In een pagina groot interview met de krant Metro blikt Geert Wilders terug op het jaar 2008. De fractievoorzitter van de Partij voor de Vrijheid was dit jaar elke dag in het nieuws. Aan het eind van 2008 maakt hij de balans op, hij kijkt terug naar het afgelopen turbulente jaar en kijkt vooruit naar de toekomst.
Eerste minister Leterme wenst niet meer terug te komen als premier, waarna de koning het ontslag van de regering officieel aanvaard heeft. Als serieus overwogen opvolgers voor Leterme zijn reeds de revue gepasseerd: Verhofstadt (Open VLD), Reynders (MR), Dehaene (CD&V) en nu is er een verkennende Martens (CD&V). Vooral aan de laatste twee namen te zien, wordt er blijkbaar gezocht naar gegarandeerde betonnering vanuit hogere NWO-sferen... De zeer wankele fundering onder België zakt namelijk in sneltreinvaart onderuit en het is niet de bedoeling dat het land, waar heel wat EU-instellingen gevestigd zijn, momenteel de geest geeft...
Na het nieuws dat de koning het ontslag van de regering aanvaardde, spurtten de gebuisde federale kopstukken zich naar de Wetstraat 16. Dat kernkabinet zoekt nu koortsachtig kibbelend naar een passende samenstelling.
Ondanks de fikse rechtse die de SP.a van de bevolking kreeg bij de laatste federale verkiezingen: van 24,9% naar 16,3% - een terugslag bijgevolg van meer dan 1/3de - denken ze er toch sterk over na om terug deel te gaan uitmaken van het beleid. Huidig SP.a-voorzitster Caroline Gennez stelt daarbij met de neus in de lucht de nodige voorwaarden...
Maar ook Open VLD heeft nog nooit van bescheidenheid gehoord. Zij kregen van de bevolking nochtans ook een flinke opdoffer; zij werden teruggedrongen van 25,9% naar 18,8%...
Wilfried Martens als "verkenner" Het is nu echter nog even afwachten op wat de koning gaat doen nadat Martens als "verkenner" de lucht opgesnoven heeft. Gaan de partijen onderling een uitkomst vinden of wordt het zoals anderhalf jaar geleden?.. Toen vocht men ook het gevecht van de gekwetste ego's...
Nieuwe verkiezingen Gedwongen ontslagnemend minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (Open VLD) is ondertussen blijkbaar vergeten waarover de regering op de bek gegaan is... Hij wuift alle bezwaren weg waarom verkiezingen niet mogelijk zouden zijn zélfs zonder splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Hij zou maar wat graag hetzelfde principe toepassen zoals destijds bij de laatste verkiezingen. Toen waren die immers ook al niet meer wettelijk... maar de meerderheidspartijen keurden ze goed in het parlement en daarmee was de kous af - omdat het volk niet reageerde. Het arrest van het Grondwettelijk Hof aangaande Brussel-Halle-Vilvoorde legt Dewael met weerzinwekkende minachting naast zich neer. Daarmee vertrapt Dewael, om niet te zeggen alle meerderheidspartijen, de Grondwet als een vodje smerig papier... Het doet denken aan Amerikaanse toestanden waar de Grondwet ook al lang geen waarde meer heeft. Nogal wat Belgische politici wanen zich al in een Nieuwe Wereld Orde.
N-VA dreigt ondertussen om naar de Raad van State te stappen wanneer er verkiezingen ingericht worden zonder splitsing van BHV, maar we weten ondertussen ook wat de dreigementen van de N-VA waard zijn... Blaffende honden bijten immers niet. Of zouden ze nu meer spieren ontwikkelen omdat ze onder de vleugels van moederkloek CD&V uit zijn?..
Bij onze Nederlandse buren worden elke week de resultaten van een verkiezingsintentie bekend gemaakt, waar op de lange duur enkel de politieke partijen nog aandacht aan besteden. In eigen land zijn er de twee gekende trimestriële polls. Vandaag verscheen die van la Libre Belgique.
