bepaald (leef bij momenten heel zuinig) maar postitief ben ik geloof ik wel en hedoniste op de koop toe.

verleden week in oostende het theaterfestival bijgewoond, ben superenthousiast en nog altijd in de wolken over de voorstellingen die ik heb gezien. de oostendse marollenopera, de pruimelaarstraat, yard sale, het komieke betoog van michiel vandevelde (een afgang en daarom superkomisch), uitgelezen met caroline gennez (die dacht dat ze in een politiek panel zat, terwijl er van haar verwacht werd in alle staten over literatuur te zingen), en als kers op de taart: het sublieme weg, met josse de pauw.

zaterdag motregende het (heerlijk!) en we gingen naar di caprio, de film inception. uren daarna, in mijn bedje, had ik nog last van de special effects, ik dacht dat ik aan het plafond hing....

onderstaande foto's zijn donderdag genomen op het strand van oostende. dans, dans, dans...heb duidelijk geen special effects nodig om te zweven, haha. luisterde wel met mijn ogen dicht (ziet u mijn i-pod?) naar de suprême libanese zangeres fairuz...

ach, ik wou deze foto's nog op mijn blog, wellicht zal ik in volgende berichten weer aandacht besteden aan anderen: de personages die mijn leven bevolken. heb trouwens nog altijd geen ondertitels gevonden voor mijn fotoromannetje. geen nood, heb zeeën van tijd...

om te besluiten nog enige fragmenten uit mijn e-mailverkeer betreffende taz:

09/08/2010

ward mertens wrote:

Vandevelde brengt, o zeldzaamheid onder de theatermakers, zijn theorie in praktijk en maakt van theater weer kunst van en voor de gemeenschap.

Ben het eens met deze stelling als je 'Vandevelde' vervangt door Yard Sale. Had ik hetzelfde gevoel als jij, met hen wil ik meedoen, niet met Vandevelde. Maar bon, smaken verschillen en iedereen heeft recht op een eigen mening. Dat cultuur er kan zijn op zoveel verschillende manieren is het mooie eraan. Ik vond het maar niks. Wat wel klopt in de commentaar op Yard Sale is dat de samenhang niet helemaal duidelijk was, maar is dat niet typisch voor 'onze generatie'. Ik beschouw mijzelf (nog even) als jongere en merk dat ook ik over vanalles wil proberen, zeer uiteenlopende dingen wil lezen, en ja, de samenhang daartussen is soms zoek. Ik denk dat onze generatie (lelijke term trouwens) in dat patchwork van proeven en maken coherent is. De samenhang is dat er geen samenhang is. En door dat te zeggen ben ik het weer grondig oneens met de auteur van tazette.

Date: Mon, 9 Aug 2010 07:22:58 +0200
From: nicole.van.overstraeten@telenet.be
To: wardmertens@msn.com
Subject: Re: Zee

het is kwart voor zeven, jouw mail open ik als eerste... ik zit al enkele minuutjes in mijn roze gestreepte pyjama en met een kopje koffie voor mijn scherm, mijn plan was nu eindelijk replieken te vinden voor mijn personages op zoek naar een auteur en een nieuw bericht te verzinnen, natuurlijk over taz. haha, vrijdag weg gezien met josse de pauw, absolute topklasse...

in het gazetje van taz, tazette, waren de commentaren over onze nomadenavond niet helemaal mijn ding.. de optredens van de vijf flinke meiden en de 2 schattige knullen werden als te licht bevonden, michielke brengt zogezegd het theater naar het publiek....

http://theateraanzee.be/nl/index.php/tazette/detail/nomaden

vind zelf dat yard sale heel wat in mij heeft losgemaakt, wou zo gaan meedoen.. ach, dat gezever van michiel vond ik een soort geweldpleging (al je niet meedeed beleefde je geen magisch moment) en bedrieglijk: wij werden als kleuters behandeld en ik wou absoluut NIET MEEDOEN!

heb wel al enkele tientallen minuutjes zitten nadenken waarom hij zo over het paard wordt getild door de commentator, daar kunnen wij ook eens een avondje over pinten...

cultuur theater

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 22 juli 2010

schland 2

waarom ik dit en voorgaand bericht schland noem, zal de lezer misschien wel een raadsel zijn. schland is de afkorting van duitsland en tegelijk de oerkreet van de duitse voetbalfans die hun ploeg brons zagen halen tijdens het wk voetbal in port elizabeth (zuid-afrika)! je moet het woord schland bij zo'n gelegenheden niet zomaar uitspreken, weet ik ondertussen...

op 16 juli jl kreeg ik deze denderende mail:

Hallo! Tot nu genoten van jouw reportages uit Schland - en de foto's zijn ook goed geworden. Ik ben benieuwd naar het volgende bericht.

Nog iets over 'SCHLÁÁÁND: de eerste keer hoorde ik dat woord een maand ofzo geleden als ik diepgrollend 'Deutschláááánd', op bezoek bij mijn zoon, intoneerde, als artistieke voorbereiding op het wereldkampioenschap, en als kleine inside joke tussen ons. Hij vertelde dan, dat het intussen 'schláááánd! is geworden. Met veel alcohol in je hoofd, en moe van het luide brullen, is 'schláááánd voor de supporters natuurlijk eenvoudiger uit te spreken (!?!?!). 'Schlááááánd' op de juiste manier brullen en grollen, is de perfecte germaanse schlachtkreet. Dus: kelig, rokerig, grof, erbij spugend. Misschien bel ik je op, om je nog eens live van 'Schláááááááánd te laten genieten.

