1.

het jaar 2009 is bijna ten einde. ondanks het verrukkelijke sneeuwtapijt (eindelijk een witte kerst?), de glitterlichtjes in mijn huiskamer, mijn ronkend oeroud godin-kacheltje (dat ik net nog een beetje opgepookt heb, lekker ouderwets) en de pittige kou buiten voel ik me vreemd te moede: een nieuw woord gonst door mijn hoofdje, het woord hybride, ik sta ermee op en ga ermee slapen.

ik las een paar dagen geleden dat we nog nooit zo'n hybride tijd hadden meegemaakt als nu. door de globalisering ligt werkeljk bijna alles (?) binnen ons bereik. maar wat betekent hybride? als je op google dit woord intikt, kom je bij sites terecht waarbij men het heeft over hybride wagens, auto's dus, of ook wel bij tuinsites waarbij prachtige hybride bloemen- en plantensoorten (als aarbeien, tomaten, hamamelis, belladonna..) worden voorgesteld en geloofd om hun veranderende eigenschappen, bekomen door kruising van soorten.

hybride komt van het oudgrieks en betekent eigenlijk nauwe vermenging van ongelijksoortige zaken. hybride betekent dus gemixt. er bestaan hybride aandrijfsystemen, hybride hypotheken, hybride fokvarkens enz. enz. hybride is dus een fusie van systemen en eigenschappen, om te komen tot iets nieuws en beters... ik denk ook aan de term fusion, in de keuken, waarbij gerechten en ingedriënten uit de hele wereld worden samengesmolten tot een schitterend nieuw geheel. mmmmm...

maar het gevoel dat ik al een hele tijd meedraag en mijn eigen particuliere doelstelling van de laatste maanden (jaren?) is juist die extreme mix proberen uit te schakelen en te streven naar soberheid. omdat ik in mijn leven te veel mix heb en te weinig eenvoud. ik vond en vind mijn leven tot nu toe ontzettend veelzijdig, te veelzijdig. ben dit jaar dus ook enorm bezig geweest met loslaten, omdat ik heel naïef (en misschien zelfs romantisch) naar een vorm van eenheid en harmonie streef.


2.

maar toch: is mijn streven naar zgn. zuiverheid en authenticiteit niet een beetje belachelijk? is mijn hybride levens- en denkwijze nu echt een reden tot paniek? ach, zelfs politiek vind ik mezelf niet helemaal zuiver: alhoewel ik van mezelf denk dat ik een groenlinkse instelling heb, betrap ik mezelf op hopen kritische bedenkingen op dit soort uitgangspunt en vind ik vertegenwoordigers van andere partijen soms schatjes. de nauwe vermenging van ongelijksoortige zaken (ideeën) is een politiek feit. het resultaat van de top in kopenhagen zegt genoeg. dit overmoedig megagebeuren (dat ongetwijfeld tonnen euro's gekost heeft) eindigt zoals ik het had vermoed: met een hybride opstellling van de grootmachten als amerika en china en zonder zuivere concrete doelstellingen.

ik schreef onlangs nog naar anne, mijn groene vriendin, toen we het hadden over de non-believers: de waarheid ligt altijd een beetje in het midden en de natuur is vrij, wie zijn wij om de natuur te willen bedwingen? trouwens, de groene revolutie zal er een van de basis zijn of zal niet zijn; de grootmachten kunnen beslissen wat ze willen, het zijn de kleine mensen die het leven groen zullen maken of niet. sober leven doe je zelf, niet in opdracht. zuinigheid is een basisgegeven en overdaad schaadt.

ach, ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet weet: is het zo dat wij allen op straat moeten komen, megarellen moeten veroorzaken om de groten ervan te overtuigen een andere taal te spreken? moeten we de chinezen, het topgroeiland dat duidelijk niet in het verhaal meewil, muilkorven???? mooie woorden allemaal, maar hoe gaan jij en ik daarbij te werk? dat is mij een volkomen raadsel. ik heb trouwens al een hele tijd geleden voor mezelf beslist, dat ik liever een gedichtenbundel lees dan mee te stappen in een betoging. het gevoel van machtige samenhorigheid dat je krijgt als je meeloopt in zo'n massa heb ik niet nodig: wil me eigenlijk niet meer binden. nu ik eindeljk een beetje vrijheid en rust heb, zou ik wel knettergek zijn om me weer te engageren in een 'massamovement'. en natuurlijk ben ik ook wat te oud geworden voor dat soort verhalen....


