je bent gegaan

Een droom koesteren die gelijk staat aan een illusie
Een wens hebben, terwijl je weet dat die wens nooit zal uitkomen
Maar ondanks die wetenschap toch door blijven dromen
Want in die droom, smelten de illusie en wensen samen in een prachtige, maar bovenal onafneembare fantasie

Gehaast
de dag doorjagen
Vermoeid
de stress beklagen

Dag na dag
legt de plicht beslag
op een beetje rust
en een stuk van de levenslust

Twee handjes
met tien nageltjes zo klein
een mondje zonder tandjes
en een huidje van satijn

echter...

lig je met gesloten ogen
je lichaampje stijf en koud
je ziel is heen gevlogen
op je borst rusten je twee handjes alsof je ze vouwt

vijf plankjes om je heen
met nummer zes in onze handen
het is schrijnend en zo gemeen
om je achter te laten tussen die houten wanden

moeilijk is het om nummer zes te plaatsen
en de schroefjes van het kistje aan te draaien
om je straks naar je laatste rustplaats te verplaatsen
in ons achterhoofd wetende dat jij nooit van plezier zult kraaien

Mysterieus
maar voor mijn neus
vliegen
twee vliegen
als vrijgezel
het spel
van verlangen


Irritant
vliegen ze dominant
voor mijn snoet
naar mijn voet
op en neer
heen en weer
vol verlangen


Demonstratief
duikt er één op zijn lief
en ik zie
hoe ze op mijn knie
voor de vliegennatie
een topprestatie
leveren


Vele nazaten
zijn de resultaten
van parende vliegen
die er niet om liegen
dat pesten van mensen naast paren
datgene is om een mensenleven te verzwaren

Het vermoeden wat je al even had is definitief
maar toch nog onverwachts gekomen
Alle plannen. Alle dromen
Ze zijn je in één klap ontnomen
Wham. Weggeslagen
om een ziekte te dragen
die leidt naar de dood

Even ben je volledig van de kaart
maar dan kies je om te leven
en wil je in korte tijd alles geven
wat ik pessimistisch al op had gegeven
Met een overweldigende oerkracht
vecht je tegen een macht
van winnende cellen

Met mijn ogen op de grond
Denk ik aldoor aan je te korte leven
De trillingen rondom mijn mond
vertellen dat ik om je heb gegeven

Ik weet het, maar beseffen doe ik het niet
Je bent dood...
Maar waarom voel ik bij vlagen toch dat schrijnende verdriet?
Is het dan echt voorbij?
Ben je heus gegaan zonder mij?

Wacht
Stop!
Kom terug alsjeblieft
Ik heb nog zoveel te zeggen
zoveel uit te leggen
Alsjeblieft...

Roerloos zit je verstuft op de grond
Je donkerbruine ogen stralen niet
maar tonen evenmin verdriet
Voor jou geen morgenstond
Voor jou enkel het nu
en dat nu is cru
voor een kind
als jij

Talloze vliegen dansen energiek om je heen
alsof ze een spoedige prooi in je zien
en wie zal het zeggen, misschien
hoef je niet door morgen heen
laat je alle honger achter
het is de gedachten
die een kind
als jij
heeft

In gedachten
leg je de laatste hand
aan het truitje
wat ooit in de breimand is beland

In gedachten
schrijf je weer een brief
van tien kantjes
aan je op afstand zijnde lief

Maar in gedachten
weet je dat het fysiek
niet meer op te brengen valt
omdat het gedaan is met je motoriek

En als je ontwaakt
uit je gedachten
weet je dat alleen de geraniums voor het raam
blijvend en de enige zijn die je frustraties kunnen verzachten

De rimpels op je gezicht
verraden een bewogen leven
Je ooit zo volle glanzende haar
is met name het afgelopen jaar
sterk uitgedund en vergrijst
alsof dat is wat verwijst
naar de laatste fase in je leven

De spiegel van de ziel zijn de ogen
en die zeggen woordenloos
dat het van jou snel komen mag
Want zo moe en uitgeblust
heb jij je levenslust
vaarwel gekust