Intentions de vote en Flandre
Intentions de vote
Macht corrumpeert : Loverboy Dewael geeft niet om Grondwettelijk Hof
De mededeling van minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael, dat verkiezingen kunnen zonder een oplossing voor B-H-V, voor zover het parlement de verkiezingen nadien valideert, is zonder meer misplaatst.
Op het ogenblik dat men de mond vol heeft van het principe van de scheiding der machten, doet Dewael het arrest van het Grondwettelijk Hof af als quatsch. Dit is het cynisme ver voorbij.
Het arrest van het Grondwettelijk Hof is intussen bijna zes jaar oud. Bijna zes jaar heeft men bijgevolg de tijd gehad om uitvoering te geven aan dit arrest. In heel politiek Vlaanderen werd dit vertaald in de splitsing van B-H-V. Alle Vlaamse meerderheidspartijen hebben verzuimd om hun beloften dienaangaande na te komen. Meer nog, in het voorjaar van dit jaar hebben ze de Franstaligen zelfs gesmeekt om nog maar eens een belangenconflict in te roepen, om de zaak opnieuw op de lange baan te schuiven. Zij zijn dus verantwoordelijk voor de huidige patstelling.
Vandaag aankondigen dat een splitsing grondwettelijk niet noodzakelijk is omdat het parlement soeverein is, is een staaltje van grenzeloos misprijzen ten aanzien van het Grondwettelijk Hof. Voorzitter Bossuyt van het Hof heeft dit jaar nog verklaard dat een verkiezing zonder oplossing voor B-H-V ongrondwettelijk zou zijn. Dewael veegt de rechtstaat die hij voor het overige zo dierbaar acht aan zijn laars, enkel om de Franstaligen het signaal te geven dat het voor de VLD helemaal niet menens is met de kwestie B-H-V. Zo veegt hij de hele kwestie B-H-V van de politieke tafel.
Dewael zou er beter aan doen het arrest van het Grondwettelijk Hof te volgen, en er dus voor te zorgen dat B-H-V gesplitst wordt voor welke eventuele vervroegde verkiezing dan ook. Dat zou pas getuigen van respect voor de rechtstaat. In elk geval weet Vlaanderen nu ook dat Dewael op Vlaams vlak volkomen onbetrouwbaar is. Ook voor hem geldt het adagium: “Wie gelooft die mens nog?”
Bruno Valkeniers Voorzitter Vlaams Belang.
Een goede raad van Gregorius Nekschot
.
Faciliteiten hebben lang genoeg geduurd.
22.12.2008 16.21u - In het kader van de campagne ‘Op de bres voor Oost-Vlaanderen’ organiseerde het Vlaams Belang afgelopen vrijdag in Ronse een werkbezoek, een actie en een persconferentie over de verfransing en vervreemding van deze Oost-Vlaamse taalgrensstad. Het is het derde initiatief van de Oost-Vlaamse campagne na een themadag over economie in de Gentse haven en een over drugbeleid in Erpe-Mere.
De faciliteiten voor Franstaligen, die in 1963 werden ingevoerd, zijn noodlottig gebleken. Ze verhinderden dat Ronse met de omliggende gemeenten kon fusioneren, en zorgden voor inwijking van minder begoede - en vaak allochtone - Franstaligen uit Wallonië en Brussel. “De faciliteiten hebben alleen maar voor problemen gezorgd,” onderstreept Vlaams Parlementslid dr. Erik Tack, die in Ronse onze fractieleider in de gemeenteraad is: “de Vlamingen trekken weg en we importeren armoede”. Onder impuls van het Vlaams Belang stemde de gemeenteraad van Ronse in oktober een motie om de faciliteiten af te schaffen.
De Oost-Vlaamse lijsttrekker Karim Van Overmeire wijst erop dat de faciliteiten destijds werden voorgesteld als een tijdelijke maatregel. “Na 45 jaar is het tijd om die maatregel ongedaan te maken.” Helaas kunnen, binnen de Belgische context, de faciliteiten niet afgeschaft worden zonder medewerking van de Franstaligen. Daarom lanceerde het Vlaams Belang een actieplan om de faciliteiten in Ronse feitelijk uitdovend te maken. Onze partij voegde de daad bij het woord: op de Grote Markt en in een aantal aanpalende straten werden enkele tweetalige straatnaambordjes vervangen door uitsluitend Nederlandstalige versies.
