Archief

lokale artiesten of nationale artiesten? belgische of buitenlandse kunst? ik vind alle soorten kunst interessant...

moet wel bekennen dat ik al vlugger de trein neem om naar tentoonstellingen in brussel of antwerpen te gaan, want ik bezit geen auto en ik neem vlot het openbaar vervoer. evenementen in het pajottenland gaan aan mij dikwijls voorbij....

maar vorig weekend trok ik toch naar het stedelijk park hier in halle, waar de jaarlijkse tentoonstelling van de kunstgroep aureool plaatsgreep, voor de 43ste keer...

dit zijn jeanne en jenne. jeanne vervaardigt kantwerkjes en wondermooie juwelen, jenne (lucas) is de organisatrice van deze tentoonstelling.

deze juwelen zijn versierd met swarovski-parels. aan een armband of een collier werkt jeanne soms een hele maand. ze vertelde me dat er in dit ambacht vele technieken bestaan. sommige juwelen worden zelfs gebreid of gehaakt.

theo o. schilderde de rommelmarkt op het pleintje achter de basiliek. heel kleurig en levensecht!

dit lijkt wel een foto. maar neen, het is een schilderij. mevrouw lucas noemt dit genre realistisch impressionisme, omdat het een impressie is van de realiteit, het leven in de stad halle, in dit geval.


de bloemenmarkt op het possozplein. alsof je erbij staat!

ik vermoed dat dit een impressie is van een heel klein straatje in halle. hoogstwaarschijnlijk het vissestraatje, in de winter.

dat wirwarrende van lover, de grilligheid van de takken....heel mooi weergegeven door dirk van kerckhoven.

in zijn eenvoud en rechtlijnigheid is dit een subtiel stilleven...

dit surrealistisch schilderij is van mevrouw lucas. zij beschilderde de kader in de kleuren van het schilderij. wat is hier te zien? een woestijnlandschap met een diepe zandput. een geweer naast het hoofddeksel van een soldaat uit het vreemdelingenlegioen. een strandstoel en een witte parasol. een onderzeeër in de lucht.

in dit schilderij zijn er details op te merken die in de realiteit niet mogelijk zijn. een onderzeeër in een rode woestijnlucht? moet kunnen!

het onnozele parasolleke geeft geen schaduw. de camouflagekleuren bij deze ligstoel passen niet bij een woestijnlandschap. het hout is ook niet woestijns. de poten vertakken... lekker irreëel!

pavlin, de bulgaar, gebruikt feërieke kleuren... zijn stijl kan dan ook een feëriek magisch realisme genoemd worden...

maar toch is hij geboeid door het vrouwenlichaam...

moet eerlijk bekennen dat dit het leukste schilderij is. die lieve koeikes van marc sterckmans...

mooi lijnenspel, mooie studie van een koe

dit schilderij van hendrik de greef vind ik bevreemdend. hoogstwaarschijnlijk spelen ook licht- en spiegeleffecten op deze foto een rol (zie de weerkaatsing van de huizen in de parklaan rechtsboven), maar door de vlekkerige techniek, het verwarrende lijnenspel, de wazige personages is dit een bijzonder schilderij. het maakt een sterke indruk op mij. als in een droom komen wollige herinneringen in me op. plots bevind ik me weer in dat park in warchau, waar een piano werd bnnengebracht en waar zomaar een concertje werd gegeven op een warme zomerdag. ik herinner me ook het oude dametje dat naast mij op een stoel zat, haar sneeuwwitte haar gekapt in een sierlijke wrong, het tere lila van haar jurk, haar fragiliteit, haar blij luisteren...

wat een schilderij kan teweegbrengen!

dit mooie porselein werd vervaardigd door een dame die zich lin van laat noemen. ik dacht tot nu toe altijd dat zij een vietnamese was, maar zij woont wel degelijk in halle.

haar bakoven bevindt zich in frankrijk,  maar lin van is een echte belgische.

deze theelichthouder doet heel erg oosters aan.

dan toch een exotische 'fling'?

wij hadden kaartjes voor een filmvoorstelling/concertje genaamd jeruzalem, in het koninklijk atheneum in oostende. de film was opgenomen vÓÓr de recente gebeurtenissen in gaza, dus eigenlijk niet meer actueel. er waren 3 schermen: in het midden werden beelden geprojecteerd van de stad jeruzalem, aan de zijkanten deden de inwoners hun zegje. wij vonden de commentaren eenzijdig en onjuist.