3.

het woord hybride is wonderlijk genoeg ook verwant met het begrip hybris, overmoed. in het oudgriekse klassieke oertoneel een van de basisthema's. ik surfte op het woord hybris en oeps! ik kwam per ongeluk bij de romeinse dichter catullus* terecht, die in zijn beroemde imitatie van een gedicht van sappho* het begrip 'gelijk aan god' nuanceert (zie vers 2) , want hij was zich sterk bewust dat zich gelijkstellen aan de goden gevaarlijk was. ik plak hieronder de twee schitterende liefdesgedichten: catullus neemt bijna letterlijk de versie van sappho over (naar het schijnt was hij echt verliefd op de beroemde lesbische dichteres) maar voegt er een veelbesproken strofe aan toe, die me toch weer aan het denken zet: ijdelheid en nietsdoen zouden de oorzaak van alle kwaad zijn...

Sappho

Fragment 31

4.

besluit: laten we het leven gewoon liefhebben zoals het zich aandient. niet overmoedig denken en willen dat veel ineens zal en kan veranderen.

en genieten van kleine verrukkelijke momenten: een heerlijke kop zwarte thee drinken met een kruidenmix van kaneel, cacao en caramel en daarna in de gouden ketting op de grote markt in halle snoepen van een bord italiaanse ham met rucola, gedroogde tomaatjes en mozarella. tegelijk nippen van een heerlijk glaasje witte wijn, even een oester meepikken van ahids bord. 's avonds lekker in bed verbouwereerd een verrukkelijk historisch boekje lezen met als titel: mémoires d'un eunuque dans la cité interdite van de chinese historicus dan shi, specialist van de qing-dynastie, de keizerlijke familie die aan de macht was net voor de revolutie van 1912..

en vanmorgen, terwijl het buiten weer zachtjes is beginnen sneeuwen, dit stukje schrijven en deze momenten uit mijn superhybride (westers, oosters, grieks, italiaans, oesterlijks, groen, hals enz) leventje proberen te bewaren voor altijd...

* Vertaling zie: http://www.textkit.com/greek-latin-forum/viewtopic.php?f=28&t=8465

* Published in Love Shook My Senses. Lesbian Love Poems, ed. Gillian Spraggs, London, The Women’s Press, 1998. A slightly different version was published previously in What Lesbians Do In Books ed. Elaine Hobby and Chris White, London, the Women's Press, 1991

* DAN SHI, MEMOIRES D'UN EUNUQUE DANS LA CITE INTERDITE, Editions Philippe Picquier, 1995, MAS DE VERT, 13200 Arles

bezig zijn met taal is een bastion tegen verveling en een middel om gelukkig te zijn met mezelf, zonder bijkomende stimuli. louter geestelijk en emotioneel genot, dat dan nog intenser wordt als ik dan per toeval iemand ontmoet die ook bezorgd is om bijvoorbeeld.... de puntkomma.  ik ga danprompt op zoek naar alle aspecten van dit fenomeen, lees teksten na louter en alleen, haha, om mij af te vragen waarom de puntkomma daar staat en wat de gevolgen daarvan zijn betreffende tekstbegrip en -interpretatie... nog beter: ik ben er elke dag meer van overetuigd een juist gebruik van leestekens een tekst levendiger maakt en waarachtiger overkomt.

een komma, een punt, een dubbele punt: iedereen weet waar en wanneeer zo'n leesteken kan worden gebruikt. een komma gebruik je om even te pauseren, een punt gebruik je aan het einde van een zin. een dubbele punt kondigt aan dat je uitleg gaat geven of een opsomming maakt. maar een puntkomma? is een puntkomma een mengvorm van een punt en een komma, of is een puntkomma een dubbele punt afgezwakt door een komma, of nog wat anders????

na een mini-zoektocht op internet kwam ik tot het besluit, dat het weer allemaal niet zo helder en duidelijk is en dat een kommapunt soms gewoon door een komma, een punt, een dubbele punt of een gedachtenstreepje kan vervangen worden...  yeah, daar gaan we weer....

hieronder in vogelvlucht mijn notities, met voorbeelden...