@ Vlaams Belang
Goed nieuws uit Ieper
Nu de zware last van zijn schouders is gevallen, kijkt Yves Leterme terug optimistisch tegen het leven aan.
Kerstwandeling in de stad van Allah
Het knap gerenoveerde en uitgebreide Centraal Station te Antwerpen is een bezoek waard. Op het Astridplein voor het station verwelkomt het Arabische ensemble Narram El Zikrayet de toeristen. Vergissingen uitgesloten : dit is een multiculturele stad.
22-12-2008
Keuning verstoort Wittebroodsweken
Keuning licht bruidegom van bruidsbed om voor hem te verkennen.
"Het is niet evidant dat ik zonder huwelijksconsumptie op verkanning moet"
"Als hij terugkomt, is hij alles weer vergeten. Moet ik van bij het begin alles terug uitleggen"
Nog GOED nieuws ! Het Zilverfonds komt terug met de socialisten .
Voor ons is de politieke toestand, de crisis zoals de bangeriken verkondigen, zeer eenvoudig. Er is niets aan de hand, behalve een regering die tot ontslag GEDWONGEN werd door de voorzitter van Cassatie. Maar die grapjurk is politiek benoemd, dus houdt hij best zijn grote wafel dicht : als hij graag schrijft, dan zullen het nieuwjaarskaarten zijn, in plaats van valse insinuaties naar het parlement te sturen. En dat hij met zijn vrouw of zijn man (dat weten we niet, maar we zijn Tolero) bij Hans Anders een nieuwe bril gaat kopen, want dit model is nog erger dan de zwarteWC-bril waar Guynokkio de bevolking mee verontrust.
Dat wil ook zeggen, géén verkiezingen ! Ha ja, we gaan toch niet de domoren vanhet volk aan het woord laten ? Die sukkels zijn de steenzweren van de politieke democratie : kiezers mogen zich uitleven in belspelletjes, desnoods opiniepeilingen van de regimegazetten enmissverkiezingen of liedjeswedstrijden van de VRT. Maar geen serieuze verkiezingen zodat de meerderheid een minderheid wordt en de charlatans die doen wat de mensen willen, de meerderhied zouden vormen. Wij hebben geen zin in een democratische indigestie.
Voor de rest zal het duidelijk zijn, dat om de puinhopen van Yves Leterme op te ruimen, eenkrachtdadige figuur nodig is die regeert met volmachten en gedurende een beperkte periode, tijdens dewelke het parlement met "technische werkloosheid" gestuurd wordt. Op 7 juni worden verkiezingen georganiseerd voor gemeentes, provincies, de gewesten, de federale troep en Europa. Als die uitslag (die momenteel opgemaakt wordt door de voortreffelijke ingenieurs van Digipolisin samenwerking met de kabinetschef van de keuning, de heer Van Pimperzele de Spirou), toch niet mocht beantwoorden aan de verwachtingen van dat moment, dan wordt de noodregering verlengd met 10 jaar.
Crisis is iets dat enkel bestaat in de geest vanbangeriken.
De Tolero-wereld van Kathleen van Brempt, Madame Schuddenbol.
Een kruis op de mijter van Sinterklaas is kwetsend. Een homo-kerststal in Amsterdam (where else ?)is dat natuurlijk niet. Voor dit soort uitwassen van een decadente maatschappij passen wij. Ga maar naar Marokko of Arabië, daar word je op gejuich onthaald. Ook bij het CGKR vindt men dit uitmuntend, hoor.
Jan Verheyen : een Vlaamse filmmaker die Vlaams durft zijn.
Wat zijn wij gelukkig dat eindelijk een Vlaams kunstenaar de moed heeft zich te uiten als Vlaming. Jan Verheyen maakt géén partijpolitiek statement : niemand verwacht dat en dat is absoluut niet nodig. Hij heeft het over zijn Vlaamse identiteit en dat is een daad van grote moed.