Schláááááánd, Jaak

hieronder dus een foto van de aanstoker van mijn patti smith avontuur...
de strjidkreetbrullendealcoholdrinkendedodelijkvermoeideartistiekejokingbastard.

haha, dames en heren, de persoon die in ik deze finale reportage over duitsland wil voorstellen is niet de eerste de beste scorpion: kijk maar naar het intelligente venijn in de oogjes - of zijn het nog de rokerige naweëen van een nachtje slempen? haha, deze schlandbrullende duitser kom je liefst niet tegen in een donker verlaten steegje! wees er maar zeker van dat hij bij gevaar de eerste stralen van een dodelijke injectie zal pietsen naar zijn tegenstander, die niets vermoedend de verkeerde prooi heeft uitgepikt... want voor jaak is het bijvoorbeeld een koud kunstje rond te dwalen in een van de gevaarlijkste steden ter wereld: het braziliaanse sao paolo, criminele broeihaard bij uitstek.

je moet daar ongelooflijk op je hoede zijn, zegt hij, acteren dat je een slechterik bent, anders word je zelf het nietsvermoedende slachtoffer van een of andere zakkenroller of crimineel.

the queen en ik waren het er over eens: ondanks zijn aandoenlijk talent om met dames over koetjes en kalfjes te praten, over kwikjes en strikjes, om lekker met diezelfde dametjes een terrasje te doen en alcoholvrij bier te drinken (en wat mij betreft: de sahnetorte en beerentorte in het colner cafehaus in de minoritenstrasse waren overheerlijk...) is hij een mannetje.. .

en een suprême chauffeur. honderden kilometer rijden om ergens een evenement bij te wonen is tweemaal niks. keulen - bonn, bonn - keulen, zo geflikt! even naar maastricht om.de finale wk bij te wonen...een spielerei....naar bremen om de zoon te bezoeken, ach wat, een detail!

heb bewondering voor jaak, eigenlijk in oorsprong een nederlander uit rotterdam. hoe hij zich helemaal ingeburgerd heeft in duitsland. hij spreekt de taal als geen ander, schrijft schitterende teksten in een soort zelfuitgevonden literair uberdeutsch, en heeft een supersupersociale baan: hij begeleid psychisch zieke mensen en werkt theaterprojecten uit in gevangenissen, waar hij met (super)zware jongens of zelfs moordenaars fantastische plots en ingenieuze mise-en scenes verwezenlijkt...ahum,ahum,ahum, wat anders dan die egotrippende dichtertjes en zogenaamde kunstenaars die ik her en der in eigen land ontmoet...

en met duitsland voelde ik me vreemd genoeg gedurende heel mijn uitstap (en ook nu nog) sterk verbonden. duitsers zijn schitterende mensen, heel het maatschappelijk gebeuren ademt hoe dan ook beschaving en degelijkheid uit. een paar dagen geleden (op 18/07/10) zag ik nog een reportage over de duitse deelstaat noordrijn-westfalen, waar naar aanleiding van ruhr 2010, het ruhrgebied als culturele hoofdstad van europa, op een van de drukst bereden autosnelwegen van voor een lengte van 60 kilometer een reuzepicknic werd greorganiseerd, 3 miljoen duitsers schoven aan aan tafel, heerlijk.... en duitsers hebben naar het schijnt een andere mentaliteit op de autosnelweg: zet je je knippers aan om een wagen voorbij te steken, dan laten de auto's op het rechter rijvak je door.....

duitsers zouden van hun schuldgevoel betreffende de tweede wereldoorlog moeten afraken. al is dat al zo bij de jongere generatie. de vorige (en daar behoort bijvoorbeeld the queen toe) heeft soms nog moeite om bijvoorbeeld de horror van de concentratiekampen te plaatsen. ah, gisteren nog keek ik naar een engelse serie, spooks, waar werd gezegd dat de engelsen tijdens wo ii gemarteld hebben en ik las ergens dat de geallieerden die ons land zogenaamd kwamen bevrijden zich schaamteloos vergrepen aan jonge vlaamse boerenmeiden.....ach, in oorlogstijd zijn er geen goeden of kwaden....

hieronder nog een fotootje van jaak en the queen tijdens het concert. moet dringend aan jaak vragen of hij de plastic bekers met origineel handvat, waarvan ik er een aantal had verzameld en die ik jammer genoeg vergat mee te nemen, nog bijgehouden heeft. als hij nog eens in halle op bezoek komt moet hij ze dan meebrengen, mooi souvernir van duitsland vind ik...

om het portret van de schland-bruller nog te vervolmaken, verspreid ik voor de geïnteresseerden jaaks eigen stroomlijn-biografie

Zo, hier is de verbeterde versie van mijn stroomlijn-biografie, die je natuurlijk graag kunt gebruiken:

Ik ben een intussen 57 jarige, voormalig in Nederland en Belgie maar nu al 29 jaar lang met onderbrekingen in Duitsland wonende, intellectuele, éen-maal-in-vier-jaar-voetbalkijkende, schrijvende, soms voordragende, orphische, tussen Apollo en Dionysos vliegende, in een met germania-haatliefdeverhouding staande, humoristische, ironische, maar ook nuchtere, theaterregisserende, sociaal-werkende, mannelijke, van-2-kinderen-gevaderde, in een transcontinaal huwelijk zich bewegende, goede victualien en weinen genietende, om zijn geld werkende, muziekminnende, wereldreizende, kunstscheppende, godzoekende, anarchistische, ascetische en hedonistische, alle jaargetijden lievende, het vrouwelijk geschlacht bewonderende, pure extase belevende, de sprong over het grote niets makende, soms onuitstaanbare, onbegrijpelijke halve Lage Lander. Het kan echter ook anders geweest zijn -