veel meer plezier hadden we toen we het huis henri serruys binnenliepen. daar hield alexandra verhaest een mini-tentoonstelling. haar beelden lijken wel verstilde scènes, een beetje zoals bij een tableau vivant. maar er is iets mysterieus aan de hand met deze lichtbeelden...

uit de commentaren:

Temps Mort/Idle Times is het resultaat van Alexandra Verhaests jarenlange fascinatie voor kunst uit de late middeleeuwen en de vroege renaissance, voor de symboliek, het kleurgebruik, de bevreemdende personages. Deze fascinatie vertaalt zich op een intrigerende manier in haar werk Temps Mort, waarbinnen ze een familiedrama vertelt gebruikmakend van die vormelijke referenties

de dame links vooraan knippert voortdurend met haar ogen...

de vlinder in dit stilleven beweegt echt!

een beetje afschuwelijk waren de beelden van alexandra. ook hier, op dit karkas, wonderlijk fladderende vlinders...

je ziet het hier niet, maar op het tafelkleed zwermen vieze mieren...

deze dame rimpelt voortdurend haar voorhoofd en weent dikke tranen...

deze serieuze man integendeel vertrekt geen spier...

ook deze dame lijkt in kramp...

in het leopoldpark sporen van protest voor de 373 dode kinderen in gaza, om het leven gekomen in de periode tssn 8 juli en 3 augustus 2014

Leopoldpark, Oostende

Het Leopoldpark in Oostende werd tussen 1861 en 1870 aangelegd, gedeeltelijk over de oude stadswallen van Oostende. Het park werd ontworpen door tuinarchitect Louis Fuchs (1818-1904) naar het model van een Engels park, met bruggetjes, wandelwegen en bloemperken. De fraaie muziekkiosk werd in 1885 ingehuldigd. Sinds 1963 vindt ook het wereldberoemde bloemenuurwerk er haar vaste stek. In 2006 werd het Leopoldpark beschermd als monument.

en vreemde in het water drijvende hoofden....

"Allegorische koppen", bronzen drijvende installatie daterend van 1998 naar ontwerp van de Gentse kunstenaar Leo Copers (° 1947), en gelegen in de vijver (zuidzijde) van het Leopoldpark. De kunstenaar had deze beelden aangetroffen op een Frans gemeentelijk openluchtdepot, waar ze oorspronkelijk deel uitmaakten van een monument voor de advocatuur. Geeft de koppen een nieuwe rol in zijn kunstwerk. "Rechtspraak", "Welsprekendheid", "Rechtvaardigheid" en "Geschiedenis" kijken elk een andere kant op; het water reikt hen tot aan de lippen en belet hen te spreken. Bronzen hoofden (afm. 54 x 38 x 34 cm) gemonteerd op vier vlottende elementen.

zie https://inventaris.onroerenderfgoed.be/dibe/relict/77710

daarna was het terrasjestijd. hier staar ik naar een voorbijwandelende indiaan, een echte!

hij had lang haar, tot aan zijn lenden. hij knipoogde naar me, zwaaide met zijn armen en lachte breed. oeioei...

De jaarlijkse editie van Arts Elingen op de Mansveldhoeve, Oudenaaksestraat 4, op 27 juli om 19uur was dit keer een feestelijk evenement: het was de 10de keer dat de kranige zeventiger Jos De Decker een bijzondere poëzieavond inrichtte. Deze zomer was Ierland aan de beurt.

Waren  te gast: de Ierse dichters Dave Lordan en Ciaran O’Cealaigh, samen met dichter-vertaler Joris Iven.

Dichter Jan Vanhaelen las het welkomstwoord.

Jos De Decker gaf uitleg...


De poëzielezingen werden afgewisseld met Ierse muziek gebracht door het huistrio Pallieter, Marieke en Yani. Het zangeresje lijkt hier een dansje te doen, maar zij droeg alleen maar een zwierige jurk....

Bekende songs als Oh Danny boy en The Wild Rover beroerden menig hart!

Het hele gezelschap: Dave Lordan, Ciaran O’Cealaigh, Joris Iven, Jos De Decker, Jan Vanhaelen...