* Een kommapunt is een combi van een (dubbele) punt met een komma. Gebruik je dus om even adem te halen, want wat daarna komt is een hele rits woorden, opsommingen, uitleg, bedenkingen..

* Een kommapunt gebruik je tussen samengekoppelde zinnen, ze geeft dan een langere pauze aan dan de komma. in dit geval kan er meestal evengoed een punt staan.

Over de tuin hangt een late, vale klaarte; het licht schijnt uit de dingen zelf te stralen.

* Een kommapunt gebruik je tussen gelijkwaardige bijzinnen:

We vermoeden dat die avond de botsing komen zou; dat geen macht op aarde de twee broeders nog beletten kon, elkaar te vernietigen; dat we allen laf zouden zijn.

* Er is veel onzekerheid bij het gebruik van de kommapunt. dikwijls zijn samengekoppelde zinnen slechts door een komma gescheiden

Kom mee naar de kermis, het is daar prettig.

* Gebruik echter een kommapunt, als er reeds komma's staan in de samengekoppelde zinnen:

Wat hij ook doet, alles slaat hem tegen; hij is een echte ongeluksvogel.

* Een puntkomma gebruikt worden om zowel enige scheiding aan te geven als de delen enigszins bij elkaar te betrekken. Het nadeel van veelvuldig gebruik van de puntkomma is dat een tekst erg drammerig over kan komen en een voordeel is dat door gematigd gebruik ervan een tekst wat meer gaat leven en eventueel kilheid verliest.

Iedereen is welkom op mijn verjaardag; ik hoop echter dat mijn neef Piet wegblijft.

* De puntkomma wordt ook gebruikt in puntsgewijze opsommingen.

mijn finaal besluit: ik denk dat een kommapunt een uiteindelijkheid, een soort eindpunt bij een opsomming of een uitleg accentueert.


en nu genoeg theorie (heel even waande ik me weer een slimme docente!). ik wil dit bericht eindigen met een voorbeeld uit de wereld van de poëzie; een fragment uit een gedicht van elma van haren, uit haar nieuwe bundel flitsleemte*. de aandachtige lezer zal de puntkomma wel hebben opgemerkt. deze puntkomma geeft overduidelijk een scheiding aan, evenals een link naar... en een uiteindelijkheid...

de dichteres maneuvreert ons handig van een fait-divers (de brand) naar een indiansummerdroombeeld (de late vlinder op de tafelrand). en uiteindelijk, in het laatste vers, flitst zij ons de ruimte in (nog nooit lag het leven zo opgelegd) na een ingenieuze opsomming van (ik heb het nageteld) minstens 10 items.

de puntkomma vervangt hier een zee van woorden en verdicht de tekst tot een spannende scène, mooi... 

het zijn okerdonkere dagen met diepblauwe luchten,
de was in één middag droog, de verwarming kan uit.
het zijn de hoogtijdagen vol hoop en genade,
euforisch kloppend in een uitwaaierend najaar.
terwijl in een belendend pand de rookwolken uitslaan en
de vlammende brand wordt geblust door een uitzinnige brandweer,
wordt deze kop op de razende voet gevolgd via
moderne communicatie; arcadisch verbeeld door
een vlinder hier op de rand van de tafel, waaraan wij
koffiedrinken midden op een te warme dag eind november.
nog nooit lag het leven zo opengelegd.

* elma van haren, flitsleemte, uitg. de harmonie, 2009

Foto: Pascal Vyncke, SeniorenNet.be

zaterdag in leuven een afspraak met een groepje oudleerlingen van een brusselse school waar ik bijna een jaar lang (van 10-10-69 tot 30-06-70, ik was toen 23, zalige leeftijd)...heb lesgegeven: het koninklijk atheneum van sint-pieters-woluwe. de eerste oudleerlingen die ik in de tiense straat ontmoette waren twee schattige tweelingzussen, de zusjes van keymeulen.

pittige verzorgde dametjes van midden in de vijftig, alletwee met hetzelfde kapsel en nog altijd dezelfde leuke manier van lachen en bewegen. terwijl we stonden te wachten op de anderen, kwamen de tongen los en de eerste verhalen wasemden door de lucht: wie van de school ze nog kenden, waar ze woonden, wat ze deden, of ze getrouwd waren of werkten of niet werkten en of ze allang dood waren...  oef!  zoveel oudleerlingen en collega's waren al echt dood, ik vond dit wel een beetje schokkend, heel eng. er was zelfs een verhaal over de moord op jacqueline, hun klasgenote die nota bene door haar eigen echtgenoot om het leven was gebracht en ook het verhaal over ines, die clocharde was geworden trof mij recht in het hart!