Hm, dat zou toch ook een prachtige contact-advertentie zijn?

jaja, jaak, een prachtadvertentie en het is allemaal waar, niet alleen van dat schrijven en die pure extase, maar ook van dat onuitstaanbare en dat onbegrijpelijke.! haha, grapjeee...maar over je hond staat niks vermeld, daarom deze leuke foto. zegt men niet dat na jaren het hondje op het baasje begint te lijken, of is dat nu omgekeerd?

op onderstaande foto, door jaak genomen in het kolumba-museum, dit schattige blazende cherubijntje. waarom hij dit engeltje een foto waard vond, begreep ik pas later: in zijn woonkamer tetterde jaak naar hartelust, als een overjaarse puber, op zijn vuvuzela (je bent nu eenmaal fan van het wk of niet!) en daarom moest hij een foto hebben van iets dat voor hem onmiddellijk herkenbaar was, argh!

alle gekheid op een stokje: de strjidkreetbrullendealcoholdrinkendedodelijkvermoeideartistiekejokingbastard heeft het talent iedereen aan te steken met zijn enthousiasme en vitaliteit!

hij is niet alleen alles wat hierboven is vermeld, maar ook: een uitstekende performer en theaterregisseur. zijn teksten (jaak is, als het jullie nog niet was opgevallen, een literair natuurtalent) bulken van leven. op dit ogenblik werkt hij aan enkele gedichten waarrond een dansproject zal worden gecreëerd...

en over brazilië, het land waar hij binnen enkele jaren (eventueel) definitief naartoe wil (want daar, zegt hij, ligt nog alles open), schreef hij deze glorieuze gedachtenstroom:

MONOLOGUE EXTÉRIEUR BRASILIEN (voor Nico)

kijk hier lukt het de puntjes op de ë op dit toetsenbord in de stad met miljoenen mensen miljoenen auto’s ze rijden hier op vier of acht of twee rijbanen of met z’n tweetjes naast elkaar op 1 rijbaan met er tussenin zigzag jawel zigzag geen vierkante lichtmetalen dozen maar motors en brommers altijd nog veiliger dan de duitse autobahn een wilde dans in blik volgens een geheime choreografie tussen de duizenden wolkenkrabbers in de lucht helikopters wolkenkrabbers verbonden door kleine huisjes in rood geel en blauw de villa van harvey die naast tarot ook nog met schelpen orakelt voor de mensen hier zwart koffiebruin geel en wit en daartussen alle kleurovergangen in een achterhuis staat de computer in een tuin met kamerplanten die bomen zijn geworden en bloesems knalgeel en rood kleine groene papagaaien in zwermen op de takken het geluid van radio’s toch is het hier een oase van rust dankzij de hoge muren en de wachtpostjes tegen het canaille de onzichtbare vijand uit de straat uit het bos de jungle op elke hoek een klein huisje met de zwarte man die kijkt of alles in orde is tussen de bomen

vruchten guaves mango’s ananas papayas die hier mamaõs heten ze zijn ook inderdaad te vrouwelijk om alleen papaya te zijn kokosnoten groen vol sap het beste nog rietsuiker uitgeperst door de molen gehaald en gedronken hier is alles te krijgen middeltjes voor en tegen grote markten met fruit en groente alles voor 1 reai per kilo gisteren en vandaag in een huisje van een tante aan de kust een uurtje rijden op de viersporige snelweg door de bergen naar beneden daar ver weg is de atlantische oceaan het is feest en honderdduizenden hebben hetzelfde idee rijden naar santos en praia grande zodat op de tegenrijbaan een paar banen worden vrijgemaakt voor het verkeer richting zee de stranden een dertig kilometer lange loodrechte lijn langs de oceaan met een dertig kilometer lange boulevard zijstraatjes met vakantiehuizen voor de hondderdduizenden toeristen uit saõ paulo op het strand is er voor iedereen plaats de filosoof t.c. kronstadt tussen duizend mooie vrouwen weet niet meer wat hij moet denken het is winter maar prachtig weer zo’n dertig graden vandaag ‘s avonds terug in de stad eenentwintig graden we bevinden ons immers 700 meter hoger maar straks is het lente primavera goed voor veertig onder de zon zijn we dan ook nog zo snel vis eten en zwemmen slapen en weer eten in kilorestaurants het eten gewogen per kilo of restaurants waar je voor vijf of zes reais zoveel kunt eten als je wilt de puntjes op de ë is dat niet schitterend loopt op het strand

cultuur jaak

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 juli 2010

schland

tot het besef gekomen dat het de moeite is om dit bericht te splitsen in schland 1 en schland 2. niet voor niets ben ik een inwoonster van halle, waar men het de laatste jaren over niets anders heeft gehad dan splitsen, haha, van bhv natuurlijk en van belgië, tweemaal haha.... maar ik wil dat dit een speels berichtje wordt, zo van rara, wie heeft hier het fotootje gemaakt... in schland 2 wil ik iemand voorstellen, andere koek!

deze eerste foto van me is genomen door mijn dierbare echtvriend a., op het terrasje van sam's cafe in het brusselse zuidstation, waar we een half uurtje voor het vertrekken van de thalys een koffietje dronken en grapjes maakten over de reuzenzebra aan de ingang (niet te zien op de foto, zal dringend de tijd eens moeten nemen voor een kiekje, wil ook absoluut de tekst lezen die tussen diens strepen is geschreven!).

