Wie zijn van nature aardiger en hulpvaardiger : mannen of vrouwen ? Die vraag houdt mensen al jaren bezig. Psycholoog Gary Lewis denkt nu het antwoord te weten.
Aardig zijn, is een kwestie van genen én opvoeding. Maar – en nu komt het – de vriendelijkheid van de vrouw is voor een groter deel genetisch bepaald dan die van de man. Vrouwen zijn van nature dus iets vriendelijker. Dat zien wij bijvoorbeeld duidelijk bij bekende dames uit de Vlaamse politiek, zoals Frieda Brepoels of Meyrem Almacci.
De onderzoekers verzamelden 1000 tweelingen, zowel eeneiig als twee-eiig en onderzochten hoe geneigd zij waren om aardig te zijn en dingen voor anderen te doen. Ze ontdekten dat ongeveer de helft van de ‘vriendelijke trekjes’ van vrouwen voortkomt uit hun genen. Bij mannen was het aardige gedrag voor slechts twintig procent door genen te verklaren.
Erfelijk De onderzoekers concluderen dat aardig en prosociaal gedrag eerder erfelijk dan aangeleerd is. Daarnaast blijkt dat vrouwen het gemakkelijker vinden om aardig te zijn dan mannen. Dat komt vooral omdat vriendelijkheid bij hen door de genen wordt ingegeven.
“Er is op dit moment een groot debat gaande over de vraag of mensen altruïstisch zijn of niet,” vertelt onderzoeker Gary Lewis. “Er zijn mensen die stellen dat we geëvolueerd zijn tot altruïstische individuen en dat externe factoren geen rol spelen. Anderen menen dat de mens van nature egoïstisch is en een bemoedigend extern milieu nodig heeft om aardig voor anderen te zijn. Onze studie suggereert dat er verschillende types mensen zijn. Sommigen vinden het gemakkelijk om sociaal te zijn en anderen hebben wat hulp nodig.”
Tweelingen De onderzoekers baseren hun conclusies op vraaggesprekken met de tweelingen. Ze konden in hun studie goed onderscheid maken tussen genetische factoren en omgevingsfactoren. Eeneiige tweelingen delen namelijk hun genen en opvoeding en twee-eiige tweelingen beschikken enkel over dezelfde opvoeding.
“Het lijkt erop dat er een prosociale persoonlijkheid is,” stelt Lewis. “Ik wil niet zover gaan door te zeggen dat dat vriendelijke mensen zijn, maar ze zijn zeker prosociaal.” Vrouwen met deze persoonlijkheid hebben die meestal vooral te danken aan hun genen. Bij mannen was de invloed van de genen iets minder. Beide groepen werden echter ook grotendeels beïnvloed door hun omgeving. “Wat we eigenlijk zeggen is dat acties die mensen aanmoedigen tot sociaal bewust gedrag nuttig zijn, maar dat sommige individuen van nature al meer socialer zijn dan anderen.”
21 februari
Een lange lijst gebeurtenissen vandaag. En ook het begin van een groot feest in Tervuren.
Pepijn van Landen wordt geboren op 21 februari 580. Hij sterft 60 jaar later.
In Gent wordt op 21 februari 1852 de studentenkring ‘t Zal wel gaan opgericht.
Karl Marx publiceert in 1848 het in Brussel geschreven ‘Communistisch Manifest’.
In 1904 geboorte van Armand Preud’homme, toondichter van Kempenland en andere volkse liederen.
Op 21 februari in 1914 geboorte van Louis Roppe, gouverneur van de provincie Limburg.
Twee theaterfiguren werden geboren: in 1931 actrice Paula Sleyp en in 1939 acteur Jo Demeyere.
In 1944 werd dichter Herman De Coninck geboren
En in 1947 de dwarsliggende politicus Hugo Coveliers.
Siegfried Backe, momenteel radionieuwsdirecteur, werd in 1953 geboren.
Filmer Stijn Coninckx werd in 1957 geboren.
De verongelukte loper Ivo Van Damme werd geboren in 1954.
De Waalse socialistische politicus Guy Mathot overleed op 21 februari in 2005.
In 1816 was het op 21 februari groot feest in Tervuren. Die dag trouwde de Nederlandse kroonprins Guillaume, de latere Willem II met de Russische Anna Paulowna.
Willem van Oranje, kroonprins van het Verenigd Koninkrijk en held van Waterloo, trouwde in 1816 met Anna Paulowna, dochter van de Russische Tsaar Paul I. Als huwelijkscadeau kreeg hij ondermeer een jaarlijkse rente van 1 miljoen gulden. Goudgulden. De feestelijkheden in Tervuren waren het vervolg op het eigenlijke huwelijk in Sint Petersburg. Het paar vestigde zich in Tervuren. Drie dagen lang zou het feest duren. Guillaume (Guillot voor de vrienden) had altijd een speciale band met de zuidelijke Nederlanden, zeg maar met België. Later zou hij proberen om hier koning te worden nadat België de onafhankelijkheid had uitgeroepen en zijn vader, Willem I, aan de deur had gezet. Guillaume stond aan het hoofd van een regiment Hollanders en Belgen In 1815 bij de Slag van Waterloo. Hij raakte toen gewond en vader Koning Willem liet later nabij Waterloo een piramide optrekken met daarboven op een Leeuw, ter herdenking van de heldendaad van zijn zoon. Kroonprins Willem was verloofd met de Engelse erfprinses Charlotte, verloving die werd verbroken toen de prinses een andere prins ontmoette, Leopold van Saksen-Coburg, de latere Leopold I, koning der Belgen. De Engelse Charlotte had Guillaume altijd een rare en vooral gierige vent gevonden. Maar toen Guillaume de Russische Anna-Pauwlona ontmoette waren zijn financiële problemen voorbij en werd de betreurde afgebroken verloving vergeten Willem van Oranje die hooguit enkele woordjes Nederlands kon stamelen en zich Guillaume liet noemen, wist de dochter van de Russische Tsaar Paul I aan de haak te slaan. Het huwelijksfeest begon op 21 februari 1816. En het duurde tot de 23ste. Het echtpaar woonde afwisselend in Brussel en Tervuren. Guillaume had voor een optrekje gezorgd. Daar had hij een uitgestrekt jachtterrein en een stoeterij van enkele dozijnen raspaarden. Het oude kasteel van de Brabantse hertogen dat door de Oostenrijkse landvoogd Karel van Lorreinen werd gebruikt werd door de Fransen met de grond gelijk gemaakt. Het kasteeltje dat Guillaume liet optrekken werd later gewoond door de zuster van Leopold II, de keizerin van Mexico, tot het volledig uitbrandde. Meer over de Belgische keizerin op 19 januari... Op de plaats kwam later het Museum voor Afrika, gebouwd door Leopold II. Guillaume kon zijn speelschulden nauwelijks afbetalen met de jaarlijkse dotatie van 1 miljoen goudgulden die hij via zijn echtgenote ontving uit Rusland. Toen Guillaume Koning Willem II van Nederland werd nam Anne Pauwlona ook de titel van koningin aan. Uit het huwelijk werd later in Brussel het zoontje Willem geboren, de latere Koning Willem III van Nederland, bijgenaamd Koning-Gorilla.