Dave Lordan, WRITER AND CREATIVE WRITING TEACHER, is een schitterend performer...

en een kanjer van een dichter!*

Dave vonden wij er uitzien als een echte Ier...


terwijl Ciaran O’Cealaigh, met zijn puntbaardje, heel goed zou passen in een aflevering van The Tudors.

Ciaran O’Cealaigh is Linguistic Administrator bij de Europese Raad in Brussel. Hij beheerst het Gaelic* volkomen en vertaalt van en naar deze taal, die sinds januari 2007 een officieel erkende Europese taal is.

Deze twee cherubijnen zien er een beetje uit als saters: ik kreeg hun rode oogjes niet helemaal weg!

Oh Danny boy is eigenlijk een smartlap.

The Wild Rover leerde ik van mijn eigen leerlingen, op bosklassen. Wat een stamper!

Twee prachtige, sterke foto's van Joris Iven, een van onze beste Vlaamse Dichters.

Hij las gedichten voor uit De prangende verbeelding, een verzameling (door hem vertaalde) Ierse poëzie, uitgegeven bij P.

Tot slot: heb me heel goed geamuseerd!

* Iers of Iers-Gaelisch (Gaeilge) is een Keltische taal die gesproken wordt in Ierland.

Het Primitief Iers is bekend uit de vijfde en zesde eeuw door inscripties in het Ogham-alfabet. Vanaf de zesde eeuw zijn er Oudierse glossen, en vanaf 700 een rijke literatuur.

* In februari 2013 werd de belangrijke bloemlezing Ierse poëzie, De prangende verbeelding. Kopstukken van de naoorlogse Ierse poëzie gepresenteerd, gekozen, vertaald en ingeleid door Peter Flynn en Joris Iven. In deze bloemlezing werd werk opgenomen van Brendan Kennelly, Michael Longley, Seamus Heaney, Derek Mahon, Eiléan Ní Chuilleanáin, Paul Durcan, Medbh McGuckian, Paul Muldoon, Nuala Ní Dhomhnaill en Matthew Sweeney. 

* zie http://davelordanwriter.com/

persian buttercups

opgedragen aan de kinderen van gaza

gisteren kreeg ik een kaartje
van jou
met daarop persian buttercups
perzische boterbloemen
een naam die zacht
smaakt
mijn lippen worden vochtig
ik proef zowaar honing
moest zo nodig de betekenis opzoeken
natuurlijk zijn het boterbloemen
de engelsen maakten er kopjes van
(denk onmiddellijk
aan de mooie porseleinen kopjes
die ik van je kreeg
voor mijn verjaardag
kadootje
wat woorden met me doen
- onwaarschijnlijk)
de kleur van perzische boterbloemen
ranunculus asiatica
is niet altijd wat men noemt
crèmekleurig of geel
soms kleuren ze oranje of roze
vijftig tinten roze
de kleur roze van jouw glaasje rosé bijvoorbeeld
waarover je schrijft
ook de kleur van mijn glaasje rosé
gris de gris cépages de saint-tropez
dat ik de laatste tijd bij voorkeur drink
op het terrasje van duo op de beestenmarkt
desondanks, desondanks

*

ik dacht na over de woorden van b.
die bij mij was toen ik op ’t veer
in de oude havenbuurt van mechelen
waar vroeger mosselschepen aanmeerden
pardoes op de grond stuikte
ik bloedde uit mijn neus als een koe
ik kroop op handen en voeten
want als ik rechtkwam
zou mijn prachtige linnen tuniek
van exclusive bloedrood kleuren
mijn witte linnen broek idem dito
een kroostrijke familie roma verzamelde zich
in een kring rond mij
kleine zigeunermeisjes in lange bloemenrokjes
jongetjes met blote bruine benen en een smoel
een roma moeder gaf mij een flesje water
om mijn gezicht en handen te wassen
een oude mediterrane roma
bracht een pak papieren servetjes
om het bloed te stelpen
hij belde de 100 en pardoes lag ik op spoed
b. zei: ik schaamde me achteraf rot
dat ik onze sjacosjen tegen me aandrukte
bang als ik was voor diefstal
jij bent niet kleinzerig, zei ze
het is niets, dacht ik, het is niets
in vergelijking met

