Berichten van 24 juni 2013 tot 30 juni 2013

het gedicht weerberichten is een beetje surrealistisch. ik schrijf over de regen, over overstromingen (van het gemoed?), over de planten in mijn tuintje, over mijn vlier (ik hak hem in stukken en gebruik hem als mulch. vooraf begroet ik hem respectvol, zoals de kelten, die zoveel eerbied hadden voor de natuur dat zij een buiging maakten voor elke boom die zij omhakten) ...en over de tijd, die is zoals wij: gerimpeld, geduldig....

aan het eind heb ik het over de sprokkelkoningin, het veredelde sprokkelvrouwtje van weleer, een figuur beladen met een geweldige symboliek. lees hierover het artikel van Irmgard Busch, Sprokkelen en Takkewijven, verschenen in symforosa nr 12 (een tijdschrift voor vrouwen).

http://home.scarlet.be/~trinetje/T_takkewijven.htm

nu heb ik al veel te veel gezegd, en veel te veel over mezelf. voel me daar altijd heel verlegen bij. eigenljk moet de lezer zelf de indrukken verwerken die een gedicht op hem of haar maakt....

hieronder een foto van mijn hibiscus syriacus







weerberichten

 

dit kwakkelweer brengt mij

in een toestand van wolken

nog aangenaam ook

wonen in een hibiscus syriacus

of in een hangpetunia

is een droom

zachtroze sluiers

een hemel van cyclaam

de protuberantie van meeldraden en stampers hinderen tegelijk

alsof zij middelpuntvliedend zijn

niet centrifugaal maar centripetaal

mooi weliswaar maar bang

 

de regen is alom

het diepste water is het water onderwater

zij hangt van het water en druipt zwaar in het halfrond

lobelia’s lijken vertrapt

variërend van lichtblauw tot koningsblauw

wacht maar tot de tropen komen

the deep blue sky and the bayou (wij krijgen

de helft van het huis, de deur wordt vooraf opgestuurd)

pakjes op onweer

stortregens in de keuken

de bakken

 

meeuwen, zij vormen het echte gevaar

daarom houden wij het op een bed

waarop alles gespreid

alles verzorgd tot in de donkerste puntjes van de oneindigheid

daar ben ik niet zo zeker van

niet van het heelal

het alomvattende water

 

het regent hier overal, overal leugens

nachtblauw is de nacht en ademloos de rozen

zij bloeien in schoonheid, een witte roos is de max

verrukkelijk en dan rabarber

verpulverd. de pottentuin neemt plaats

het is drukkend en bedrukt

wij genieten ongebreideld van het water

de zon en de vlierbessen

het hout drogen we daarna

alles komt terug, de tijd is een cirkel

wij zijn als hout, gerimpeld, geduldig

taai weliswaar maar niet ontegensprekelijk

tegenspreken kan, tegenspreken is nodig

tegenspreken is pijnlijk

de dagen vervliegen in gouden zuchten

 

het is weer zover

het hout droogt zienderogen

stapels groeien op stapels

ik breek de takken middendoor en doe een schietgebed

begroet de vlier en hak hem in stukken

gebruik hem als mulch

bodembedekker

in deze bodemloze tuin

deze tombe

ik moet mij verontschuldigen

alle begin is moeilijk

nog even en ik ben bezig

met de terugkeer van de sprokkelkoningin

zij is het mooist in roze, haar totemdier de specht

een paar dagen geleden onverwachts een uitnodiging gekregen om een gedicht voor te lezen in een kerkje.

het werd weerberichten, zeer toepasselijk bij dit kwakkelweer.

ik denk dat ik het goed gedaan heb. er was een micro, mijn lenzen zaten comfortabel, en de reacties van het publiek waren formidabel.

een opsteker!

een rijzige oude hollandse dame op krukken, maar gekleed als een verfijnde hippie, die mij verklapte in thailand te wonen, vond mijn gedicht fantastisch, zo speels en met die sprongetjes en al die plantennamen... waw! als iemand zo iets zegt over mijn gedicht, vind ik dat hartverwarmerder dan om het even welke recensie van een literaire bolledooos.

ach! het podium!

had mij gedurende twee dagen, mat behulp van mijn kleine cassetterecorder, danig voorbereid. maar eigenlijk hoefde dat niet: op het podium lees ik altijd veel beter dan tijdens repetities.

vroeger, toen ik nog amateurtoneel speelde, was dat ook al zo: de generale was altijd een fiasco, maar de première lukte fantastich!

boodschap aan iedereen die plankenkoorts heeft: niet bang zijn, het lukt wel. het contact met het publiek doet de rest!

in het kerkje werd ook prachtig gezongen: drie mooie dames zongen mantra's.

Een mantra is een korte zin die steeds herhaald wordt tijdens meditaties.

De mantra is van boeddhistische herkomst en is bedoeld om de aandacht van onszelf af te wenden en op die manier los te komen van onze gedachten en zorgen.

 

helende gezangen, dus.

toen ik thuis kwam, beluisterde ik voor het slapengaan onderstaand liedje.

het is een liefdeslied, deels in het arabisch en deels in het hindoe.

niets is helender dan de liefde....