Figuren uit de mini & max Vlaamse Beweging : Edward Cooremans
05-11-2009
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Edward Coremans (1835 - 1910)
Coremans was de zoon van een welgestelde timmerman en hij studeerde klassieke filologie in Luik (1859) en rechten in Brussel (1861). Vanaf april 1861 was hij secretaris van de Nederduitsche Bond, vanaf 1865 voorzitter. Dat hij weinig partijgebonden was, heeft wellicht zijn snelle politieke carrière in de Meetingpartij bevorderd: provincieraadslid van 1864 tot 1868, gemeenteraadslid van 1866 tot 1872, volksvertegenwoordiger in 1868. Hij bleef 42 jaar in het parlement namens de Meeting, die louter de Antwerpse katholieke partij geworden was.
In de Kamer was Coremans een kwarteeuw lang de verpersoonlijking van de V.B. Op zijn initiatief ontstonden vier taalwetten: die betreffende de strafrechtspleging van 1873 en 1891, die betreffende het middelbaar onderwijs van 1883, en die van 1910 betreffende het middelbaar en het hoger onderwijs. Verschillende andere taalwetten heeft hij tot stand helpen brengen. In het parlement joeg hij graag zijn tegenstanders op stang met brutale aanvallen. Met meer diplomatie zou hij soms wellicht betere resultaten bereikt hebben.
Rond 1890 werd hij voorbijgesneld door een jongere generatie Vlaamsgezinden: advocaten die voor alle rechtbanken en hoven in het Nederlands pleitten; politici en sociale werkers die de V.B. in de christen-democratie inschakelden; volksvertegenwoordigers die Nederlands spraken in de Kamer. Een echte democraat was Coremans niet ondanks zijn stellingname voor het algemeen stemrecht voor mannen in 1893. Zo koos hij in 1894 partij tegen de daensistische democraten in Aalst.
In mei 1910, enkele maanden voor zijn dood, eindigde Coremans' politieke loopbaan. Hij werd door de Meeting op haar kandidatenlijst vervangen door Frans van Cauwelaert.
@ Nieuwe Encyclopedie Vlaamse Beweging
Mijmeringen over een multiculturele Prachtwijk in de stad van allah
Herneming van artikel geplaatst in september 2009
Er hebben altijd jeugdbendes bestaan, zoals te zien op deze muurschildering in de Antwerpse Seefhoek, als herdenking voor Willy Vandersteen die hier geboren werd. Ziet u verschil met wat er nu aan de hand is ? Wij niet. Alleen is de fanatieke pastoor vervangen door een vredelievende imam. De spelende kientjes van toen zijn even leuk en schattig dan de hedendaagse jongeren. Nietwaar ?
Nabij de Antwerpse Stuivenbergwijk en de Seefhoek bevindt zich het Vincent van Goghplein, een verbinding tussen de Lange Beeldekens- en de Handelsstraat. Deze eens zo volkse wijk waar ik een deel van mijn jeugd heb doorgebracht bij mijn grootouders en mijn groottante en -oom, zou nu best de Marrakechwijk kunnen genoemd worden. Telkens ik er nu passeer, bloedt mijn hart. Ik weet het, tijden veranderen en steden leven op de hartenklop van de evoluerende maatschappij. Ik heb niets tegen modernismen of nieuwe denkbeelden die de wereld vooruithelpen, ik heb wel een schrijnende hekel aan verloedering, achteruitgang, vereenzaming en opgefokte sfeertjes-van-nieuwlichters, die de ellende verhullen.
Vroeger was alles niet per se beter, natuurlijk niet. Vandaag is er alleszins minder hoop, veel verwarring en onzekerheid. De sfeer waarin wij onze jeugd beleefden, was er een van verwachting, geloof in de toekomst, streven naar welvaart en gulzig vergaren van kennis. Dat was de naoorlogse stemming en ambitie : de welvaart van Amerika invoeren en de eigen Europese cultuur voluit beleven. Onveiligheid of angst waren gevoelens die wij niet kenden : in onze stad liepen wij overal even onbekommerd of nieuwsgierig rond. Wat kon het ons deren dat sommigen van onze vrienden 's zondags naar de mis gingen, of joods waren, of protestants. Onze vriendschappen waren getooid, zonder dat wij dit beseften, met medailles van respect, een woord dat thans dagelijks verkracht wordt door mensen die onder respect het recht opeisen onbeperkt te fluimen.
Natuurlijk sluimerde in ons ook revolte en de bewuste drang mee te bouwen aan een betere wereld dan die van onze ouders. Nooit meer oorlog, geen geweld, geen atoombommen, een open maatschappij met veel overleg, zonder betutteling, en toen ook al : een vrij Vlaanderen in een verenigd Europa.
En meisjes, of course. Meisjes en vrouwtjes. Zij waren onze inspiratie, de sterren aan een firmament waar wij niks van afwisten, voor haar poetsten wij ons in- en uitwendig op, wij ontkenden onze zwoele bedoelingen, hartstocht verpakten wij als unieke trouw om de verrukkingen van haar lichamen te beroeren en tijdens onze amoureuze rooftochten kwam de zon meerdere malen per dag op.
Ook dàt was "vroeger" en hopelijk is dàt wel hetzelfde gebleven in de wereld van "nu". Dat wensen wij alleszins alle Vlaamse jongeren toe, anders is het helemaal droefenis.
.
De Neefsteeg, een woonerf in de Lange Beeldekensstraat
De jonge Vincent van Gogh heeft een korte tijd te Antwerpen in de Lange Beeldekensstraat gewoond toen hij schilderlessen volgde bij de Academie. De Van Goghs leefden in Zundert, net over de rijksgrens en het was aangewezen dat Vincent naar Antwerpen afzakte. Een succes was het echter niet op de Academie in 1886 voor de toen al 33-jarige Van Gogh en hij is na drie maanden verblijf naar zijn broer en eeuwige toeverlaat, Theo, in Parijs verhuisd.