maar toen we allen (we waren met zevenen!) aan tafel zaten en genoten van ons koninckske werden nog meer namen genoemd en ach, ook succesverhalen werden uit de mouw geschud. zoals het verhaal van de schitterende claude perignon*, die de grote baas was geworden van thomas cook reizen en nu overgestapt was naar tui. geert was een keurige landmeter geworden en de vriendelijke en warmhartige ludo, was nu docent aan een hogeschool voor journalistiek in hasselt. hij had trouwens in de krant gestaan omdat hij nog elke dag naar zijn werk fietste...

en ach, in die tijden waren het nog echte winters, met heel veel sneeuw. getuige daarven de anekdotes van de guitige huguette van dormael, die van wal stak met een hilarisch verhaal van toen zij en nog enkele andere sloebers voor de grap een sneeuwman midden in de klas hadden gemaakt. ook was er het verhaal over de leerkracht, die net met een pak examens onder de arm van achter de hoek kwam aangedrenteld en die ze per abuis met sneeuwballen hadden bekogeld en alhoewel er sneeuw achter zijn bril zat was die niet afgevallen! huguette had trouwens iets met sneeuw, vond ik, want was haar zoon ivan niet naar de noordpool getrokken, heel stoer en avontuurlijk en op zijn eentje????

haha, de stemming zat er goed in, mijn oudleerlingen (die eigenlijk maar enkele jaren jonger waren dan ikzelf, ik gaf toen nederlands in laatste jaar middelbaar!) haalden herinneringen op en ik had het gevoel dat er iets moois aan het groeien was daar in dat cafeetje in leuven... ik moest jammer genoeg reeds om zeven uur weg, de dames en heren bestelden juist een lekkere steak en alhoewel ik zin had om mee te eten heb ik het maar niet gedaan: had al met n. die middag frietjes met stoofvlees gegeten. deze winter wil ik het absoluut sober houden, gedaan met het  bourgondische slempen, ik wil ayurvedische thee drinken en mijn yogaoefeningen doen....!   

ik wil hier besluiten en met een leuke opmerking van de zusjes van keymeulen én met een gedicht dat ik in die jaren geschreven heb*, ik weet niet meer of het omtrent dIe school in sint- pieters-woluwe ging of omtrent het atheneum van etterbeek, maar ik vind het toepasselijk voor hoe ik me toen voelde..

1. opmerking: naar het schijnt was ik toen te mager, ik droeg mini-rokjes en laarzen en gebreide mutsjes en vlechten, ik was de hippie-juf, waw....

2. gedicht

10 maart

ik heb vandaag

goede lessen gegeven

mijn kamer opgeruimd

afgestoft (de boekenrekken, het tuintafeltje, de plinten ..

gestofzuigerd (de matten)

een groene appel gegeten

gedichten gelezen van Henry Wadswordth Longfellow

(My last Youth: refrein: and the thoughts of youth are long, long thoughts...)

en van Ernest Dowson (1867-1900)

(Non sum qualis eram bonae regno cyranae...)

onbeschrijfelijke zevertitel.

strofe I.

then falls thy shadow, cyrana!

the night is thine: and I am sick and desolate of an old

passion, yea hungry for the lips of my desire:

I have been faithful to thee, cyrana! In my fashion.

wat aan mijn lessen geknoeid

wat in de brief van Jaak gelezen (ik zoek nu reeds

fragmenten voor ons boek)

een gedicht van Jan Emiel Daele ontdekt in Vlaanderen Vandaag.

een gedicht van Raymond Hereman ontdekt in het Declamatorium van de Nederlandse poëzie .

de naam Ebenezer Z. ontdekt in dezelfde dichbundel als hierboven, Oxford University Press.

met mijn zus de rosse buurt ontdekt in Etterbeek.

(we zochten een eethuisje, vonden het niet, probeerden een paar straten, een vrouw met wind in de haren toonde ons de weg, eindelijk vonden we de kazernen, sloegen linksaf, en eensklaps waren daar de rode en paarse lichten van de dancings, de eethuisjes en de kaberdoezen van de kazernebuurt, een klein soho voor eenzame soldaten, landdienaars of hoe je ze ook noemen wil. ook zagen we hoekige, verlegen diensters, anders de vriendelijkse meisjes ter wereld).