gelukte foto, vind ik, heb een leuk wijs smoeltje, mijn neusje is niet te groot is en mijn armen lijken poezelig. ben duidelijk zenuwachtig, want ik speel met mijn linkeroorlel.

heb zo een theorie: de fotograaf moet houden van zijn onderwerp, of het tenminste de moeite vinden, dan lukt de foto altijd. foto's van me gemaakt door mensen die eigenlijk niet om me geven, daar sta ik altijd verschrikkelijk stom op. en rara, wie is dus de fotograaf van deze twee volgende foto's? jaak en ik zitten op een terrasje in bonn, waar we een lichte lunch hadden besteld. we zijn al in drukke conversatie, ik ben duidelijk in de wolken van woorden en formuleer op de tweede foto hoogstwaarschijnljk een mooie zin. wat ik ook alleen maar zo netjes doe in puik gezelschap. mijn décolleté valt elegant, mijn bloesje heeft meisjesmouwen en mijn oorbelletjes zijn goed zichtbaar.

aan de tafel links achteraan zit een dame in een prachtige zomerjurk. de lunch was overheerlijk en spotgoedkoop (ik koos een groenteschotel met tagliatelli en currysaus en dronk tweemaal een appelsapje, betaalde maar 13,50 euro!) maar terwijl we genoten van de zon, het pittige praten en het eten zwierf voortdurend een dakloze rond de tafeltjes, bedelde om geld. oeps! daar maakte ik abrupt kennis met de sociale realiteit in het supermachtige duitsland:: uit vele vergelijkende studies blijkt dat 6,5 miljoen duitsers – 8 procent van de bevolking – zich in een positie van uitzichtloze armoede bevindt....

ik laat de lezer nog even wachten voor ik de verzamelde identiteit(en) van de fotograf(en) onthul. vorige foto's waren van vóór het concert van patti smith, de volgende zijn de dag daarna genomen... en ja, dit is een duitse sandwich, heerlijk brood, een sneetje worst, komkommer, een sausje en een blaadje sla, zo sierlijk geëtaleerd op het bord, dat je het broodje bijna niet durft op te eten. daarom maakte ik van het geheel een schilderijtje...

ik beken: ik was zelf de begenadigde fotografe, andy warhol achterna...

we verorberden dus heerlijke broodjes, dronken italiaanse wijn en waren verrukt....om deze 'broodjesplek' te bereiken reden we eersts langs duizelingwekkende slingerwegen door het bos. onderweg kwam ik te weten dat zich in de omgeving nog reeën, marters, wasdieren, adders, konijnen en hazen ophielden...jaak maakte me bang door daar ook nog beren en wolven aan toe te voegen (?) ...en hier en daar zag ik sporen van antieke esbattementen, zoals dit supergrappig heuske, oorspronkelijk het plekje om na een zalige maaltijd je behoefte te doen, maar tegenwoordig in onbruik, wegens te primitief, haha...

dit heuske was een aanhangsel van een fijn gerenoveerd boshuis, waar de fotografe van de terrasjeskiekjes woonde. haha, heb dus al een sluier van het raadsel opgelicht: een van de fotografen is dus een duitse dame, een lady, een bosnimf... the queen, zoals jaak haar graag noemt...

the queen maakt mooie schilderijtjes, van bloemen en wolken...

en draagt een schattig deens hesje, met een ceintuur van frida kahlo, of liever: geënspireerd op...

en hoho, hier zijn we dan: de koningin en haar vlaamse vriendin, vrolijk naar de dieptes wuivend, waar jaak zich bevindt. want het terrasje was gesitueerd op de top van een heuvel, vanwaar je een panoramisch uitzicht had op een landschap van steile glooiingen, bossen en wolken.... the queen woont hier heel alleen, midden in het bos, en zij vindt haar sublieme alleenheid overheerlijk!

deze foto is de finale, the queen and me. wat een mooie haren heeft die meid, wat een knappe dame! gevaarlijk toch, met een dame op de foto staan die duidelijk knapper is dan jezelf, argh!... maar ach, ben met mijn eigen face redelijk tevreden. alhoewel de sporen van een slapeloze (want overgoten met heerlijkheden als olijfjes en artsjokkenhartjes en japanse zoute pruimpjes en mini paprika's gevuld met kruidenkaas en een heel bord yoghurt met zwarte bessen en wijn en wijn en wijn)... duidelijk zichtbaar zijn, hehe...

cultuur the queen

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 juli 2010

dom en aartsbisschoppelijk museum kolumba

triomf, triomf: ik slaag erin mijn foto's in de gewenste grootte te plaatsen, heb de truuk eindelijk te pakken! mijn commentaren over schland en zijn bewoners zullen nog even uitgesteld worden, eerst wil ik vertellen over de dom en het aartsbisschoppelijk museum kolumba, een ontdekking...

neen, niet de schijnbaar aartsdomme inspecteur columbo heb ik op mijn duitsland-trip ontmoet (flauw grqpjeee...), maar zoals een echte toeriste ben ik even de reusachtige dom van keulen binnengewandeld en heb een fotootje gemaakt van dit schitterend nieuw glas-in-loodraam van gerhard richter, een van de belangrijkste moderne kunstenaars van duitsland. hij maakte het van 11263 handgemaakte, vierkante stukjes glas.

hij heeft de eeuwenoude dom, het populairste monument van duitsland, met zijn kunstwerk eigenhandig de 21ste eeuw in geparachuteerd. het knappe is dat zijn venster de indruk wekt alsof het er altijd al is geweest, want het oude glas-in-loodraam in de dwarsbeuk, haast negentien meter hoog en ruim negen meter breed, werd in de tweede wereldoorlog vernietigd en dit is dus het nieuwe, dat wonderwel past.