Om de korte aanwezigheid van de thans beroemde wereldschilder te herdenken, werd een doorgangsplein naar hem genoemd in de wijk waar hij verbleven heeft. De sociale woningen aldaar zijn hoofdzakelijk ingenomen door Marokkanen en oude Antwerpenaars die niet willen of kunnen wegtrekken. Men vervult goedschiks, kwaadschiks zijn dagelijkse besognes, want mensen houden niet van conflicten en geven de voorkeur aan naast mekaar wegleven, wat dan vlug geïnterpreteerd wordt door de voorstanders van diversiteit als "vredevol nabuurschap". Zolang de buren mekaar de kop niet inkloppen of mekaar niet kelen, zijn dit inderdaad voorbeelden van innige samenleving. Het ligt nu eenmaal in de aard van de mens, om zijn eigen leefomgeving, ook als de omstandigheden verre van aangenaam zijn, als het eigen territorium te ervaren en te verdedigen. Zo zijn we nu eenmaal.
Op de foto : het plein "Duinplak". Het huis met de groene steentjes op de achtergrond bevindt zich in de Lange Zavelstraat en is de vroegere viswinkel van de ouders van de jonge voetballer Rik Coppens.
Het Duinplak op de foto hierboven is een pleintje waar mijn groottante een snoepwinkeltje uitbaatte voor de oorlog. Alles is piekfijn heraangelegd, de oude huizen zijn afgebroken en op de rustbanken (ik weet niet of u de afbeelding kan vergroten ?) zitten nu Marokkaanse wijkvaders, wellicht met weemoed terug te denken aan hùn jeugd in het warme Prachtland, dat zij ingeruild hebben voor meer centen, zekerheid en daar gratis bovenop een knagend heimwee en veel boosheid in een kille en voor hen onbegrijpelijke omgeving. Tante Tia, met haar groot hart en haar hang naar romantiek en goedheid, zou de Mohameds een paar caramels of zure bollen toegestopt hebben. Tot ze haar zouden vragen of dit wel halal is en als ze dit tijdens de ramadan zou wagen, was het een zware belediging.
.
Een beetje wazige foto van het Vincent van Goghplein
.
Momenteel is het in de wijk aldaar multiculturele boel, die ditmaal uitdijt tot in de gazetten. De bewoners worden al maanden geteisterd door een bende vandalen. Het nachtlawaai verstoort hun slaap en door de aanhoudende vernielzucht van enkele ‘bendes' voelt niemand zich nog veilig. Wij schakelen over naar enkele fragmenten uit een artikel inHet Nieuwsblad :
De sigarettenpeuken en ontelbare zonnebloempitjes waarmee het beton ligt bezaaid, verraden echter al iets van de taferelen die zich hier 's nachts afspelen. ‘Eerst zuipen ze de flessen leeg om ze dan met geweld tegen de muren kapot te gooien. Vaak zitten ze hier tot zes uur 's ochtends kabaal te maken. Mijn kinderen kunnen er niet van slapen', vertelt een bewoonster die liever anoniem wenst te blijven.
De angst zit er diep in bij de bewoners want niemand wenst zijn of haar naam in de krant te zien. ‘En dan weten ze mijn dochters te vinden zeker. Nee, bedankt', aldus een Marokkaanse vrouw.
‘Op mijn balkon vond ik onlangs een schroevendraaier en een drugsspuit. Zodra de avond valt, ruikt het hier naar de cannabis. Net zoals alle moeders hou ik mijn kinderen binnen. Helaas, want de stad heeft hier een mooie speelruimte gemaakt voor hen, maar ze zijn zelf bang om er te spelen. Onder de banken worden messen en drugs verstopt. Wij leven hier in de hel en dat is al maanden zo.'
Volgens de bewoners rukt de stad bijna dagelijks uit voor herstellingswerken aan de banken en de speeltuin op het plein. Wij treffen enkele bewoners die een beschadigde poort aan het herstellen zijn. ‘Het gaat om enkele bendes', aldus een anonieme bewoonster. ‘In totaal gaat het om zo'n twintig jongeren. Ze hebben de bloempotten al van mijn balkon geduwd. Ik vroeg de politie of ik geen prikkeldraad rond mijn terrasje mocht spannen, maar dat is verboden.'
De politie bevestigt dat er problemen zijn met hangjongeren rond het plein, maar daar blijft het niet bij. In het oosten wordt het plein geflankeerd door vier privéwoningen. Hun tuinen grenzen aan het Vincent Van Goghplein wat de onruststokers interpreteren als een open deur. ‘Een koppel verhuist weldra vanwege de inbraken', zegt een andere bewoonster. ‘Toen ik hier net kwam wonen, stond op mijn deur ‘racist' geschreven. Omdat ik Belg ben. Ook bij mij is er al ingebroken. Ik ging om thee bij mijn Marokkaanse buurvrouw en toen ik terugkwam, merkte ik dat er heel wat spullen waren verdwenen uit mijn woning. Zelfs een tube tandpasta hadden ze gestolen.'
De bewoners werden eind mei ontvangen door de politie voor een gesprek rond de problematiek, maar volgens hen is er daarna niets gebeurd. ‘Een aantal keren per avond passeert hier een politiecombi, maar daar hebben die herriemakers geen schrik van', klinkt het in koor. ‘Wij denken allemaal aan verhuizen. Het is gewoon een kwestie van tijd.'
Aan futuristische projecten ontbreekt het niet. Buitenlandse architecten kunnen hier hun fantasieën en sociale waandromen uitleven. Er wordt naar hartenlust geïnvesteerd in beton en staal. En in allerlei integratie- en steunprojecten voor vreemdelingen. Ten koste van ALLES willen alle overheden vermijden dat deze stad in handen zou vallen van Vlaams Belang, dàt en dàt alleen is de reden van de vele subsidies die Antwerpen ontvangt van àlle niveaus : belgië, Vlaanderen en Europa. Maar de centen zijn altijd die van de afgeroomde burgers, want de staat zelf heeft NIETS, behalve schijn, veel praats en langzamerhand een prestige zoals Zimbabwe.
In deze stad, die ik enkel kan liefhebben zoals een hoorndrager aan zijn ontrouwe vrouw verhangen blijft, woedt momenteel een beschamende strijd om een mobiliteitsprobleem dat al jaren geleden had moeten aangepakt zijn. Er zijn meer dan 140 miljoen euri vermorst aan studies en loonkosten, dat zijn 5,5 miljard oude franken. De burgemeester van wie ik zeker weet dat hij niet mijn burgemeester is en ook nooit zal zijn, heeft plots de reden van zijn bestaan en functie ontdekt : na een winterslaap van 6 jaar smijt hij zich in deze discussie omtrent een volksraadpleging. Uitgerekend als van hem verwacht wordt, dat hij niet zou lispelen, staat hij te molenwieken naast Brabo : "Luister naar mij, ik had vroeger een gedacht, nu heb ik een tegengestelde mening". In politiek bestaat weinig eergevoel en evenmin schaamte. Eigenlijk kan ik als stadshoorndrager perfect blijven paraderen en mijn medeburgers hoofs groeten met gebogen gewei : de Sinjoren zijn vergroeid met oneer.