*

ik kijk vandaag naar het nieuws op tv
met een pleister op mijn neus
de geesten van de dode kinderen van gaza
tollen in mijn hoofdje
honderden doden, duizenden vluchtelingen
op de smalle gazastrook
een gebied waar rond 1000 vóór christus
een beroemd zeemansvolk (de filistijnen) aanmeerde
zij kwamen hoogstwaarschijnlijk
uit mycene of kreta
vrijwel gelijktijdig en gelijkwaardig
aan andere grote beschavingen van die omvang
de megalithische cultuur op malta
anatolië, kanaän, het oude egypte, mesopotamië
en helemaal in het oosten de indusvallei
de geesten van de dode vaders de dode moeders
de kinderen
weer eens, weer eens is het zover
dode palestijnen overal
bloedplassen in ziekenhuizen
die niet worden opgedweild wegens tekort
aan personeel
daverende huizen
babylijkjes opgepeuzeld door honden
oorlogslogica
altijd, altijd afscheid nemen

*

na de ontploffing
vond zij haar dode moeder onder het tapijt
vier kleuters houden de wacht
bij een andere dode moeder
zij kunnen niet meer staan
de bezorgde vader legde ze te slapen
in verspreide kamers
tevergeefs, tevergeefs
alain platel van ballets c de la b wil
meer oppositie
want tegenspreken mag
tegenspreken is nodig
tegenspreken is pijnlijk
zonder oppositie stelt een land niks voor
is niet democratisch
als elke vorm van verzet de kop wordt ingedrukt
ach zegt a. wat zij willen is de totale vernietiging
van het palestijnse volk
een door amerika getolereerde genocide
want deed amerika niet hetzelfde met de indianen
en de aboriginals dan in australië
zelfde verhaal
zelfde delirium van verloren zielen
soms ben ik nog zo naïef te denken
dat rechtvaardigheid bestaat
dat een of andere god de moordenaars zal straffen
maar zegt shylock niet in the merchant of venice

If a Jew wrong a Christian, what is his humility?
Revenge! If a Christian wrong a Jew,
what should his sufferance be by Christian example?
Why, revenge! The villainy you teach me I will execute
and it shall go hard but I will better the instruction.

wraak

oorlog draait dikwijls om wraak
oog om oog tand om tand
maar soms vergist men zich van vijand
doodt men de zwakste naaste
het lijkt of de ware schuldigen hebben vrij spel

maar de ergste vijand zit diep in onszelf

wraak

is een koude schotel
fluister ik voor de spiegel en bekijk mijn pleister
ik kan me er niet van weerhouden diep diep in mijn hart
de moordenaars alle onheil toe te wensen
zij zijn de ergste vijanden van zichzelf

ik bid

*

zegt koning filip - de tijden zijn verwarrend
jij zegt dat het de chaos is
de chaos in mezelf

nvo

donderdag 24 juli 2014

But what does revolt mean in a writerly sense? It means, I think, to follow the passion of Harold Pinter, who, in his Nobel acceptance speech—a speech the fake-neutrals at the BBC refused to broadcast because of its anti-imperialist content—advised writers to smash the mirror. I take this to mean a committed refusal to be taken in by the pomp of queens and presidents, of generals and cardinals, of economic ‘experts’ and of chief execs. I take it to mean not turning your gaze away from the ruthless means by which the ruling class maintain their power, no matter what the bribe is. I take it to mean actively taking the side of the oppressed in your work and ignoring any absurd anti-political literary taboos. I take it to mean working in words to capture unflinchingly the shocking image of power and, shocking back, to break it up, to weaken it, to reveal it to the other, to disenchant the world for your neighbour, and to change the dead stone back into living human flesh.

Dave Lordan - The Abyss Staring Back: Shock in Literature, Literature in Shock 

zie http://www.stingingfly.org/sample/dave-lordan-abyss-staring-back-shock-literature-literature-shock

de wereld davert. horror op het tv-scherm: een vliegtuig met toeristen wordt in oost-oekraÏne uit de lucht geknald (tot 15 km in de omgeving nog menselijke resten gevonden!), vliegtuigen crashen (in taiwan, in algerije)...

in gaza worden onschuldige kinderen vermoord.

bevolkingsgroepen in/ vertegenwoordigers van landen als zweden, noorwegen, ierland, japan, brazilië, argentinië, colombia, chili en nu ook egypte vertolken openlijk hun weerzin.