vanuit het aartsbisschoppelijk museum kolumba maakte ik dwars door de ramen deze snapshot, en ook de weerspiegeling van mijn bloesje waarop vreemd genoeg de naam van het tibetaans juwelenwinkeltje vlak naast het museum, vond ik een fotootje waard, wat zeggen jullie ervan?

woesj! een tafel die 75 graden voorover helt, in kolumba? in de achtergrond groeit een stoel in de muur... en wat doet dat mini-boodschappenkarretje met penaten-zalf (zinkzalf, middel tegen eczeem) hier plotseling? is dit historische avant-garde of zo? het museum is gebouwd op de resten van een laat-gothische kerk en sinds 1973 zijn ongeveer op dezelfde plek de grondvesten van een romeins huis blootgelegd. wat doen die absurde meubeltjes hier dan, temidden van deze schitterende middeleeuwse muren?

haha: tot 30 augustus is een tentoonstelling gaande, genoemd bequest, gewijd aan wat achtergelaten werd, met de dingen die we maken en gebruiken, die ons onderdak geven en kleden (ik vertaal uit de kleine brochure). zeker in deze historische locatie en temidden van de archeolgische artefacten is het ingenieus van de organisatoren sporen van menselijk leven te traceren en bij elkaar te brengen, dagelijkse antieke en moderne objecten. tegelijk wil deze tentoonstelling onze verantwoordelijkheid tegenover het historisch erfgoed stimuleren.

een artiest uit munich (kurt benning) toont zelfs een video waarbij alle objecten van een appartement (!) worden opgenoemd, net voor het verlaten wordt door zijn bewoners. het opsommen van de voorwerpen doen associaties en herinneringen in ons ontstaan en het is met dit uitgangspunt dat de selectie van werken in deze tentoonstelling is gemaakt...

stefan wewerka, table 75˚, 2003, holz, lackiert
stefan wewerka, zwei stuhlskulpturen (eingang lesezimmer und gegenüber lastenaufzug) 1969, buche, lasiert

thomas rentmeister, ohne titel, 2003

maar ook echte antieke en relgieuze kunst was hier te zien. merovingische grafstenen, stenen wapenschilden, oude tunieken, gebedenboeken, kruisbeelden, relieken (met o.a. de tong van sint nepomuk, achttiende eeuw. ...wat een naam, een eskimo waardig...), reliëfs, madonna's, bustes van koningen, manuscripten, merveilleuze triptieken enz... onderstaand polychroom mariabeeldje (dat ik jammer genoeg niet kan situeren) vond ik superschattig, zou ik zo mee naar huis willen nemen...

en deze houten buste van een ernstige salzburgse koning uit de tweede helft van de veertiende eeuw kijkt dwars doorheen de tijd. door het spel van weerspiegeling is het net of hij onze wereld aanschouwt in gedachten. opvallend vond ik de symmetrie in dit beeld. zelfs de krullen zijn in spiegelbeeld aangebracht, de kroon, de wenkbrauwen, de ogen. alleen de neus staat ietwat krom.

zo, dit was de tweede shift. op naar het derde bericht!

cultuur aartsbisschoppelijk museum kolumbakeulen

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 juli 2010

patti smith

heel trots ben ik op onderstaande foto's! want net vierenzestig geworden en voor het eerst in mijn leven een rockconcert bijgewoond, van een legendarische leeftijdsgenote nog wel: de sublieme patti smith. had een hele reeks foto's, maar ze waren te groot en ondanks mijn verwoede pogingen ze allemaal te compresseren en te verkleinen, kreeg ik vanochtend , o wonder, alleen maar deze foto's op mijn blog. ik pruts maar en pruts maar en plotseling lukt me iets - maar ik vergeet dan wat ik precies heb gedaan, daarom speel ik voorzichtig: wat ik nu heb is ok, dus ik verander niks meer, want ik zou, stom als ik ben, wel eens alles kunnen kwijtraken. op deze blog natuurlijk. maar hehe, is dat niet een levensles? blij zijn met wat je hebt, het onmogelijke en ingewikkelde loslaten, haha, hoe melig toch...

het groots spektakel greep plaats op 4 juli 2010, om 19 uhr in de kunst-und ausstellungshalle in de friedrich-ebert-allee 4 in bonn. vriend jaak had me uitgenodigd om even naar duitsland te sporen, want hij had tickets en ja, dat zou dus een heel speciaal verjaardagscadeau worden... en zo geschiedde!

ik herinner me de massa. we stonden urenlang recht tussen enthousiaste fans, jonge, oude, dikke, dunne, langharige, hippe, dreadgelockte, kale, behaarde en bekrulde rockfanaten, die luidkeels patti's songs meezongen. het was tropisch warm. ik voelde als het ware de zweterige huid van de mensen kleven tegen de mijne, al vraag ik me af of dit geen inbeelding was, want ach, ja, beschaafd ging het er wel aan toe.. en tegelijk gingen ontelbare witte en sproeterige armen de lucht in, zingen was niet genoeg, er moest ook nog gezwaaid worden, haha..

rock is nooit echt mijn ding geweest, maar toch kreeg ik het uiteindelijk te pakken: ik neuriede mee, wiebelde op maat, verplaatste mijn voeten zo goed en zo kwaad als het kon in een kriebelig danspasje... en had twee uren lang kramp in mijn linkerbeen. maar ik hield vol als de oersterke madam die ik uiteindelijk ben (zeggen ze toch)...