Toen 10 jaar geleden Vlaams Blok, ondersteund door 50.000 handtekeningen een referendum vroeg over de migratie, werd dit afgewezen : het cordon sanitaire beteugelde toen de burgerinspraak, zoals het ook het manke paard van de democratie blijft afranselen.
Als het over bruggen, tunnels en fijn stof gaat, zijn ze wakker de viswijven en kruiers van het Schoon Verdiep. Als het over het samenleven in de parochies van miserie gaat, wenden ze het hoofd af. Dat moeten de burgers zelf oplossen. Er is gelukkig nog één fractie voor wie ik eerbied heb in deze stad en die al jaren waarschuwt tegen de waanzin, tegen alle politiek-correcte lafbekkerij in. Als ik op mijn wandeltochten Filip Dewinter ontmoet, zal ik ook hem hoofs en waardig groeten (met gebogen gewei) : in mijn vrijstad Antwerpen, erken ik enkel hem als mijn burgemeester. Die andere man is slaapburgemeester van de stad van Allah.
Ray
PST - 10 februari 2011 : in een later stuk zal ik uitleggen waarom ik Dewinter graag als burgemeester zou zien van deze moeilijke stad, want ik probeer steeds duidelijk uit te leggen, waarom ik schrijf wat ik schrijf ... zelden zo maar uit de lucht gerepen. Soms een beetje gefantaseerd, dat wel.
20-02-2011
20 februari
De actieve hormonenmaffia liet van zich horen op deze dag. De stichter van de ‘Belgische vioolschool’ Charles de Bériot werd in Leuven geboren op 20 februari 1802.
Beeldhouwer-tekenaar George Minne overleed op 20 februari 1941. Baron Minne werd 75 jaar.
Striptekenaar Edgard P. Jacobs overleed in 1987.
In 1984 werd in Neerpelt zangeres en televisie-actrice Sofie Van Mol geboren.
In Amsterdam wordt in 1947 de gekende komiek André van Duyn geboren als Andrianus Kyvon. Hij is gehuwd met zijn vriend Martin Elfrink.
Op 20 februari 1995 wordt veekeurder Karel Van Noppen uit zijn huis gelokt en neergeschoten. Het is 20 februari 1995. Veekeurder Karel Van Noppen wil die avond voor de televisie doorbrengen. De telefoon gaat. Of hij even kan komen kijken. Naar een zieke koe. Veekeurder Van Noppen wil zijn dochtertje Birgit meenemen. Maar dat weet zijn vrouw Mieke Hendrickx te verhinderen. Echtgenoot Karel zal niet terugkeren die avond. Karel Van Noppen wordt meteen na het wegrijden tot stoppen gedwongen en wordt vermoord. De hormonenmaffia had Van Noppen al meermaals gewaarschuwd en voor grof geld werden huurmoordenaars gevonden om de té lastige vleeskeurder in koelen bloede te vermoorden. Als veearts-keurder moest Karel Van Noppen veeboeren controleren op het gebruik van verboden groeihormonen. Het was meteen duidelijk dat de moord gebeurde in opdracht van de hormonenmaffia. Karel Van Noppen, een 42-jarige veearts uit de Kempen, werd geboren in Herentals en woonde in Wechelenterzande-Lille. Hij was van overheidswege belast met controle op het gebruik van hormonen door veeboeren. Met de illegale hormonenhandel werd grof geld verdiend. Runderen werden op illegale wijze extra vet gemest en het vlees kon tegen woekerprijzen worden verhandeld. Karel Van Noppen was niet de man die veel door de vingers zag. Integendeel. En in kringen van veehouders werd er vaak geschimpt op de komst van de controleur Van Noppen.
Het bleef echter niet bij schimpen, bij de hormonenmaffia. Er werden ook regelmatig bedreigingen geuit. Maar ook meer dan dat. Op 20 februari 1995 werd veekeurder Karel Van Noppen hun slachtoffer. Die avond van 20 februari sloeg de hormonenmaffia toe. De auto van Van Noppem werd klem gereden en de inzittende genadeloos neergeknald. Het onderzoek leidde naar enkele personen die wel allemaal ontkenden iets met de zaak te maken te hebben. Het duurde wel een hele tijd maar uiteindelijk werden vier verdachten voor de rechter gebracht. De rechtbank was streng voor de vier verdachten. De uitspraak viel in april van het jaar 2002. Alex Vercauteren kreeg levenslang. De drie anderen, Carl De Schutter, Albert Barrez en Germain Daenen elk 25 jaar. Albert Barrez heeft in het boek ‘Operatie Zieke Koe’ later een omstandig verslag gepubliceerd, samen met journalist Jan Heuvelmans, met zijn versie over de volledige toetracht van de voorbereidingen en de aanslag op Van Noppen. Het boek is in 1999 gepubliceerd bij Houtekiet Antwerpen/Baarn.
Het prachtige Huis Hannon van Jules Brunfaut in Sint-Gilles
Jules Brunfaut (1852 - 1942) is een toonaangevend Brussels architect met een omvangrijk oeuvre dat gerekend wordt tot het historisme. Voor zijn vriend Edouard Hannon maakt hij een uitzondering en bouwt hij een prachtig Art Nouveau herenhuis in Sint-Gillis. In 2010 werd de woning langs het Horta Museum aangekocht en verbouwd tot museum. Het zal samen met de woning en het atelier van Horta één geheel gaan vormen.
De smeedijzeren loggia met glasramen afgeboord langs de straatzijde is indrukwekkend
Op de hoekgevel een bas-reliëf van Victor Rousseau
(met dank aan jos voor de tip)
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Frans Vander Elst
06-11-2009
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Frans Van der Elst (1920 - 1997)
1974 : tijdens de viering van 20 jaar Volksunie feliciteert Lode Craeybeckx voorzitter Frans Van der Elst
Van der Elst studeert van 1939 tot 1944 rechten, thomistische wijsbegeerte en politieke en sociale wetenschappen in Leuven. Van 1944 tot 1958 is hij advocaat bij de balie van Brussel. Hij pleit in verschillende repressiezaken, o.a. die van VNV-leider Hendrik Elias, wiens raadsman hij zou blijven. Als legataris van Elias’ archief publiceert hij in 1974 de eerste uitgebreide analyse van diens rol als VNV-leider.