belgië labelt dadels, appelsienen, granaatappels, cosmetica en sodastream, producten afkomstig uit de bezette gebieden. het verenigd koninkrijk, denemarken en zuid-afrika deden dat reeds in 2009 en in 2012, volgens de europese en internationale richtlijnen.*

een vredesboodschap op een plein in tokyo

de nationale voietbalploeg in chili draagt de kaart van palestina op haar truitjes

een niet mis te verstane boodschap!

onderstaande links tonen twee interviews: de eerste met de schitterende palestijns-amerikaanse journaliste rula jebreal. de tweede toont kathleen cools, die de belgische israëlier tomer eilon ondervraagt. hij beweert dat de belgische media niet objectief zijn. de brave kathleen laat zich beroepsmatig beledigen, in het oog van de storm. wat een schaap!

maar wellicht was zij niet voldoende voorbereid.

http://www.democracynow.org/2014/7/23/msnbcs_sole_palestinian_voice_rula_jebreal

http://www.canvas.be/programmas/terzake/408a9809-01ae-4a1e-bd70-45b24a950bdf#alleafleveringen

* zie de morgen, 29 juli 2014, p.10

de deens-palestijnse dichter yahya hassan verkocht meer dan 100.000 exemplaren van zijn debuutbundel!

hij was eerst rapper, maar in de poëzie vond hij zijn ding.

zie: http://www.humo.be/humo-archief/290408/dichter-tegen-allah-yahya-hassan-als-moslims-zich-als-groep-blijven-manifesteren-

Hij schrijft in hoofdletters. En af en toe glipt er een uitroepteken tussen. Zo urgent is de poëzie van Yahya Hassan, de 19-jarige Palestijnse Deen die van zijn debuutbundel ‘Gedichten’ liefst honderdduizend exemplaren verkocht. Het zijn ook geen traditionele gedichten, veeleer schrijnende kortverhalen met een beat van dynamiet waarin de boze jonge dichter de valse baard van de profeet afrukt.

hassan© Thomas Sweertvaegher

Sinds de publicatie van ‘Gedichten’ staat Hassan onder permanent toezicht: in het land van de Mohammed -cartoons lachen ze niet met lui die de profeet aanpakken. In het station van Kopenhagen is hij zelfs aangevallen door een man met een verleden als terrorist. Gelukkig zonder veel erg, maar sindsdien mag hij niet meer alleen de straat op. Zeker niet in de stad van wijlen Theo van Gogh.

EEN MOSLIM UIT GELLERUPPARKEN

WEET DE WEG NAAR ONZE PORTIEK TE VINDEN

LEEST DE BRIEVENBUSSEN

EN KLOPT OP DE DEUR MET DE MEESTE MEISJESNAMEN

BEOORDEELT HET NAGESLACHT

WIL MIJN KLEINE ZUSJE GRAAG ALS HUISVROUW

VOOR HAAR IN EEN ANDER BETONBLOK EEN PARADIJS CREËREN

MET ALLAH ALS RAADGEVER EN 20 JAAR LEEFTIJDSVERSCHIL

(uit ‘KLOP KLOP’)

yahya hassan is wijs, ondanks zijn rebels imago, ondanks de drammende manier van voordragen. toevallig werd hij geboren in een islamitisch migrantengezin in denemarken. als tiener werd hij in internaten geplaatst, om te beletten dat hij de criminele toer zou opgaan. maar de wereld die hij aanklaagt, kan ook naar andere werelden getransponeerd worden.

in onze westerse manier van leven en denken komt veel geweld voor. soms ook verborgen geweld, verfijnd geweld. zij het in de dominantie van de consumptiemaatschappij, waarbij mensen steeds op afgelikte manier worden voorgehouden dat kopen gelukkig maakt (zoals in het gedicht van medvedev), zij het in het mysterieuze mechanisme dat mensen uitsluit, niet toelaat deel te nemen aan het maatschappelijk leven, iemand te zijn.

vreemdelingen, migranten, illegalen, vrouwen, homo's, gevangenen, mensen met een medisch dossier.... natuurlijk zijn de westerse landen rijk genoeg om deze mensen een aalmoes te gunnen, om zo te kunnen overleven. maar om deel uit te maken van the crowd, daar zijn andere trampolines voor nodig.

ijver, inzet en talent zijn meestal niet genoeg....

en het verschil tussen arm en rijk wordt steeds maar groter.