Met een aantal argumenten die hij aanhaalt over het artistieke gebeuren, zijn wij het roerend eens. Wij hebben het zelf al regelmatig over deze uitwassen gehad in het culturele- en theatercircuit, dat zich laat omkopen in ruil voor toelagen en niet eens de moed meer heeft onafhankelijk te denken. De creativiteit in functie van de waanbeelden van een chanterende en huilende cultuurminister.
Ongetwijfeld is Jan Verheyen niet de enige die er zo over denkt in de artistieke en aanvewante wereld. Maar zowel, de zo fel bevochten artistieke vrijheid als de vrije meningsuiting gelden al lang niet meer voor de cultuurpausen.
Jan Verheyen is wel de enige van onze Vlaamse kunstenaars (gedeeltelijk met Urbanus) die de moed opbrengt ongezouten zijn gedacht te zeggen. We hopen dat dit geen gevolgen zal hebben voor zijn carrière.
Filmmaker Jan Verheyen durft zich te outen als Vlaming
Brussel - "Het Vlaams Komitee voor Brussel wou dit jaar iemand uit de culturele sfeer onderscheiden, en is dus bij mij terechtgekomen – een duidelijker schrikbeeld van hoe weinig hip het adjectief 'Vlaams' is in de culturele sferen, is nauwelijks denkbaar." Jan Verheyen kreeg zopas de erepenning Albert De Cuyper uitgereikt. Dit is zijn dankrede.
Als zelfs een sympathieke, apolitieke collega als Erik Van Looy zich in interviews nadrukkelijk positioneert als belgicist en weleens aanschuift voor een bouchée à la reine in Laken, dan mag je aannemen dat dezer dagen het zich outen als Vlaming - of daar gewoon al niet beschaamd voor zijn - het equivalent is van het uit de kast komen van Will Ferdy in de jaren stillekens.
Overigens heeft het nog niet eens te maken met al dan niet gepaste fierheid. Het volstaat om in Vlaanderen geboren te worden om Vlaming te zijn. Daar is, net als aan jarig zijn, geen verdienste aan. Het is meer een feitelijkheid. Vanwaar dan die drang van onze culturele en artistieke intelligentsia, ook bekend als 'de smaakpolitie', om dat bij voorkeur te negeren of, liever nog, beschaamd te loochenen?
Ik vermoed dat het voor een groot deel te maken heeft met het collectieve trauma dat links heeft opgelopen op Zwarte Zondag, en de vele Zwarte Zondagen daarna. Het begrip 'Vlaams' was plots bezoedeld, gekaapt als het ware door uiterst rechts. En vanuit een bijna pavloviaanse reflex - rechts is fout, dus Vlaams is fout - en uit angst om uit de politiek-correcte kerk te worden gebannen, rende onze elite blind de andere kant uit, alwaar zij zich - bien étonnés de se trouver ensemble - aanschurkten tegen de monarchie. Waar in normale landen de artistieke wereld bijna per definitie kritisch staat tegenover kerk en staat, is ze hier verworden tot de schoothond van de meest antidemocratische instelling die er bestaat: het koningshuis, laatste symbool van de erfelijke macht. Arno op het verjaardagsfeestje van de koning, alleen in dit land wordt dat niet als toppunt van absurdisme beleefd.
Overigens denk ik, hoop ik, dat het hier niet zozeer om een krachtig politiek statement gaat, dan wel om een soort groepsgedrag waarvan het politieke gewicht niet hoger moet worden ingeschat dan de bereidheid opiniestukken en petities te ondertekenen waar de juiste namen onderstaan. De meeste mensen willen nu eenmaal tot een club behoren - Dirk Draulans zou dat ongetwijfeld op onderhoudend-wetenschappelijke wijze kunnen terugbrengen tot de stammen in de oertijd.