Vanaf 1948 speelt Van der Elst een aanzienlijke rol in de herleving van de V.B. en het Vlaams-nationalisme, waarvan hij als publicist, redenaar en als partijvoorzitter van de Volksunie (VU) de inhoud mee bepaalt. Bij de parlementsverkiezingen van 1949 staat hij in Brussel op de Vlaams-nationale lijst-Edmond van Dieren. In deze periode wordt er volop gediscussieerd over de heroprichting van een autonome Vlaams-nationale partij. Vanaf 1950 is hij een der hoofdrolspelers in het Vlaams Comité voor Federalisme, een studie- en drukkingsgroep die in 1954 een voorstel van federale grondwet voor België publiceert. In 1951 houdt hij zijn eerste publieke pleidooi voor amnestie.
In 1954 wordt Van der Elst medeoprichter van de Christelijke Vlaamse Volksunie, die nog tijdens datzelfde jaar de Volksunie wordt. Hij wordt partijvoorzitter (1955-1975), Kamerlid (1958-1974) en senator (1974-1985). In 1983 wordt hij de allereerste Vlaams-nationalistische minister van staat.
Van 1958 tot het einde van de jaren 1960 is Van der Elst de woordvoerder van zijn partij in alle belangrijke parlementaire debatten. Het vertrouwen van de Vlaams-nationalisten in Van der Elst komt voor het eerst onder zware druk wanneer de VU de Egmont- en de Stuyvenbergakkoorden ondertekent en toetreedt tot de Belgische regering (1977-1978). Na het Egmont-experiment trekt hij zich systematisch terug uit het politieke leven.
@ Nieuwe Encyclopedie Vlaamse Beweging
Achmed de dode terrorist zingt Jingle Bombs (met Nederlandse ondertitels)
.
19-02-2011
19 februari
Het boek Max Havelaar raakte bijna niet uitgegeven. Op 19 februari 1887 overleed Edward Douwes Dekker, onder de schuilnaam Multatuli schreef hij Max Havelaar. Hoe dat boek uiteindelijk toch werd gedrukt lees je hier...
Op 19 februari 1899 grijpt er een treinongeval plaats in het station van Vorst-Brussel. Er vallen 30 doden te betreuren.
In 1878 wordt Isidoor Opsomer geboren. Kunstschilder Baron Opsomer groeide op in Lier en was bevriend met die andere Lierenaar: Felix Timmermans.
Drie sportlui zijn op deze dag geboren: Voetballer Jef Mermans in 1932 Voetballer Enzo Scifo in 1966 Wielrenner Freddy Maertens in 1952.
De algemeen gebruikte Nederlandse driekleur wordt in 1937 als dé officiële vlag bij Koninklijk Besluit uitgeroepen. De drie horizontale banden, blauw bovenaan, kregen officiële status zodat alle fantasie-uitvoeringen moesten verdwijnen.
Multatuli, de lijdensweg van een schrijver
Onder de naam Multatuli schreef Edward Douwes Dekker tijdens zijn verblijf in Brussel, op de hoek van de Arenbergstraat en de Keizerslaan, het wereldberoemde boek: Max Havelaar. of De Koffieveilingen der Nederlandsche Handel-Maatschappij. De openingszin van de Max Havelaar, ‘Ik ben makelaar in koffie, en woon op de Lauriersgracht nr 37', verwijst naar de ‘ik’ ofte Batavus Droogstoppel, de hoofdpersoon van het lijvige boek. Max Havelaar werd in 140 verschillende talen vertaald en uitgegeven. Maar het oorspronkelijke werk raakte werd slechts heel moeilijk uitgegeven. Onder de naam Multatuli of vertaald ‘ik heb veel geleden’ had Edward Douwes Dekker (overleden op 19 februari 1887) zijn werk geschreven als een aanklacht tegen alles wat fout liep in de maatschappij. Maar zulke boodschap had slechts zin indien het manuscript zou gedrukt en uitgegeven worden. Er stonden op dat moment duidelijk weinig uitgevers te wachten op deze bewogen tekst. Ten einde raad ‘verkocht’ Multatuli het manuscript aan de Amsterdamse advocaat en dichter Jacob van Lennep. Die zag er alleen brood in indien hij de oorspronkelijke tekst wat kon bijwerken. Een goedkope uitgave? Dat zag Jacob van Lennep helemaal niet zitten. Hij wilde geld verdienen. En in plaats van een goedkope editie op de markt te brengen gaf hij de tekst uit in een dure luxe-editie. De oorspronkelijke tekst van Multatuli waarin, met volle namen en exacte data werd gewezen op misstanden, werd gewijzigd en namen en data werden door Van Lennep gewoon weggelaten. Multatuli voelde zich bedrogen door Van Lennep en spande een proces in maar dit verloor hij want hij was per slot van rekening niet meer eigenaar van zijn eigen werk? Hij had het manuscript maar niet moeten verkopen. Douwes Dekker probeerde wel bij het corrigeren van drukproeven enkele door Van Lennep aangebrachte veranderingen recht te zetten. Een getrouwe uitgave verscheen veel later. Pas in 1875 kreeg Dekker de gelegenheid een drukproef te corrigeren en noten toe te voegen, maar de meeste veranderingen van Van Lennep werden door Dekker, die het oorspronkelijke manuscript niet bij de hand had, waarschijnlijk niet opgemerkt. Edward Douwes Dekker had veel moeite om het manuscript uitgegeven te krijgen. Meer hierover... Een getrouwe uitgave van het manuscript verscheen uiteindelijk pas in 1950. Desondanks treft men tot op heden in de boekwinkels meestal de versie van 1875 aan, dat is dus grotendeels de versie van Van Lennep met wel correcties van Douwes Dekker. Het verhaal van Saïdjah en Adinda is in een aantal losse uitgaven verschenen; ook andere fragmenten zijn wel apart uitgebracht, zoals Havelaars "Toespraak tot de hoofden van Lebak". Later is de Max Havelaar in meer dan 140 talen uitgegeven. En in de Nederlandse versie verscheen er herdruk op herdruk. Edward Douwes Dekker was 47 bij zijn overlijden op 19 februari 1887
If I had a talking Picture of you - Als ik een sprekend portret van jou had : de kunst van Alfons Mucha. Geboren in Moravia in 1860, trok hij naar Parijs in 1887. Rond de eeuwwende ontwierp hij affiches voor vele Europese bedrijven en optredens van artiesten, zoals o.m. Sarah Bernhardt. Maar hij maakte ook ontwerpen voor decors, kostuums, meubelen en juwelen. Een veelzijdig, oorspronkelijk kunstenaar die de geest van zijn tijd weerspiegelde. Na de Grote Oorlog keerde hij terug naar Praag om mee te strijden voor de Tdjecho-Slowaakse onafhankelijkheid, terwijl hij ook artistiek eer bedrijvig bleef.