dit concert is wellicht een kantelpunt, een van de vele die ik tegenwoordig ervaar. had me stilletjesaan beginnen voorbereiden om rustig oud te worden, maar beleef de laatste tijd zonderlinge dagen en momenten. ontmoet steeds maar meer en meer mensen die op hun zestigste nog enthousiast aan een nieuw leven beginnen, ze hebben de meest fantastische plannen. vroeger had ik soms het gevoel: dit en dat doe ik nu voor de laatste keer, want mijn leeftijd...maar ben tot het glunderend besef gekomen dat ik wellicht niet het type ben om een pateekesmadammeke te worden, die met een aantal dikke vriendinnen afspreekt om een pateeke te gaan eten in een pateekeswinkel en de hele tijd zit te zeveren over bobokes en kleinkinderen... ach, daar kan ik niet aan meedoen!

zo wil ik dus niet zijn. ik wil houden van: mijn supertoffe vrienden, van patti smith en antony and the johnsons en van mythische arabische en zuidamerikaanse en steppenmuziek, van haruki murakami en ursula andkjær olsen, van reisverhalen over scandinavië en verfijnde theedegustaties, van mijn nieuwe zonnebril en van heerlijke smoothies, van een bruine leffe of een orvalleke 's avonds voor het slapen gaan en van de wolken en de hete wind boven het terras van t.& w. daar in de kempen...

dames en heren, bekijk onderstaande foto nog een keer, want ga nu mijn bericht afsluiten,.volgende maal heb ik het over mijn vriend jaak en schland, zoals hij duitsland noemt.

---) ---) ---) altijd een natuurtalent geweest, in de breedste betekenissen...

There is no land but the land
(up there is just a sea of possibilities)
There is no sea but the sea
(up there is a wall of possibilities)
There is no keeper but the key
(up there there are several walls of possibilities)
Except for one who seizes possibilities, one who seizes possibilities.
(up there)
I seize the first possibility, is the sea around me
I was standing there with my legs spread like a sailor
(in a sea of possibilities) I felt his hand on my knee
(on the screen)

cultuur poëzierock

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 7 juni 2010

ursula andkjær olsen

eigenlijk duren winters veel te lang.

als dan in de maand juni de groene weelde openbarst, is het feest.

ook in mijn tuintje!

ik zie de reuzenvlier bloeien, winde heeft zich reeds kunstig om de rode ballustrade van het stenen trapje geslingerd en wederik en lavendel beloven binnenkort een feest in geel en mauve. eind juli zullen purperen en zachtroze hibiscusbloemen hun frêle gezichtjes wenden naar de zon.

volgend weekend laat poetry international in rotterdam (ik wil er graag naartoe, maar we moeten gaan stemmen, jammerjammerjammer...) dichters voordragen in 'verborgen tuinen'. een van de dichteressen is de deense ursula andkjær olsen, die in al haar gedichten geinspireerd is door “green, green – made up of tiny parts, green – that belongs to no one, green that collapses and rots, green that from a distance looks lavender and blue and hazy”

in onderstaand gedicht, tuingevoeligheden, dat ik uit het engels heb vertaald, verwoordt zij die groene weelde, alhoewel er toch ook wat anders aan de hand is.

het gaat hier over het benoemen van dingen, het geven van namen...

in deze context: de knoppen, franjes, bloemschermen, bladeren, bloembollen, peulen en bessen....

het onstaan van de taal.... is de beschaving, de menselijke communicatie niet opgestart toen mensen de dingen begonnen te benoemen?

wat een naam heeft, maakt gelukkig, ruist en ritselt, brengt rust.

maar owee.... dit gedicht begint met een groot enigma: wat als alles al een naam heeft? ’in een tuin waar alles een naam heeft is niets mogelijk’.... bedoelt zij: als de dingen af zijn, is leven onmogelijk????

TUINGEVOELIGHEDEN

de namen zijn geschreven op tekens/ de groei is hoog en weelderig in

de tuin vindt alles zijn naam/ vol ingehouden adem

en ruisend

wat zal ik zeggen in een tuin waar alles een naam heeft

niets?

en ook een andere vraag: wat kan ik zeggen?

rechtvaardigheid vraagt verbeelding/ vraagt

versiering/ overvloed/ poëzie/ geen

blootstelling/ zodat waarheid overvloed wordt/ het bevestigt vooral wat is

nog eens en niets anders

in een tuin waar alles een naam heeft is niets mogelijk/ maar

heeft alles een naam? bestaat die tuin?

in een tuin waar sommige dingen een naam hebben en andere niet is alles

mogelijk/ alles wat menselijk mogelijk is

in zo’n tuin

niets niets menselijks is er vreemd aan hier is juist

naamverdrinking/ naamloos

binnen de omheining/ wat kan ik zeggen

naamverstrengeld

ik geef knoppen, franjes, bloemschermen, bladeren, bloembollen en peulen hun namen om

van hen meer te genieten en ze te horen ruisen als

knoppen, franjes, bloemschermen, bladeren, bloembollen, peulen

en bessen

zij zijn/ en laat hen mijn neerslachtigheid verbannen

een tuin waar ik alles bij zijn eigen naam heb genoemd

waar ik de dingen kan benoemen/ alleen ’s nachts ’s nachts is

genoeg/ het is een plotselinge zaligheid

hier zal ik mijn naamdorst lessen

hier zal ik rusten, de armen verstrengeld

waar ik alles bij zijn eigen naam heb genoemd/ alles dat benoemd

moest worden
en laat de rest maar zijn

een wachtende ritselende plaats/ waarop wacht het ? waarop wacht het?