* Krantenbericht van 15 JANUARI 2009, Het Nieuwsblad: Claude Pérignon van Thomas Cook naar TUI

BRUSSEL - Claude Pérignon, kwaliteitsdirecteur en woordvoerder van Thomas Cook België, verlaat de touroperator. Hij maakt de overstap naar TUI Plc. Pérignon verlaat Thomas Cook Belgium per eind februari. Daarna start hij als director European Affairs bij TUI Plc, de internationale groep, zo bevestigt hij berichtgeving hierover van Info travel. Hij zal er instaan voor gesprekken met de Europese autoriteiten over toerismedossiers.

* nicole van overstraeten, de dagen van de winter, uitgeverij dilbeekse cahiers, 1989,  p.37

1.

ik heb een geliefkoosd pintenplekje in halle: een neventerrasje van het café de sleutel op het possozplein, onder de platanen. daar spreek ik dikwijls af met vrienden om een pint te pakken. het bier is er lekker en goedkoop, je zit wat afgezonderd van het café- en grotemarktgewoel en je kunt er ook een balleke verorberen met een kuipje mosterd, een lekkernij die heerlijk smaakt bij een frisse orval, mijn favoriet ardens bier dat naar mijn mening nergens anders in halle op zo’n puike wijze wordt geserveerd.

verleden zaterdag had ik weer prijs. het was wel een beetje kil buiten maar op een of andere manier belandden we toch onder de platanen. ik vertelde aan mijn schrijfmaatje over mijn aardbeienconfituuravontuur. dit keer was het experiment grandioos gelukt: dikke, smeuïge brokken aardbei in een schitterend karmozijnrode jam met tegelijk stevige en zachte textuur.

(van mijn afghaanse buurman had ik een grote hoeveelheid rijpe bioaardbeien cadeau gekregen, als dank voor mijn hulp bij het schrijven van een brief. ik was al om zes uur 's ochtends begonnen met het sorteren van de vruchten, ik wou de te rijpe exemplaren eruit en hield  uiteindelijk nog een enorme hoeveelheid flink gewassen vruchten over, die ik dan gezwind tot heerlijke confituur verwerkte).


ik zeg altijd bij mezelf: ik wil bij literaire gesprekken niet afdwalen, niet beginnen kletsen en roddelen, maar ondanks mijn goede voornemens lukt dit nooit. nadat ik een kersvers (ik wou bijna zeggen: aardbeienvers) verhaal van mijn maatje w. (nee, niet een supersized maatje in een kledingwinkel voor dames met een grote maat, maar de schitterende initiaal van mijn schijfvriend, in het engels klinkend als debbeljoe) onder de loepe had genomen, nadat ik mijn gedicht noet uit mijn tas had opgediept, mijn vorderingen in het sublieme dans, dans, dans van haruki murakami van commentaren had voorzien, nadat ik 's nachts komen de vossen van cees nooteboom en een sublieme dichtbundel van william cliff aan mijn maatje had uitgeleend, kwamen de tongen los en begon het leukste deel van dit literair bedoelde gesprek: een sessietje small talk.

ik vertelde w. (bij het verorberen van het balleke) hoe ik per ongeluk in mijn tuintje vliegen had ingeslikt en mijn haar had verbrand bij het aansteken van een flinterdunne havannasigaar (verbrand haar stinkt trouwens verschrikkelijk!). debbeljoe vertelde me over zijn voornemen om de reuzengrote opgeblazen badeend te gaan bekijken die in de hasseltse kanaalkom ronddobbert (hilarisch!) en natuurlijk had hij het ook over de verkiezingen...

2.

ach, de verkiezingen... eigenlijk wil ik niet teveel tijd besteden aan een item dat ik heb losgelaten (literatuur is al overrompelend genoeg), maar toch las ik de ochtend van de resultaten dat tim vanhamel, rockmuzikant, er ernstig over dacht naar wallonië te verhuizen en op het vrt-nieuws zeiden ze dat weer 450 banen worden geschrapt bij dhl..

daarom knip en plak ik hieronder mijn recent mailverkeer met mijn maatje, de lezer moet maar zijn conmclusies trekken...