Bij het binnenvallen van de nazi's in 1939 was Mucha bij de eersten die door de Gestapo opgepakt werden. Hij overleed in datzelfde jaar.
De muziek is een opname uit 1929 (met dank aan jos, die mij veel geleerd heeft over deze kunstperiode)
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Louis Franck
07-11-2009
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Louis Franck (1868 - 1937)
Louis Franck geschilderd door Walter Vaes
Na zijn studie rechten aan de Université libre de Bruxelles (1886-1890) vestigt Franck zich als advocaat in Antwerpen. Zijn gematigdheid als liberaal tegenover katholieken en als Vlaming tegenover de Franstalige bourgeoisie maakt hem uiterst geschikt voor een politieke carrière. Van 1906 tot 1926 is hij liberaal volksvertegenwoordiger. Vanaf 1909 stelt hij dat het liberalisme in Vlaanderen "Vlaams of niet" zou zijn. Mede door zijn toedoen is de liberale partij in Vlaanderen voor de oorlog Vlaamsgezinder geworden.
Franck speelt een belangrijke rol in de vernederlandsing van het Vlaamse rechtsleven. Inzake taalwetgeving is zijn stelling: geen taaldwang in Wallonië en een geleidelijke vernederlandsing in Vlaanderen. Na zijn strijd voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit (vanaf 1910 met Frans van Cauwelaert en Camille Huysmans, de Drie Kraaiende Hanen) luwt zijn Vlaamsgezindheid omdat hij vanaf 1912 ministeriabel wordt.
Tijdens de oorlog wordt Franck het feitelijke hoofd van Antwerpen. Hij voert een politiek van godsvrede en van voorzichtige administratieve samenwerking met de bezetter. De taalgeschillen moeten zijns inziens blijven rusten. Hij veroordeelt openlijk het activisme en de Flamenpolitik. Op verzoek van de activisten wordt hij in 1918 korte tijd gedeporteerd.
Na zijn terugkeer laat hij zich nog nauwelijks in met de Vlaamse zaak. De oorzaken zijn: de scheuring in en de radicalisering van de V.B. tijdens de oorlog, Francks deportatie en de naoorlogse inzinking van de V.B. en de Vlaamse liberalen. Hij wordt wel nog de inspirator van de gedeeltelijke vernederlandsing van de Gentse universiteit, de zogenaamde Nolf-barak van 1923. In 1924 pleit hij voor het behoud van de tweetaligheid voor de rechtbanken.
In 1926 wordt hij gouverneur van de Nationale Bank. Naar aanleiding van een gerechtelijk onderzoek vraagt hij in oktober 1937 verlof. Twee maanden later overlijdt hij, waarschijnlijk door zelfmoord.
@ Nieuwe Encyclopedie Vlaamse Beweging
18-02-2011
18 februari
Wat gebeurde er op 18 februari ?
In 1963 wordt Marlène de Wouters d’Oplinter, gekende televisie-presentatrice als Belgische in Amsterdam geboren.
In 1967 wordt Sophie Pécriaux geboren, zij is de socialistische partner van de VLD-man Rik Daems. 1896: geboorte van de expressionistische dichter Gaston Burssens. Hij werd 69 jaar.
In 1906 wordt het Belgisch Olympisch Comité opgericht.
In 1914 wordt, net voor het uitbreken van de eerste Wereldoorlog, de uitbreiding van de schoolplicht tot 12 jaar bij wet goedgekeurd.
In 1948 krijgen ook vrouwen stemrecht maar ze moesten wachten tot 1949 voor ze het konden uitoefenen in de eerstvolgende verkiezingen.
In 1995 wordt de elektronische portemonnee Proton door de Belgische banken gelanceerd.
In 2005 wordt in de Antwerpse haven het Deurganckdok open gesteld zodat het nu met de watergetijden mee de doorgang naar de Schelde mogelijk maakt.
In 1944 werd door het verzet tegen de Duitse bezetting op één dag tijd 5 moorden op collaborateurs en 4 aanslagen op geldtransporten gepleegd.
En mede dank zij de op 18 februari 1526 geboren Carolus Clusius eten we nu onze porties aardappelen.
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Jeroom Leuridan
08-11-2009
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Jeroom Leuridan (1894 - 1945)
In 1915 meldt Leuridan zich als oorlogsvrijwilliger. Aan het IJzerfront laat hij zich kritisch uit over het activisme en is een tegenstander van de von Bissinguniversiteit. Zijn contact met Cyriel Verschaeve radicaliseert hem echter. Na de oorlog studeert hij Germaanse filologie in Leuven en rechten. In Leuven ontpopt hij zich tot een radicaal Vlaams-nationalist en Groot-Nederlander. Met Joris van Severen vormt hij het leidende politieke duo van de Vlaams-nationale strijd in West-Vlaanderen.
In 1924 geeft hij met Van Severen de godsvrede in de Frontpartij op en schoeit hij het West-Vlaamse Vlaams-nationalisme op katholieke leest. Dit leidt tot de oprichting van het Katholiek Vlaamsch Nationaal Verbond. Op 26 mei 1929 wordt Leuridan tot volksvertegenwoordiger verkozen. Hij is betrokken bij de onderhandelingen die leiden tot de oprichting van het VNV (oktober 1933) en behoort tot de anti-democratische vleugel van de partij.
Na de Duitse inval woont hij samen met VNV-leider Staf de Clercq een vergadering bij met de leiders van het Militaire Bestuur, waarop het VNV zijn collaboratiediensten aanbiedt (3 juni 1940). Leuridan verwijt de partij het Groot-Nederlandse ideaal te veel op te offeren. Hij kant zich tegen een akkoord met de Groot-Duitse SS en maakt geen propaganda voor het oostfront. De collaboratie trekt hij echter niet in twijfel. Leuridan is het volledig eens met de ‘greep naar de macht’ die zijn partij uitvoert.
Na heftige kritiek op de SS en de DeVlag (21 juni 1943) krijgt hij spreekverbod. Niettemin wil Leuridan op 26 augustus het woord voeren op een VNV-kampdag. Die dag heeft hij echter een eerste hersenbloeding. Zijn rol is vanaf dan uitgespeeld. Op 1 september 1944 wordt hij aangehouden. Na een reeks beroerten sterft hij op 25 juli 1945.
