Beste blogvrienden, het rijmverhaal dat ik schreef van het dagboek van een kennis zijn voettocht naar Santiago de Compostella begint op datum van 28/03/2008.
dwing jezelf even voor de spiegel te gaan staan als je zelfvertrouwen heel even is verdwenen een stem fluistert ..kijk je zelf eens goed aan je heb pure wilskracht en goedheid in je genen
blijf immer in jezelf geloven jouw hart is namelijk van goud laat het innerlijke vuur nooit doven anders wordt je van binnen zo koud
zie je de flikkering in je ogen trek je schouders op en blijf even zo staan jouw spiegelbeeld heeft nimmer gelogen dat is jouw kracht om door het leven te gaan ...
Het leven is net als een puzzel, je ziet hem graag compleet, om je heen kijkend, oplettend, zodat je geen enkel stukje vergeet,
soms ben je het zat en leg je de puzzel opzij, in je achterhoofd je afvragend, hoe zat dat ook alweer met mij.
Er is een stukje duister, je bent een stukje kwijt, Denkend waar is dat gebleven, vind ik dat ooit terug met de tijd...
Het blijft passen en meten, en langzaam vallen de stukjes in elkaar. geef niet op , het ene ontbrekende stukje ga je zeker vinden.. En op een dag, dan is je puzzel klaar...
Je voelt je het veiligst bij die mensen die van je houden zoals je bent, je kracht, je positiviteit, je zwakte, de vrienden zoals jij ze kent. Ze zijn er bij wat moeilijkheden, in meesterlijke steun en groei, ze geven houvast in je leven en innerlijk een nieuwe bloei.....
Je kunt ze op je handpalm tellen, maar dat is in feite al genoeg, ze corrigeren je in verbetering en dat is voor inzicht nooit te vroeg. Je lacht en praat veel met elkander kunt heerlijk je geheimen kwijt in woorden die een toekomst bouwen een brede basis in de tijd.......
Vrienden, één land, eenzelfde haven, een boot waarop je samen vaart, met golven, rust, lawaai en stilte, soms opgewonden, soms bedaard. mijn vrienden zijn diverse wegen die in elkander overgaan, omdat je elkaar in praten en zwijgen in enkele woorden kunt verstaan........
Je voelt je het zekerst bij die mensen die van je houden zoals je bent, je aarzeling, je kracht, je zwijgen, dat in gevoelens wordt herkend. Je steekt een kaars aan voor de liefde en als hij opbrandt blijft het licht, vriendschap geeft alle dagen warmte Daarom dit dankbare gedicht........
Ik heb geleerd dat alles gebeurt met een reden; Dat je moet leren van de fouten uit je verleden, Zelfs je gevoel heeft het soms gewoon mis. Ik weet nu dat je soms iemand moet laten gaan, Terwijl je weet dat die iemand voor altijd in je hart blijft bestaan. Ik besef nu dat je moet doen wat je hartje zegt; En niet moet vechten voor iemand die niet voor jou vecht. Ik heb voorgenomen om nooit op te geven; want je moet altijd proberen je dromen na te streven