Het lijkt me in ieder geval een plausibele en niet-bedreigende analyse, gezien het feit dat het wereldbeeld van nogal wat culturo's zich situeert ter hoogte van de eigen navel en enig politiek engagement zich doorgaans beperkt tot het op de barricaden springen voor om het even welke al dan niet bedreigde minderheidsgroep. Béétje jammer dat daarbij over het hoofd wordt gezien dat ze, als Vlamingen in denial, zo onderhand zélf behoren tot een minderheidsgroep. Meer: als een minderheidsgroep die zichzelf, als het enigszins zou kunnen, zou uitroeien om zo het stigma van Zwarte Zondag voor eens en altijd uit te wissen.
Terwijl dat stigma zeer relatief is, en in essentie niet veel meer dan een hysterische overreactie – ik zie nog altijd niet in waarom je niet Vlaams én verdraagzaam én solidair kan zijn én open naar de wereld, eigenschappen waarvan het alleenrecht nu wordt geclaimd door de leden van de politiek-correcte kerk.
Aanmatigende onzin, die ondertussen wel zo diep is doorgedrongen in het maatschappelijk discours dat het voor waarheid wordt aangenomen. Immers, als je iets maar lang en luid genoeg roept, en daarvoor ook een aantal welwillende media ter beschikking hebt, dan wordt het op den duur inderdaad ook voor waar aangenomen.
Poortbewakers Misschien is dit ook het moment om te bekennen dat ik een en ander weliswaar met verbazing en, toegegeven, soms irritatie gadesla, maar dat het me verder niet buitengewoon veel kan schelen. Ik lig niet wakker van Europa, België of Vlaanderen, ik zal al blij zijn als we efficiënt bestuurd worden - wat dus uitdrukkelijk niet betekent dat een op wereldschaal onbetekende stad als Brussel recht heeft op iemand die zich, zonder daarbij zelf in lachen uit te barsten, minister-president noemt. Ik bedoel maar: New York heeft een burgemeester.
Ik geloof dat een land – of het er nu een is van tien dan wel van zes miljoen inwoners, en bij voorkeur een republiek – beter af is met één regering, en een belastingdruk die zich niet noodzakelijk in de Europese topdrie situeert. En ja, er is een oorzakelijk verband. Ik geloof ook dat Vlamingen evenveel recht hebben op het uiten van hun eigen cultuur als pakweg Denen, Ieren, Basken, Portugezen. Ik vind dat vanzelfsprekend, en ik vind zelfs dat dat los staat van trots of chauvinisme of nationalisme. Het is simpelweg een deel van wie we zijn. Ik ben dus Vlaams, verdraagzaam, solidair en open voor de wereld.
Maar ik vind wél dat het schijten op, of kleineren van, die Vlaamse cultuur - of dat nu gebeurt door de smaakpolitie, de muziekmaffia, of welke andere zelfuitgeroepen groep poortbewakers ook - misplaatst en unfair is en vooral getuigt van een pover zelfbeeld.
Een andere interessante vaststelling is dat die jammerlijke breuklijn zich cultureel vertaalt in een aanscherping van de veronderstelde tegenstellingen tussen de zogenaamde high en low culture. Grof gesteld komt het erop neer dat wie zingt in het Engels en/of weleens in een rokerige club in een voorstad van Londen performt, meer au sérieux zal worden genomen dan de kloefkapper die in het Vlaams optreedt. 'I love you' is geloofwaardiger dan 'Ik zie u graag', dat fenomeen. Idem voor theater, waar je toch alleen maar kunt vaststellen dat het repertoiretheater in een paar decennia tijd moedwillig is uitgeroeid, en het alternatieve (wat, voor alle duidelijkheid, nodig is en zuurstof levert aan een creatieve sector) de norm is geworden. Jan Decorte played Shakespeare last night. Shakespeare lost.
Hetzelfde geldt in de filmwereld, waar een prijs op een festival waarvan je voorheen nog nooit had gehoord, in appreciatie zwaarder weegt dan hoge bezoekcijfers in eigen land. Ik citeer in dit verband graag een Vlaamse filmmaakster die in een radio-interview beleefd werd gevraagd of het niet teleurstellend was dat er ondanks al die prijzen zo weinig mensen naar de film waren komen kijken. Ze zei: "Dat kan me niet zoveel schelen. Al komen er maar duizend mensen kijken, zolang het maar de juiste mensen zijn." (...) Het is nog altijd knus toeven in de ivoren toren, en succes is per definitie verdacht en uiteraard artistiek corrupt.