 

Subject: RE: la belle

From: Ward Mertensmsn.com

Date: 8/06/2009 20:51

To: Nicole Van Overstraeten@telenet.be

Lieve Aardbeiendame,
 
Ik kan jouw analyse alleen maar bijtreden.
 
Gisterenavond gelezen in William Cliff. Leest zeer vlot, zit vol spitse humor en literaire vondsten. Heerlijk!
 
Groeten,

Ward Mertens @ chocolat


 

Date: Mon, 8 Jun 2009 06:42:20 +0200
From: nicole.van.overstraeten@telenet.be
To: wardmertens@msn.com
Subject: Re: la belle

vanmorgen zoemde al een blogericht door mijn hoofd betreffende de verkiezingen, misschien schrijf ik het wel op. wallonië stemt prachtig links, maar ik heb ook een vaag vermoeden dat de ps en de cd&v voor beide bevolkingsgroepen eenzelfde emo-waarde hebben. wat hun regeringen er in de praktijk zullen van terechtbrengen: wel, ik ken het klimaat in halle en ik ben me er meer en meer van bewust dat ik eigenlijk een grootstedelijke (brusselse) mentaliteit heb. ik bracht ook bijna 40 jaar van mijn leven door in grootsteden. maar wat weet ik van la flandre profonde? niets. ben altijd verbaasd dat vlamingen zo vlaams willen zijn, heb de indruk dat zij steeds bezig zijn met het construeren en reconstrueren van een ego, een platstrijken van een gedeukt gevoel van eigenwaarde. terwijl ik vind dat een gevoel van eigenwaarde niets te maken heeft met pathologie...

wanneer zullen politici zich eens gaan bezig houden met echt grote thema's: het sociaal en ecologisch klimaat, de natuur, werkgelegenheid, menswaardigheid, vriendelijkheid???

dit klinkt erg soft, maar ach, ik vind vriendelijkheid en hoffelijkheid belangrijk...

mvg

nicole

ward mertens wrote:

 

Hey Nicole,
 
Het was gezellig onder de platanen (met Orval en balleke) en ik ben benieuwd naar mijn ontdekkingen in de poëziebundels.
  
Ik ben vandaag voor het eerst elektronisch gaan stemmen en ben de uitslagen aan het volgen via de vrtnieuwssite. Ik weet dat ik niet verbaasd zou mogen zijn, maar dit was niet de uitslag die ik verwachtte. 'k Ben wel blij dat Ecolo het goed doet, maar verdorie toch, de vlamingen stemmen niet (meer?) op Groen. Qua zetels lijken ze wel status quo te blijven. Wel goe dat ze in Halle een procent vooruit gaan. Over Leuven is er nog niets bekend. Tijdens het stemmen zag ik dat Erwin op de lijst stond. Ik heb hem een stem uit sympathie gegeven.
 
Genoeg verkiezingen gezien en erover nagedacht. Ik zwier mijn computer over 5 minuten uit.
 
Morgen nieuwe week, hopelijk een nieuw hoofd, veel schrijven en graag zien. Daarvoor heb ik Groen! niet nodig
 
Groeten,

Ward Mertens @ chocolat  

 

3.

 

Bien, bien, na alle esbattementen en turbulentie, ben ik toch echt van plan om vanaf deze zomer de mooie steden en dorpjes in wallonië te gaan ontdekken…

1.

ik ben dus niet verkozen tot stadsdichteres van halle! zeven kandidaten hadden zich aangemeld, drie werden geselecteerd (waaronder de schitterende ondergetekende, yasmin), maar nipt werd een nog onbekende (jonge) halse dichter gelauwerd. zijn naam wordt pas binnen enkele maanden bekendgemaakt. ben heel nieuwsgierig, niet alleen naar zijn persoon, vooral naar zijn schrijfsels. zijn taak (het dus is bijna zeker geen vrouw!), zijn taak zal niet de minste zijn: twaalf gedichten in opdracht schrijven, gedichten in hals dialect schrijven (?), aanwezig zijn bij evementen en in de jury zitten van de halse poëzieprijs, haha!