@ Nieuwe Encyclopedie Vlaamse Beweging
Wurlitzerdromen
Goedemorgen lieve mensen in Vlaanderland en in de wijde internetwereld,
Richard Wayne Penniman werd geboren als derde kind uit een gezin van zestien op 5 december 1932 in Macon, Georgia. Vanaf 1945 stond hij als jonge tiener al op de scène en vanaf 1951 begon hij gospelgeïnspireerde plaatjes op te nemen die onopgemerkt bleven. Zijn succes begon toen hij in 1955 overschakelde op zijn eigen versie van rock ’n roll, met een variatie van ritmes, geluiden, kreten en kreunen gesteund door boogiewoogie en rhythm ’n blues muziek. Klinkt eerder afschuwelijk, nietwaar?
En toch was Little Richard de inspiratiebron van bekende zangers zoals James Brown, Elvis Presley, Otis Redding, Bob Dylan, Michael Jackson enz. Zijn Tutti Frutti, Long Tall Sally, Lucille en Good Golly Miss Molly waren allemaal goed voor een gouden plaat en hij drukte een stempel op de rock ’n roll door zijn opzwepende optredens en eigen(aardige) interpretatie. Men noemde hem de man die de rock ’n roll emancipeerde… Ik heb er geen idee van wat we ons daarbij moeten voorstellen.
Op het toppunt van zijn succes stopte Little Richard in 1957 abrupt met rock ’n roll en bekeerde zich tot het christendom. Hij trok zich helemaal terug, volgde godsdienstlessen en meende zijn roeping als predikant en zendeling te moeten volgen. Hij verklaarde dat de rock ’n roll, met zijn obscene en sexueel geladen teksten, inging tegen de wil van God en hij zou vervolgens nog slechts gospelliedjes zingen en opnemen. Tijdens die periode ontmoette hij tijdens een evangelisch congres Ernestine Campbell, huwde haar in 1959 en liet zich twee jaar later al van haar scheiden.
Terwijl in het begin van de zestiger jaren de verkoop van rock ’n rollplaatjes in de VSA het slop zat, piekte de verkoop van zijn plaatjes in Groot-Brittanië. Hij werd er uitgenodigd voor verschillende optredens met de Beatles in het voorprogramma. Toen hij daar zijn gospelliedjes wou brengen, moest hij noodgedwongen toegeven aan de druk van het publiek dat een ticket gekocht had voor een rockconcert. En waar hij ook kwam, was hij goed voor uitverkochte zalen met een uitzinnig enthousiast publiek. De concertenreeks werd beëindigd met een televisieshow: de fans reageerden met meer dan 60.000 brieven. En die show ging de wereld rond.
Little Richard nam weer seculiere plaatjes op en begon zwaar te drinken. Hij verklaarde dat hij méér succes zou kunnen gehad hebben ware het niet dat zuiderse predikanten de R & B-radiozenders onder druk zetten om zijn populaire muziek niet te draaien. En bovendien werd hij ook geboycot door zwarte platenruiters aan de Westkust, vooral in de streek rond Los Angeles, die hem op hun zwarte lijst zetten omdat zijn optredens zowel door blanken als zwarten bezocht werden. Toen de Black Power-beweging in de late zestiger jaren opkwam, werd hij uitgenodigd op te treden voor een uitsluitend zwart publiek. En hij weigerde want hij wou niemand uitsluiten. Tijdens de volgende jaren bleef hij populair, een orgie- en partijbeest en gewillig gebruiker van allerlei drugs. Na enkele wilde jaren keerde hij terug naar zijn predikantenmissie. Maar de muziek zou nooit ver weg zijn. Optredens, opnames, films en televisie kwamen regelmatig aan bod. En hij nam zijn roeping absoluut ernstig: zo zegende hij huwelijken in van o.a. Bruce Willis en Demi Moore, van Bruce Springsteen en zelfs van 20 trouwlustige koppels tegelijkertijd.
Toen hij de status van “Salonfähigkeit” bereikt had, werd hij zelfs uitgenodigd voor een viering van de nationale feestdag op het Witte Huis, stond bij diverse grote festiviteiten op de affiche en hielp waar hij kon om de kas van liefdadigheidsverenigingen te spijzen. Hij heeft vrede gesloten met God, met zijn muziek, met zichzelf: “Alhoewel ik rock ’n roll zing, houdt God van mij. Ik ben een rock ’n rollzanger, maar ik ben ook een christen.”
Hier volgt één van de bekendste nummers van Little Richard: Lucille
Kusje van Lolita
17-02-2011
17 februai : de bergbeklimmer die niet terugkeerde
Het werd die zaterdag 17 februari in 1934 een dramatische dag hoewel het gebeuren pas een dag later, op zondag 18 februari, bekend werd: koning Albert I verongelukte op 17 februari, toen hij in Marche-les-Dames zijn geliefkoosde sport, alpinisme, beoefende. Er gebeurde in de geschiedenis meer op 17 februari.
In 1817 werd de kleinzoon van koning Willem I in Brussel geboren. Het kind groeide op in Tervuren. Na de dood van zijn vader, Guillaume of Willem II, werd hij zelf koning van Nederland als Willem III, beter bekend als ‘koning Gorilla’ de meest gehate vorst die het land ooit kende.
Andere geboorten:
In 1909 wordt wielrenner Jef ‘Poeske’ Scherens geboren. In 1949 geboorte van Peter Piot, aidspecialist die sinds kort aan het hoofd staat van de Koning Boudewijnstichting. In 1935 werd Mik Babylon, een Roeselaarse politicus voor de Volksunie geboren. Mik Babylon stierf in 2006, hij werd 71.
Bij de sterfgevallen noteren we: In 1851 de Gentse burgemeester Jean-Baptiste Minne-Barth, een overtuigde orangist. In 1854 overleed de bedenker van de moderne statistieken, Adolphe Lambert Quettelet, ook de man die de nog steeds gebruikte BMI body mass index bedacht, de index waarmee gewichtsproblemen worden gemeten. Op 17 februari 1998 overlijdt bokser Cyrille Dalaunoit.
In 1995 breekt het politiek Agusta-schandaal los, rond de betaling van steekpenningen bij de aankoop van helikopters.
Maar eerst het dramatische overlijden van een vorst, verhaal dat aanleiding gaf aan heel wat onopgeloste geruchten en vragen.
Waar is de koning?
Op zaterdagavond 17 februari 1934 gaat wielerkampioen Poeske Scherens op de Brusselse wielerpiste een demonstratie rijden. Koning Albert, een bewonderaar van Jef Scherens wordt er om 18 uur verwacht. Maar de loge, die voorbehouden is aan de vorst, blijft die avond leeg.