over dingen spreken die geen naam hebben

die nochtans zo klein zijn/ of denken aan dingen die zo slecht zijn dat zij niet langer
een naam hebben/ met ingehouden adem/ niet
toegelaten zijn nog een naam te hebben

zou niets menselijks
vreemd voor me zijn? ik hoop het of anders

hoop ik het niet

de overvloed is er altijd/ zelfs al is het een overvloed

die niemand nodig schijnt te hebben

alles heeft een naam maar
ik zou kunnen aankomen met een heleboel nieuwe namen als ik wou
ik ben alleen wakker zodat

groene waaiers rode kralen sluieren en ontsluieren/ gezonde en ongezonde nacht met torenhoge bliksems

zelfs universele wetten voelen vrij/ nu
klein schildpadschild/ huist in mijn klein schildpad

schild

tuinen lijken menselijker dan
mensen/ met al hun kostuums

de speciale rangorde

noch te veel vrijheid noch te weinig

spreken is zo menselijk het is als de

sfinxsenlaan/ sprakeloze gezichten/ steenzware meningen niet een

woord over de lippen/ terwijl alle vormen/ de bomen de huizen bloemen en ramen

en de gordijnen van de buren en de woonkamers daarachter misschien zijn het stille

stille woonkamers

niemand is onschuldig maar sommigen zijn puur en velen

velen hebben vleugels

maar de kostuums
zijn deel van de droom dat een deel is van
de werkelijkheid/ daarom is de onversierde als een sfinxs/ als een ding zonder naam

de tuin groeit dichter en dichter

meer en meer hangend/ vol/ droog

naamverstrengeld is dat allemaal versiering? het is

overvloed/ overdaad/ versiering als versiering onvermijdelijk is/ wat kan ik zeggen?

goedenachtschaduwen

goedenachtschaduwen

de tuin is stil voor het vruchtdragen/ vannacht gaan de namen uit

varen

literatuur poëzie

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 13 mei 2010

el hizjra

amsterdam is de meest vrije stad ter wereld. amsterdam is numero uno op het gebied van levenskwaliteit, het minumuminkomen is er het hoogst, de democratie is prima geregeld, persvrijheid het hoogste goed en 27 procent van de amsterdammers voelt zich vrij om atheïst te zijn.

we hadden op moederdag tickets voor een reisje amsterdam. vermits ik besloten heb mij naar de toekomst toe minder als een grijze muis te gedragen en mij duchtig te profileren (cogito ergo sum!), publiceer ik op dit bericht toffe foto's van mezelf.

op deze schitterende take, dames en heren, ziet u mij plechtig zitten in de intercitytrein naar amsterdam: mijn rechterhand is, vind ik, heel mooi en elegant, met die antieke ring en ik doe eerlijk gezegd een beetje giechelig over mijn andere hand, waarvan de vingers grappig boven het leuntafeltje komen piepen...

op deze foto, net voor het uitstappen in amsterdam centraal, werk ik nog even mijn oogschaduw bij, want dat heb ik ook besloten: ik wil voor de rest van mijn leven een superchique dame zijn. niet zo eenvoudig, want door onze levenswijze (wij hebben geen wagen) stappen wij heel veel in weer en wind en dan kan een streepje bleu chatoyant metalisé van bourgeois vlug vervagen...

eigenlijk waren we getipt over de feestelijke uitreiking van de el hizjra-literatuurprijs in het bibliotheektheater 't woord aan de oosterkade aan de haven van amsterdam. de el hizjra-literatuurprijs is de belangrijkste prijs in nederland voor literair talent van arabische afkomst. auteurs als mustafa stitou, abdelkader benali en khalid boudou kwamen in het literaire circuit terecht via deze prijs.

omdat ik door mijn job in een brusselse school dagelijks geconfronteerd werd met tieners van buitenlandse afkomst, die thuis een andere taal spraken dan op school, wou ik het gehalte aan interculturaliteit van een bepaald deel van de amsterdamse jeugd toetsen aan mijn eigen ervaringen betreffende het proces van taalverwerving en integratie. en ik moet zeggen: in amsterdam is multiculturaliteit een werkelijkheid, incontournable in de samenleving, alle geruchten van mislukking en het met vreemdelingen te volle nederland ten spijt...

de stedelijke bib van amsterdam is een reusachtig gebouw van zeven verdiepingen, met een schitterend moderne architectuur en op het dak een weids houten terras vanwaar je een panoramisch zicht hebt op de haven. op dezelfde verdieping bevindt zich ook een restaurant, la place genoemd.

hier ziet u ondergetekende, duchtig smsjes versturend, in de prachtige hall van de bibliotheek

het was een interessante en bijwijlen hilarische voorstelling, die uitreiking van de el hizjra-literatuurprijs. op het gevarieerd programma stonden namen als lodewijk asscher (waarnemend burgemeester van amsterdam, die een welkomstwoord sprak), karim eharruyen met zijn band zharbia bedouin, die berbermuziek brachten, een wilde dansdame genaamd laila wiersma die tijdens haar optreden verwoed met appels gooide, marokkaanse bergmuziek door ghaita, enz.. natuurlijk was het voorlezen van teksten en het bekendmaken van de prijzen de hoofdbrok en ik moet zeggen: wat een verrukking!

