adelegermaine
ORCHIDEEEN, KERSTTOMAATJES, KERSENJAM, MIJN AFGHAANSE KRUIDENIER
De diepte ja,
die kennen we.
Die is vaak nogal hartgrondig.
Maar de geur van violieren.
De deur naar de andere
kamer.
Waar ieder
voorwerp specifiek de geliefde
spiegelt.
Waar ieder
ander een rivaal is.
Die deur.
Daarachter.
Wie er liederen zingt.
Die.
------------------------------
uit: 'Paard Heer Mantel', 1986.
.
vanochtend was ik al om
vier uur beneden. was vroeg gaan slapen, begon te dommelen naast het
kacheltje, midsummer murders kon mij niet langer boeien. wou gedichten
lezen van johanna kruit, maar viel terstond in slaap. daarom kipwakker,
zo vroeg. het verbaast mij niet dat ik een paar jaar geleden een gedicht schreef over de winterkou in februari, intocht der orchideeën...
de sfeer is helemaal terug. wat een beetje sneeuw en temperaturen tot - 15 graden al niet vermogen!
tot slot dus deze flimpjes bij dit gedicht. de opnamen behoren tot een nieuw genre, object art, in het nederlands dingdingart. u zult zien, beste lezer, dat wij de objecten uit mijn gedicht een speciaal plaatsje geven in onze cast.
wijzelf hebben de opdracht er zo gloomy mogelijk uit te zien. ik zeg mijn tekst met een eresaluut aan julien schoenaerts, vader van mathias, en probeer de woorden te proeven zoals hij dat deed....
intocht der orchideeën
eind februari, nog woelt winterkou
door mijn gebeente, ijsrif, bevroren skelet.
vrouw van aardalkali ben ik, met heupen
als kurkentrekkers, knobbelvoeten, eelt.
nog dreigt sneeuw, maagdelijke snertsneeuw,
merde. bij het haardvuur rommel ik stiekem
met de telramen: zij zijn met honderden,
de orchideeën. wereldvreemd, als van papier,
parmantig op hun stengel. zij staren mij aan,
ietwat verwilderd, gracieus, in bochten gewrongen,
met open mond en nog opener exotische kont.
ach, mijn lachende afghaanse kruidenier,
mijn vreselijk bruine buurman, vraagt 15 euro
voor een orchidee. daarbij krijg ik nog een toefje
kersttomaatjes cadeau. waw! glimlachend glijd ik
in de afgrond, mijzelf bevrijdend van referenties of
onterechte angst. kocht ik tekens van leven? met nog
2 potjes kersenjam erbij, de meest exquise toevoeging.
wunderkammer
gisteren op de valreep de tentoonstelling wunderkammer, hedendaags curiositeitenkabinet gezien in de botanique, de kruidtuin in het centrum van brussel*. het was een hele kronkelweg tussen winterslapende planten, struiken en bomen, maar na wat gepuzzel beklommen we toch de trappen van de met een groene koepel bedekte rotonde. de ingang was echter helemaal aan de zijkant, recht tegenover de schaarbeekse poort.
'De Wunderkammern – of curiositeitenkabinetten – die tijdens de Renaissance in Europa zijn opgedoken, liggen aan de grondslag van de musea voor kunst- en natuurgeschiedenis. Het waren echte verzamelaarskamers, en men vond er allerhande curiositeiten, met een uitgesproken voorkeur voor het vreemde en het ongeziene. Er werden meer bepaald kunstwerken, antieke of symbolische voorwerpen voorgesteld, maar ook voorwerpen uit de natuurgeschiedenis zoals opgezette dieren, zeldzame insecten of geraamtes. Ze gingen hand in hand met de grote universele classificeringsprojecten waar de humanisten uit die periode zo dol op waren. Vaak werden geïllustreerde catalogi uitgegeven met een inventaris van deze op zijn zachtst gezegd gevarieerde collecties. Daardoor kon de inhoud ervan verspreid worden bij geleerden in heel Europa.
Deze curiositeitenkabinetten waren dan wel doordrongen van volkslegendes en bijgeloof – men vond er immers maar al te vaak sporen van mythische dieren zoals drakenbloed of hoorns van de eenhoorn –, maar ze speelden wel een fundamentele rol in de ontwikkeling van de moderne wetenschap. In de loop van de 19deeeuw raakten ze in onbruik en moesten ze plaats ruimen voor de officiële instellingen.'
(Perstekst)