Zaterdagochtend heeft Albert nog een audiëntie met de directeur van de buurtspoorwegen. Volgens het relaas van zijn oppasser, kamerheer Théophile Van Dycke, verlaten ze het Paleis en rijden ze naar Laken waar de Koning beslist een namiddag te gaan klimmen in Marche-les-Dames. Die uitstap stond niet op het officiële programma. Omdat er niermand beschikbaar was om de vorst te vergezellen moet de uit Assebroek afkomstige kamerheer Van Dycke mee. De Koning neemt zelf het stuur in handen, Van Dycke kan niet rijden. Eigenlijk is dat tegen de regels want wie kan de wagen besturen indien er met de Koning iets gebeurt ?
Voor de rit naar Marche-les-Dames neemt Albert een splinternieuwe wagen, een Ford mee. Die moet nog worden ‘ingereden’ zoals dat destijds werd voorgeschreven. De snelheid diende beperkt te blijven. Er was toen geen autoweg richting Namen, men moest door alle dorpjes rijden. Ter plaatse werd de wagen geparkeerd. Eerst ging de koning wat oefenen en daarna beklom hij de berg. Théophile Van Dycke zou de koning rond vijf uur komen ophalen. Van Dycke bleef op de afgesproken tijd tevergeefs op zijn baas wachten. Pas een uur later gaat hij zoeken. En hulp halen in het nabijgelegen hotel. Van Dycke belt naar het paleis in Laken en daar wordt dan, volgens de officiële verslagen, meteen een hulpactie ingezet
De avond van 17 februari 1934 valt en er worden twee wagens uit de garage gehaald om naar Marche-les-Dames te vertrekken. Een van de inzittenden is kolonel-geneesheer Pierre Nolf.
Nolf is de arts die aan het IJzerfront koningin Elizabeth had geholpen in het door haar geleide soldatenhospitaal. Later werd hij ook nog minister van Kunsten en Wetenschappen en werd in 1940 genomineerd voor een Nobelprijs. Pierre Nolf was ook bekend van de zogeheten ‘Nolf-wet’ rond de vernederlandsing van de Gentse Universiteit, project dat door de Vlamingen werd afgewezen. De in Ieper geboren Pierre Nolf stond ook bekend als een van de intieme vrienden van koningin Elizabeth, de echtgenote van de verdwenen koning.
Dokter Nolf is een van de aanwezigen die avond in Marche-les-Dames waar gezocht wordt naar Albert. Er komen rijkswachters en houthakkers uit de buurt en een hele groep officieren die het terrein afzoeken. Pas laat, na middernacht, wordt ‘toevallig’ het stoffelijk overschot van Albert I gevonden. Zonder een onderzoek ter plaatse af te wachten wordt het lijk in een gewone auto naar Bussel teruggebracht. Het onderzoek?
Nog voor de uitvaart van Albert voorbij is, gonst het al van geruchten. Koningin Elisabeth was zelf niet aanwezig op de begrafenis. Dat zij noch haar echtgenoot vies waren geweest van amoureuze ontmoetingen versterkten de geruchten. De val van de koning-bergbeklimmer van 17 februari 1934 zal nog lang blijven nazinderen.
Was hier moord in het spel geweest? Moord gepleegd door een bedrogen echtgenoot? Moord door een jaloerse minnaar of minnares? Was de Franse geheime dienst in het spel? Albert had zich al enige tijd uitgelaten tegen de Franse acties tegen Duitsland. Was het de Britse geheime dienst geweest die Albert wilde verhinderen contact te onderhouden met Engelse fascisten die de kop opstaken. Waren het de Duitsers geweest? Over de Rijn was Hitler pas aan de macht! Niemand heeft een antwoord kunnen vinden op een van deze vragen. Maar wat zeker is, is dat het onderzoek naar de dood door de Belgische justitie op een knullige wijze gebeurde. Verschillende onvolledige of tegenstrijdige verklaringen van onderzoekers werden nooit tegen elkaar gelegd. Een recente publicatie van journalist Jacques Noterman gepubliceerd onder de titel ‘De val van Albert I’ (uitgeverij Van Halewyck – Leuven) bezorgt de lezer uren spannende lectuur over dit onopgeloste drama, de dood van Albert.
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Lieven Gevaert
Herneming artikel
09-11-2009
Figuren uit de mini & maxi Vlaamse Beweging : Lieven Gevaert (1868 - 1935)
Na slechts drie jaar middelbaar onderwijs studeert Gevaert op eigen houtje Frans, Duits en Engels. In 1889 richt hij met zijn moeder een fotostudio op. Spoedig neemt zijn bedrijf een hoge vlucht.
In de Nederduitsche Bond en De Vlaamsche Wacht leert Gevaert als jongeman Frans van Cauwelaert, de daensistische voormannen en de tenoren van de Meetingpartij kennen. Zijn inspiratiebronnen worden de encycliek Rerum Novarum (1891) en Lodewijk de Raet. Hij komt op voor: de vernederlandsing van de Gentse universiteit en het openbare leven, de splitsing van het leger in Vlaamse en Waalse regimenten, een degelijk Nederlandstalig onderwijs. Vooral voor dat laatste heeft Gevaert zich onafgebroken ingespannen. Gevaert werkt mee aan de oprichting van het Vlaamsch Handelsverbond, dat zich zou inzetten voor de vernederlandsing van het bedrijfsleven. In zijn eigen bedrijf laat hij reeds vanaf 1907 het Nederlands gebruiken in drukwerken, briefwisseling, boekhouding en de betrekkingen met de overheid.
Na de oorlog lenigt Gevaert, hoewel niet gewonnen voor het activisme, de nood van diegenen die naar zijn mening te goeder trouw en uit idealisme collaboreerden (bv. Lodewijk Dosfel). Hij spreekt zich, op een enkele uitzondering na, nooit meer in het openbaar uit over politieke vraagstukken. Levenslang zou het zijn grote bekommernis blijven boven alle partijpolitiek te staan. Nog na de oorlog is hij betrokken bij de oprichting van De Standaard en de IJzertoren. Gevaert speelt in 1926 een belangrijke (geldschietende) rol bij de oprichting van het Vlaams Economisch Verbond (VEV). Hij waakt erover dat de verschillende geledingen van de V.B. bij het bestuur betrokken worden. Bijzonder veel aandacht besteedt hij aan een goed Nederlandstalig onderwijs in het Limburgse kolenbekken. Dat moet vermijden dat de industrialisering leidt tot verfransing van de Limburgse arbeiders en de minorisering van Vlaamse kaderleden.