dit gedicht hing daar... is mooi!!!
Elegie voor een brok oud ijzer
Eeuwig bereden werd uw rug
En geen krimp, geen kreun
Ontsnapte aan jouw stalen steun pilaren
Metalen moeheid is je vreemd
Het gedreun van het razende verkeer
Over en weer
Heen en terug
Droeg je
Uur na uur
Dag en Nacht
Zonder één zucht, één scheur, één klacht
Jaren lang
Gekromd je rug
Onder ’t fluitend suizend gezang
Van katsjoe op asfalt
Van rubber op pek
Het verkeer vretend aan je dek
Hield je stand
Onverstoorbaar
Onbuigbaar
Onplooibaar
En zelden werd je verschoond
Stank en roest en roet voor dank
En nimmer werd jouw landshoofd
Met een likje verf beloond
Ooit door de nooit zo nobele speelman
Tussen Roosevelt en St.Jacob neergeplant
Werd de eeuwige voorlopigheid ij deel
Een roestend lot
Door nog geen vonder gedeeld
Dat nu roemloos bezegeld wordt
Oh gij Lange Wapper
Avant la lettre
Onder ’t monkelend oog van Hermes Mercurius
Zijt gij nog efkes
De Geuzenhofkes van de pagadetjes
De pagode voor de laatste kus
En genomen in een ouwe voiture
Met goeie vitesse over je sneu traverse’s
De onsterfelijke koningin
Van de steedse kriebelbuikcultuur
En talloos echoën de gestolen zoenen
Het gegiechel en gekir
Het geritsel van ’t gefriemel en gefoefel
In ’t geborgte van je donkere hoeken
Nog na
En och ja, je miste het riante van de Rialto
De romantiek van de Pont Neuf
Het charmante van de Karelsbrug
De allure van de Tower Bridge
Of het vergezicht van de Golden Gate
Waren je nooit gegeven als evenmin
De duizelingwekkende hoogte van Mileau
Maar ook zonder naam
En zonder faam
Was je een baken en een anker
Nu koud geregistreerd tot stadsanker
Tot een bult
Een buil
Een puist
Een gezwel, bovenhuids
Op de buik van de stad
En nu dra nog slechts een gapend gat
In een geschonden horizon
Maar weet, gij ouwe ijzeren tante
Bij wijze van schrale troost
Jouw beeltenis zal voor altijd
Op ’t netvlies van elke sinjoor
Blijven branden
schrijver/schrijfster mij onbekend
indien hij/zij hier leest...
graag bekend maken via mail...als het effe kan...