Dat brengt me bij een van mijn favoriete anekdotes. Een paar jaar geleden, het moet in 2001 geweest zijn of daaromtrent, werd ik door de lezers van het weekblad Knack uitgeroepen tot Man van het Jaar in de categorie Cultuur. Het was het jaar van Team spirit, dus u heeft weinig fantasie nodig om u de identiteitscrisis binnen de cultuurredactie van Knack voor te stellen. Bij de uitreiking werd ik in de laudatio op subtiele wijze geschoffeerd, en het jaar daarna werd het reglement aangepast: om dit soort uitglijers te vermijden, zouden voortaan de lezers niet langer worden geraadpleegd. De verschillende redacties zouden voortaan zelf nomineren en uit die genomineerden de laureaat kiezen. Democratie, de stem van het volk, allemaal goed en wel maar we moeten daar ook niet in overdrijven, nietwaar.
Ik dank het Vlaams Komitee voor Brussel voor deze erepenning, ik dank Johan Sanctorum voor zijn niet-schofferende laudatio, en ik beloof dat ik mijn uiterste best zal doen om de komende jaren nog meer mooie, relevante Vlaamse films te maken voor een zo breed mogelijk publiek.
En dat de politiek nu even ontploffe - 68 jaar geleden ...
68 Jaar geleden, eind december 1940 werd in de EMI-studios in Londen deze opname van een Lehar-compilatie gerealiseerd, gezongen door de grote lyrische tenor, Richard Tauber .
Richard Tauber (1891 - 1948), geboren in Oostenrijk, verliet zijn vaderland na de aanhechting bij Duitsland en hij vestigde zich in Engeland, waar hij voor de rest van de oorlog verbleef. De nazi's hadden hem zijn nationaliteit ontnomen en ook zijn bezittingen waren aangeslagen. Hij zingt deze korte reeks van populaire aria's van Franz Lehar in het Engels met een charmant Duits accent maar wel met diezelfde melodieuze stem die Tauber zo herkenbaar en uniek lyrisch maakt. De man met zilvergrijs haar die enkele malen op foto's verschijnt met Tauber is Franz Lehar. (Dit is wat anders dan de geheime tapes van Albert)
Het Nieuwe Vlaanderen is er !
We moeten ons losmaken van een mogelijk gevoel van medelijden met de zielige figuur van Yves Leterme, die och arme, geen kansen heeft gekregen om wat dan ook te realiseren. Niettegenstaande hij het geprobeerd zal hebben maar hij was niet opgewassen tegen de perfiede aasgieren die om hem heen cirkelden.
Mijnheer Leterme en zijn aasgieren staan symbool voor de onbestuurbaarheid van het land belgië.En voor de diep ingevreten corruptie die gedijt waar verrotting optreedt.
De vergankelijkheid der dingen die voorbijgaan, de muffe geur van een museum zonder bezoekers en een waardeloze collectie : la belgique, zelfs gratis trekt het geen publiek meer.
Wij zijn geen visionairen maar gewone burgers die zich een mening aanmatigen over de politiek, de partijen, de machtsverhoudingen en de figuren die aan- en afrijden naar het symboolkrocht van de belgische macht : het huis waar een bibberende keuning de schijn probeert op te houden. Onder de wegtikkende klok zit hij nu al uren te wachten op een partijcreatuur dat zelfs niet de elementaire comme il faut hoffelijkheid respecteert tegenover het staatshoofd.
Sire, geen van uw voorgangers liet zich zo behandelen. Het is een zoveelste teken aan de wand.
Het optreden van de regering Leterme is een trieste affaire geworden : een dieptepunt in de belgische geschiedenis en een hoogtepunt voor die Vlamingen die in redelijkheid van dit land afwillen. Het heeft geen zin de opeenstapeling van incidenten in herinnering te blijven brengen sedert de pijnlijke groepsfoto op het bordes van de ministerploeg in maart 2008. Een uniek feit : de vorige premier, de geviseerde aartsvijand tijdens de verkiezingscampagne, was opgeroepen, om deze nieuwe ploeg op te starten. Erger nog : de winnaar met 800.000 stemmen en wapperende leeuwenvlaggen op de verkiezingsavond, had zich nederig onderworpen als leerling-minister in de depannageploeg van Verhofstadt, de verliezer.