het interview met de jury was wel spannend (ik was het eerste slachtoffer!), de juryleden hadden zichtbaar pret omdat ze hun vragen zomaar konden afvuren op het leuke grijze dametje dat haar gedichten zo gevoelig kon voordragen. alhoewel ik een beetje uit mijn nek heb zitten kletsen, vond ik toch dat ik goeie reclame voor mezelf heb gemaakt. ach, mijn palmares is toch niet de minste: ben redactielid geweest van twee literaire tijdschriften en heb voorlopig drie dichtbundels uitgegeven. mijn roman in schijfjes zit bij de uitgever, ik heb een literaire blog en zeker genoeg materiaal voor twee nieuwe dichtbundels. ik weet ook iets af van het theater (zie mijn persoonsbeschrijving) en organiseerde talloze schrijfateliers op school. tenslotte ben ik ook een fervente haiku-dichteres, waw!

heb ik er verkeerd aan gedaan te refereren naar david lynch (wiens film inland me toch lichtjes inspireerde voor het gedicht over halle), ramsey nasr (die als stadsdichter van antwerpen probeerde toegankelijke gedichten te schrijven), radio klara (op wiens website ik had zitten lezen over clichés betreffende poëzie), het steenwegenproject (waar ik toch met veel enthousiasme aan had meegewerkt en waarvoor ik de leuke gedichten ontijd en plaslion had geschreven) ???

ach, misschien is het juist die veelzijdigheid, die verspreiding, die veelheid aan referenties, die me de spreekwoordelijke das heeft omgedaan. hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat het beter is je duidelijk met maar een paar disciplines bezig te houden dan je te zeer te spreiden. wat je dan doet, doe je goed en afgelijnd.

ook ontdekte ik bij mezelf misschien te veel gevoelens van bereidheid (ik ben echt te plat gaan liggen, alhoewel ik aan een jurylid, de dorpsdichter van galmaarden, toch brutaal heb durven zeggen dat hij mijn gedicht niet goed had gelezen), te veel enthousiasme en misschien zelfs een beetje te veel happigheid naar geld en eerbetoon (money, money...). niets menselijks is mij vreemd. want alhoewel de 2000 euro, het bedrag dat ik na een snelle berekening vooropstel als totale verloning van de halse stadsdichter, maar een piepkleine maandwedde (in vroegere jaren) voor me betekent, is het geld toch maar goed meegenomen in deze tijden van crisis, haha!

maar er spookt nog een ander argument door mijn hoofdje: werd ik misschien te oud bevonden door de heren en dame van de jury? het is waar: deze winter heb ik voor 't eerst in mijn leven mezelf voelen ouder worden, heel vreemd. ik werd er zowaar depressief van. maar gelukkig ben ik al aan een tegenbeweging bezig: ik ga elke week naar de yoga en probeer trouw (zoals ingeborg) elke dag enkele houdingen op mijn tapijtje in te oefenen.

eigenlijk wil ik dansen.


2.

ondertussen bereiken mij enkele reacties, mensen houden mij op straat tegen om mij moed in te spreken en mij bijna gefluisterde boodschappen door te geven. naar het schijnt doen geruchten de ronde, als zou de verkiezing van de halse stadsdichter nep zijn, een vooropgesteld scenario met politieke connotaties (ik kan er makkelijk zelf enkele bedenken).

dit zou me verbazen en vooral veel verdriet doen, een afgang voor de poëzie, de literatuur en de politiek an sich. ik weet: er is ook zoiets als de tijdgeest en in eerste instantie is het handig om je met de tijdgeest mee te laten drijven. maar ik ben hoogstwaarschijnlijk ouderwets (of liever: wijs) en laat mij niet meer zo makkelijk meeslepen. in dit meest zuidelijke stadje waar nederlands gesproken wordt is het tegenwoordig zowaar de trend het zogenaamde zuivere vlaamse karakter van halle koste wat koste te willen behouden. met het eerste deel van deze wens ga ik plus of min akkoord, alhoewel ik mij voortdurend afvraag wat dat 'zuivere vlaams' nu eigenlijk betekent. over het tweede heb ik enige reserves.

als politieke ideeën mensen tegen elkaar opruien met even ingebeelde als waardeloze argumenten (taal, huidskleur, geslacht, afkomst, ideologie), wat dan resulteert in het goedpraten van onwaarschijnlijk grof en gewelddadig gedrag, dan neem ik afstand. meningsverschillen mogen bestaan, ruzie maken mag (liefst zelfs), maar toch stel ik een warme, menswaardige en open samenleving voorop. uiteindelijk hebben we allen maar 1 gemeenschappelijke vijand: domheid, egoïsme en eigenbelang in al zijn uitingsvormen.

