Zaterdag 25 augustus 2012 · Blijft bovenaan
WELKOM
welkom op dit blogje... Groetjes Marie
Geschreven door Marie om 09:57
Reageer op dit bericht
welkom op dit blogje... Groetjes Marie
Maandag 23 september 2013
Ter bevordering van een nog diepere depressie...
Het is zeker geen waanbeeld dat bepaalde 'elementen' in de 'samenleving' depressies doen toenemen.
Bijvoorbeeld wanneer je al voor de tweede maal van een bepaalde 'sociale' instantie een brief ontvangt met daarin een zogenaamde 'openstaande' schuld die je moet betalen. In de brief wordt wel gemeld dat een afbetalingsplan kan afgesproken worden....
Hoe ironisch... ! Want... je hebt helemaal geen schuld... ! De desbetreffende rekening wérd al betaald en ja mét afbetalingsfaciliteiten.
In de brief waar niet eens een 'vraag' wordt gesteld maar een feit... staat nergens melding van wanneer die schuld dateert, slechts waarvan, de aankoop van een toestel via hun dienst....
Dus probeer je te gissen wanneer je dat tweedehandstoestel ook weer bij ze kocht... en aan de hand daarvan pluis je één voor één alle uitreksels van dat jaar na... tot je eindelijk vond wat je zocht... dat waarvan je zeker wist dat het betaald werd... het hele bedrag, de maanden dat die afbetaling gebeurden...!
Je verzond meteen een mail... maar ontving niet eens een bevestiging ervan.... terwijl je merkte dat ze die wel degelijk ontvingen.
Vandaag herhaal je dus de handeling, verzond je die mail voor een tweede keer met de vraag om bevestiging (of had je net zo grof moeten zijn als zij en ze bedanken op voorhand voor een correcte 'afhandeling'???)
Je ontving... een bericht... dat ze het zo vlug mogelijk zullen nakijken...
Hmmmm... daar nemen ze blijkbaar wél de tijd voor... waar die 'zogenaamde' schuld tevoorschijn toveren meteen kon...?
Ja... ik werd heus bang van al die bereidwilligheid van sociale instanties om voorschotten, om tweedehandstoestellen te kopen via hun dienst... enz...
want voor je het weet toveren ze weer een schuld van jaren tevoren tevoorschijn, waarvan je niet eens meer weet hoe je ze moet bewijzen... want soms staat er niet eens vermeld wààr die ZOGENAAMDE schuld zijn oorsprong vond. Het lijkt op een staaltje griezelige willekeur.... en ik ben daar ontzettend bang van geworden, omdat ik door een ernstige depressie al niet over zoveel energie beschik.
Toen ik die brief kreeg en wist welk titanenwerk dit weer van me zou eisen... begon ik te beven en te huilen.. Een halve dag zocht ik naar aanwijzingen... het bleek over meer dan 2 jaar geleden te gaan... !
Eerder kreeg ik zo'n schuld door mijn strot geboord waar ze niet eens van konden vermelden waar ze vandaan kwam. Het enige wat ik ze-ker wist is dat ik géén schuld had, geen enkele... want ik haat schulden... en betaal rekeningen liever een dag te vroeg dan een te laat.
Echter zoals ze dit aanpakken... hallucinant... en hierdoor durven we zelfs niet meer een voorschot te vragen voor studietoelagen... en proberen we het zo te redden... met het gevolg dat de druk toeneemt... de wanhoop ook....
Meer heb ik hierover niet te zeggen... dan dat ik het vreselijk vind dat mensen anno 2013 met zulke praktijken te maken krijgen...
Als instanties beweren dàt je een schuld bij ze hebt, dàt ze dan tenminste aantonen wààrvan... zodat je metéén de bewijzen kan vinden... maar méér nog... moeten zij hun boekhouding net zo zorgvuldig bijhouden als ik dat moet doen... zodat de enorme emotionele belasting voor mij althans draaglijker wordt.
Geschreven door Marie om 16:48
Reageer op dit bericht
Dinsdag 28 augustus 2012
toegewezen
Je kreeg een sociale huurwoning toegewezen. Er werd een document ter ondertekening aangeboden. Er werd gevraagd of je al dan niet de boilers wilde overnemen en ja dan neen, eigen boilers wenste te plaatsen.Ook al had je goede boilers van je vorige woonst, je dacht toch even aan extra onkosten als je een loodgieter moest aanspreken om ze te plaatsen.
In het contract las je ook dat je eigenaar werd van de boilers die je dus zou overnemen. Je tekende voor akkoord.
Later ontdekte je dat het houtwerk aan sommige ramen niet eens een eerste laag verf hadden gekregen, ondanks dat het huis al bijna twintig jaar bewoond was. Er kon geen gas-of elektrisch fornuis geplaatst worden omdat daar geen plaats voor voorzien was. Het enige wat mogelijk was, was een kookplaat die je niet kon inbouwen dus, bovenop dat aanrecht plaatsen....
Op die manier had je net een halve meter aanrecht over om in een piepklein keukentje te werken.
Je ontdekte ook dat het aanrecht niet eens een aanrecht was OM op te werken. Het bleek slechts een onbewerkte steen, zeker niet bedoeld om erop te werken.
Diverse verwarmingsknoppen reageerden ook niet... met andere woorden, ze bleven volle katoen warmte geven zelfs wanneer je ze dicht draaide.