met plezier zag ik die nederlands-arabische jonge en oude mensen (er waren trouwens winnaars van alle leeftijden!) het podium opdribbelen, met ontroering hun gedichten en verhalen voorlezen en hun prijzen in ontvangst nemen. ik moet hier trouwens een eresaluut brengen aan de olijke presentator mimoun ouleed radi, nederlands acteur bekend van de film shouf shouf habibi, die op een soepele en vrolijke manier de touwtjes van het feestgebeuren in handen hield. maar mijn grootste bewondering gaat naar schrijver khalid boudou, die het beruchte en bejubelde schnitzelparadijs schreef, en die op dit ogenblik meewerkt aan de verfilming van zijn jeugdroman pizzamaffia... khalid boudou was voorzitter van de jury en las op guitige maar erudiete wijze een puik juryverslag voor. boudou is een echte!

hieronder toon ik de bundel het leed van hedda, de verzamelbundel met de geselecteerde teksten, uitgegeven door van gennep*. de titel is ook de titel van het winnende verhaal van souad aabad, in de categorie van 16 tot 25 jaar. er waren trouwens heel veel categorieën: poëzie van 15 tot 18 jaar, van 18 tot 25 jaar en van 25 +. voor proza hetzelfde, dan nog eens alles overgedaan voor teksten in het arabisch en aanmoedigingsprijzen. sommige categorieën hadden dan nog gedeelde (dubbele) prijzen, zodat van de 121 deelnemers er minstens 32 deelnemers een prijsje behaalden... iedereen dus content!

een opvallend feit: ook echte nederlanders (alsof er onechte zouden zijn!), ik bedoel: nederlanders die geen arabische of andere buitenlandse roots hadden, konden meedingen voor een prijs (het publiek was trouwens zelf heel gevarieerd in leeftijd en kleur)... en waarlijk, twee hollandse snotapen sleepten een prijsje in de wacht, dok kunneman met gedichten over de liefde, zijn moeder en de dood, en pieter olde rikkert met een gedicht over de stad. ook een dame met de oerhollandse naam annemieke bergman schreef een verhaal, de kinderbijslagmeisjes en danielle dürst britt zegde: schilder mij...

een literatuurwedstrijd voor auteurs met een arabische achtergrond als opstapje voor beginnend nederlands talent? zou bij ons ook moeten kunnen. want sinds onze vlaamse minister van cultuur joke schauvliege literaire subsidies aan kleine literaire groepen en tijdschriften heeft afgeschaft, zijn er weer enige opstapjes minder voor schoorvoetende debutanten. tja, haar argument is dat alleen 'professionelen' de moeite waard zijn in deze tijden van crisis. maar hoe kun je nu onmiddellijk professioneel bezig zijn als je eerst geen inlooptijd krijgt??? lees-en schrijfgroepen en andere kleinschalige literaire projecten zijn een kweekvijver voor talent. zo ook bovenstaande literatuurprijs. in vlaanderen zal het nog jaren duren voor een gezond intercultureel project als de el hizjra-litratuurprijs van start gaat*...

in een wereld waarin de interculturaliteit evenwichtig en menswaardig is uitgebalanceerd (en ook hier zal binnen tien jaar 30 procent van de bevolking van vreemde afkomst zijn) zou eigenlijk geen el hizjra-prijs moeten bestaan, gewoon: literaire prijzen. want is niet iedereen die in nederland woont eerst en vooral nederlander, zoals mijn lieve schoonbroer (schitterend vertaler, in tweespan met kees nijland, van arabische poëzie met wie ik op onderstaande foto vrolijk klink) met klem beweert, en dan maar pas afkomstig uit....

tot besluit citeer ik hier een strofe van een gedicht van bilal elkourafiti, dat hij in het arabisch schreef in de beste arabische traditie (met wijdlopende verzen) en waarmee hij een glorieuze tweede prijs behaalde:

laten we elkaar ontmoeten als twee zielen
luchtig in waarvan wij houden en wat ons beweegt
we lopen op het trottoir om onze wandeling van gisteren af te maken
ik vind het heel prettig als zij haar hoofd omdraait om te denken en mij vergeet als ik afwezig ben
een vlinder lacht om wat komt

* HET LEED VAN HEDDA, DE WINNAARS VAN DE EL HIZJRA LITERATUURPRIJS 2O1O, UITGEVERIJ VAN GENNEP, AMSTERDAM, 2O1O
* lees ook het schitterend artikel van Tom Van Imschoot op http://www.urbanmag.be/artikel/1467/naar-een-vlaamse-minderheidsliteratuur

literatuur poëzie

Geschreven door nicole2 om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

net op de dag die volgde op de vlucht

van vadertje nicolae ceauşescu uit zijn presidentieel paleis

nicolae ceauşescu, de grote conductor, het genie der karpaten

tja broederlijk lagen ze daar, graatmager en slap

in de grauwe gauwte neergesmakt en gretig gefilmd

door de westerse tv-camera’s

deze helden van de democratie, deze slachtoffers van de revolutie

deze mensen die zomaar blauw van de kou en grenzeloos enthousiast

waren gestorven voor de vrijheid, voor de vrijheid, voor de vrijheid

en wat konden wij hier in het voorbeeldige vrije westen

wat konden wij hier anders doen, dan enige overbodige truien

en enige evenzeer overbodige zakjes paprikachips stoppen

in het kartonnen rodekruispakket

(volume: 50 cm x 50 cm; bestemming: roemenië)

wat konden wij hier anders doen

dan nog diezelfde droevige ochtend

ons intens afvragen, ergens in een stampvolle

van overvloed uitpuilende gb of delhaize

welke kaviaar is nu de beste

de russische

die van de oostbloklanden

of de rozige lieve lompviseitjes van bij ons?

Meer van een lief okerkleurig scharminkel