daarbij zijn er, naast de lawine van economische crisissen waarmee we de laatste tijd worden overdonderd (al die ontslagen moeten toch zware gevolgen hebben op de dagelijkse levensomstandigheden van de betrokkenen, zeg?!?!?) geopolitieke evoluties aan de gang waar wij toch even stil moeten bij staan: maandag 23 maart naar koppen XL gekeken, dames en heren? als de aarde 6 graden opwarmt verdwijnt alle leven op aarde...

ach, mijn gedachten zijn misschien te algemeen en te open-minded. misschien moet ik ook een krengerige en hautaine attitude aankweken als ik weet dat dedie en dedie er voor bepaalde zaken een andere mening op nahoudt dan ik, zo pas ik beter in een bepaald plaatje. misschien om deze redenen dat ik (nog) geen stadsdichteres van halle ben geworden?


3.

maar argh, alle gekheid op een stokje: ik ben eerder het type vrouw dat zich amuseert. ben heel tevreden dat ik heb durven deelnemen aan de wedstrijd stadsdichteres van halle. ben ook tevreden over mijn inzending (zie bijlage), die misschien de aanzet is tot een nieuwe cyclus.  ook moest ik een paar dagen geleden monkelen toen een jonge schrijversvriend me voorstelde om schaduwdichteres van halle te worden. ik zou dan iedere keer als de stadsdichter aan het werk wordt gezet een schaduwgedicht (cool!) moeten schrijven. leuk idee, ik zie me al de stadsdichter voortdurend schaduwen, spannend!

lieve leden van de jury (1 vrouw en voor de rest allemaal mannen, haha, heb ze in gedachten allemaal sprookjesnamen gegeven), wees dus gewaarschuwd: dit grijze gevoelige dametje zal - lichtjes loensend misschien van het overdadig (dit zal ondertussen weer een bericht worden van 1785 woorden, de teller duidt het aan) tokkelen op deze verdomde pc-  nooit stoppen met schrijven, of het nu in de schaduw is, of in het immense licht.

 

 

ps: in bijlage twee vragen uit een interview met miriam van hee over het gentse stadsdichterschap (geplukt uit het digitaal literair tijdschrift meander, zie http://meandermagazine.net/wp/2009/03/gedichten-64/).

even op een rijtje zetten wat mijn opdrachtjes zijn de komende dagen (om de tel niet kwijt te raken en niets te vergeten):

1. elke dag mijn potjes krokussen, die ik uit de tuin naar binnen heb gehaald, nauwkeurig bewonderen en bestuderen. een potje-met-krokusbolletje had ik al wat vroeger dan de anderen op de vensterbank gezet en zowaar, de tedere lila kopjes openen zich elke dag een millimeterstreepje wijder. ik zie langs de binnenkant van de kelkblaadjes donkere paarse stipjes, heel mooi. maar 's avonds sluiten ze zich opnieuw, het is trouwens nog altijd grijs druilerig februariweer, zo intriest...

2. al een beetje aan de grote schoonmaak denken, hier en daar een kastje opruimen, overgordijnen in de wasmachine steken en stapels papieren ordenen... 

3. beginnen met de opdracht voor de leesclub: heb al opgezocht wat elementaire deeltjes zijn, ben al aan hoofdstuk 3. ga namen noteren en nog wat termen opzoeken, want van genetica en scheikunde heb ik geen kaas gegeten.

4. men heeft mij ook gevraagd een oordeel uit te spreken over een reeks van 270 (!) haiku's. het gaat met cijfertjes, maar toch ben ik verplicht in totaal 810 verzen en 4590 lettegrepen te lezen, whaw!

4. het artikel van walter over de theeceremonie lezen en van een kleine commentaar voorzien.

5. mijn boeken van de bib uitlezen.

6. dit blog verder indelen en verfraaien.

7. aan mijn haikublog werken.

8. aan mijn twee dichtbundels- in- voorbereiding werken.

9. haiku's schrijven over tekens van leven

10. het kleine verrukkelijke boekje van annie ernaux uitlezen, passion simple, over een obsessioneel liefdesavontuur, waarbij alles, maar dan ook alles in het dagelijkse leven van de ik-persoon in het teken komt te staan van die liefde. le moment suprème...