Er was oude stoffen vloerbekleding die niet erg aangenaam rook, alsof katten erop geplast hadden... die moest je verwijderen. Ook het oude behangpapier overal. En uiteraard moesten alle zolderingen een laag verf krijgen.
Her en der lekkende kranen en toiletpotten die helemaal zwart waren van de aanslag...
Overal verder (ook onder die stoffen vloerbekleding) een oude bekleding die hard geworden was, hoe noemt dat spul ook weer, iets wat nu van betere kwaliteit is en gekleefd wordt, soepel is en blijft maar dat goedje uit juzekes tijd kon je slechts leggen en het werd harder en harder en begint dan overal te barsten. Nou, zoiets lag er dus overal, uitgezonderd in keukentje en badkamer.
Wat wist ik van rechten van de huurder daar? En wat wist ik van eventuele addertjes onder het gras? Wat wist ik hoe verschillende mensen er door de bestuurders behandeld werden? Ik was blij met de huurwoning. Pas later zijn er heel wat zaken beginnen dagen en begreep ik de bitterheid en het sarcasme van verschillende andere huurders van die woningen... maar toen nog niet... ik was ze nog dankbaar ook.
Donderdag 23 augustus 2012
Het prille 'naïeve' begin...
Die dag ging je je inschrijven op die ellenlange lijst om in aanmerking te komen voor een sociale huurwoning op aanraden van mensen die wisten dat dàt bestond... Die mensen wisten niet wélke prijs je daarvoor moest betalen... (buiten de huurprijs wel te verstaan...)(ik spreek over de émotionele prijs, de prijs van je psychische gezondheid)...
Je kreeg te horen dat je minstens anderhalf jaar zou moeten wachten...
Ondertussen woonde je in een onbewoond verklaarde krot met drie kotertjes...
Of ze niet wilden komen kijken in welke toestand je daar leefde? Néén... dat konden ze helaas niet.
Dus wachtte je... tot er op een keer een man in maatpak aan je deur stond.
Ik kom rondkijken, ben de notarisklerk... en om de verkoop te regelen moet ik een kijkje nemen dus.
Daar stond je. Verkoop? Hoezo verkoop? Ik weet van geen verkoop.
De notarisklerk was verwonderd. Niet op de hoogte gebracht? Neen, niet op de hoogte gebracht. Heb alleen als een goede 'huismoeder' aangeven dat het dak lekte als een zeef.
Nooit geen antwoord op gekregen. Misschien is dit hun antwoord?
De eigenaars waren rijkerds van de eerste graad... en nu hun moeder/schoonmoeder die nog wél een hart had, gestorven was, wilde ze van die zooi zo vlug mogelijk af.
Je stond dus op straat... met je drie kindertjes...
(wordt vervolgd)
(de spannende verhalen van tante Marie
)Donderdag 23 augustus 2012
Naar aanleiding van deze brief.... schreef ik mijn eerste blogje hier.
Het gaat over onderstaande brief :
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Beste huurder,
De maatschappij .... X (=om hun anonimiteit te beschermen) heeft de voorbije jaren fors geïnvesteerd in de woningen in uw wijk. We zullen dat in de mate van het mogelijke blijven doen.
Van de huurders verwachten wij dat zij hun woning en hun tuin onderhouden als een goed 'huisvader'.
Helaas moeten we vaststellen dat sommige tuinen er erg slecht onderhouden bijliggen: zowel de voortuinen als de tuinen die zich achter de woningen bevinden.
Hagen die hoog opschieten, gras en onkruid dat welig tiert. Iedere huurder heeft nochtans de plicht om zijn woning en alles wat daarbij behoort te onderhouden.
We dringen er dan ook op aan dat iedereen het nodige doet om het gras te maaien, de hagen te snoeien en het onkruid te wieden. Mensen die dat zelf niet meer kunnen, kunnen in bepaalde gevallen terecht bij de klusdienst of overwegen om zich kandidaat te stellen voor een appartement.
We rekenen er op dat iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt en dat we een mooi resultaat krijgen op basis van een gewone brief. We zouden het jammer vinden wanneer we tot verdere stappen gedwongen worden.
Iedereen heeft er toch baat bij om in een mooie en aangename buurt te wonen. Dat kan alleen wanneer ook iedereen zijn deel doet.
Met vriendelijke groeten,
....
directeur X
N.B. Hartelijk dank aan de huurders die hun woning en hun tuin nu al goed onderhouden !
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik ga vandaag als 'moegetergde huurder' nog niet over tot 'commentaar'... laat eerst de inhoud van de bovenstaande brief rustig tot u doordringen. Het interessantste is dat u zich inbeeldt dat deze brief aan uzelf gericht is.
De volgende dagen zal ik hem nader behandelen.... op velerlei vlakken... want deze maatschappij hanteert al sinds mensenheugenis deze regel:
'wij, eigenaars van de woningen bezitten alle rechten, niet werkelijk plichten. Huurders bezitten hier alleen plichten... met hun rechten wordt gesold, gelachen, of ze worden intelligent in het ootje genomen'... 'willen ze niet ziek worden dan kunnen ze zich beter oefenen in het een pantser vervaardigen tegen de willekeur en de spot die wij volgaarne hanteren. Wij vinden deze mensen niet waardig ze ook als mensen te behandelen. We hebben ook geen oog voor hun noden of onze zijde van de verantwoordelijkheid.'
welgemeende groetjes van
Marie
Geschreven door Marie om 00:00
Reageer op dit bericht