Het prille 'naïeve' begin...

Die dag ging je je inschrijven op die ellenlange lijst om in aanmerking te komen voor een sociale huurwoning op aanraden van mensen die wisten dat dàt bestond... Die mensen wisten niet wélke prijs je daarvoor moest betalen... (buiten de huurprijs wel te verstaan...)(ik spreek over de émotionele prijs, de prijs van je psychische gezondheid)...
Je kreeg te horen dat je minstens anderhalf jaar zou moeten wachten...
Ondertussen woonde je in een onbewoond verklaarde krot met drie kotertjes...
Of ze niet wilden komen kijken in welke toestand je daar leefde? Néén... dat konden ze helaas niet.
Dus wachtte je... tot er op een keer een man in maatpak aan je deur stond.
Ik kom rondkijken, ben de notarisklerk... en om de verkoop te regelen moet ik een kijkje nemen dus.
Daar stond je. Verkoop? Hoezo verkoop? Ik weet van geen verkoop.
De notarisklerk was verwonderd. Niet op de hoogte gebracht? Neen, niet op de hoogte gebracht. Heb alleen als een goede 'huismoeder' aangeven dat het dak lekte als een zeef.
Nooit geen antwoord op gekregen. Misschien is dit hun antwoord?
De eigenaars waren rijkerds van de eerste graad... en nu hun moeder/schoonmoeder die nog wél een hart had, gestorven was, wilde ze van die zooi zo vlug mogelijk af.
Je stond dus op straat... met je drie kindertjes...
(wordt vervolgd)
(de spannende verhalen van tante Marie



1 reactie op dit bericht
dag marie