Vreemde tijden, maar de politiek raasde verder, de politici raaskalden zoals de mensen het inmiddels gewoon zijn en het schip de "Belgica" laveerde tussen de ijsbergen door met een montere ploeg zatte matrozen en overmoedige officieren, van wie sommigen ook flink aan de fles hingen.
Onbegrijpelijk is het, dat vandaag in de opnieuw fel gehavende politiek, dezelfde klungelaars aan bod blijven met hetzelfde soort geknoei dat de bevolking al jaren afwijst. Ach, namen ... wat doet het er toe, deze mensen zijn zo verheven boven de massa, dat ze er van overtuigd blijven, dat zij het bij het rechte eind hebben en dat de burgers die hen de middenvinger geven, te dom zijn om het Grote Spel te begrijpen.
Yves Leterme is niet de enige dommerik die het Grote Spel gespeeld en verloren heeft, al wie in zijn omgeving ronddraait is geen haar slimmer noch getalenteerder dan Leterme. Thyssen, die de keuning uren laat staan schilderen, zou een kandidaat-premier hebben, maar ze vergeet de liberale coalitiepartner daarover te spreken ...
Moeten wij dat nu echt geloven ? Is die vrouw dom, onbekwaam of leeft ze in een begijnhof ? Of is dit een doorzichtig tactiekje om Dehaene opzij te schuiven en de enige échte kandidaat, de belgicist Van Rompuy aanvaardbaar te maken voor de Vlaamsgezinde CD&V-achterban ?
Dit soort schandpolitiek is de oorzaak van de ondergraving van de weinig civieke moraal die de burger nog rest.
Laten we er vlug een einde aan maken. CD&V, keer terug naar Vlaanderen. U heeft enkel een mandaat gekregen van Vlaamse kiezers, u bent enkel hier verantwoording verschuldigd. Het land B is onbestuurbaar en is voorbij.
Om een oud CVP-voorzitter te parafraseren (maar dan in onze moedertaal) : Het Nieuwe Vlaanderen is er !
Ray
De Frut van Koekestad peilde uw kiesintentie ...
21 december - Peiling: LDD en VB veruit grootste partijen in Vlaanderen
We konden natuurlijk geen mooier moment uitkiezen om onze peiling uit te voeren. Toch is het eindresultaat gewoon spectaculair te noemen. Meer dan 3700 mensen gaven telefonisch een antwoord op deze poepsimpele vraag: Indien er vandaag verkiezingen waren, naar welke partij zou uw stem gaan?
Hop, Hop, Paardje in galop, alover het bruggetje naar
"The Fruit of the Donut City" voor een verrassende uitslag (druk HIER))
Ook in de Kamer deze week ... door Fré
Op uitnodiging van Ecolo lichtte een afvaardiging van Hezbollah in de belgische Kamer haar vredelievende activiteiten toe.
Discussie Vlaams Belang - PVV
Op de webstek van het Vrije Volk, dat geen discussieforum is in de klassieke vorm, wordt het gesprek verder gevoerd over het Vlaams Belang en de Vlaamse Beweging. Bij mijn weten is dit een van de zeldzame keren, dat in Nederland op een publiek forum, zonder de gebruikelijke nazi- en concentratiekampscheldpartijen de situatie bij de benedenburen (wij dus) uiteengezet wordt.
We geven de aanzet van een fragment en vervolgens kan u via het bruggetje verder lezen.
De afscheiding van Zuid-Nederland in 1830 was voornamelijk een stokpaardje van de Franstaligen. Vlamingen hebben zich hier wel tegen verzet, waarbij het soms tot hevige ongeregeldheden kwam, maar uiteindelijk het onderspit gedolven. Sindsdien hebben zij het flink te verduren gehad in "België". Van sommigen mag je er zelfs nu nog niet mee aan tafel zitten.