Stilte in mijn hoofd. Wat zou ik er niet voor over hebben om eventjes rust te vinden. Geen chaotische gedachten meer die ongecontroleerd in mijn hoofd rondtollen. Soms wordt het me teveel en dan begin ik nonsens te brabbelen. Spring ik van de hak op de tak, zijn er geen verbanden meer te vinden in mijn verhaal. Ik ben me hiervan bewust maar ik kan er niets tegen doen. Het gebeurd, het is een deel van mij.
De drukte, veel lawaai, geroezemoes in gezelschap ... een kwelling. Er is al lawaai genoeg in mijn hoofd. Stemmen genoeg die me de meest onzinnige dingen vertellen. Die me verwijten maken en mijn onzekerheid voeden. Ze zijn onmenselijk streng voor me. Perfectionistisch. De kleinste fout wordt afgestraft door de grootste verwijten. Ik wordt daar zo moe van. Ik wil dat die stemmen af en toe hun kop eens zouden houden. Rust ... stilte ...
Er wordt van me verwacht dat ik communiceer op een duidelijk manier. Maar alle gedachten volgen elkaar in zo'n snel tempo op ... ik heb amper de eerste gedachte uitgesproken of mijn brein is al vijf stappen verder. De rest is vervlogen. Hoe ben ik tot deze conclusie gekomen? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat het zo is. Ik stotter, omat ik mezelf niet kan volgen. Mijn mond weigert soms woorden te vormen en dan volgt er een brabbeltaaltje dat ikzelf niet eens versta. Dus ik zwijg. Ik dompel mezelf in stilte ...
Na een periode van euforie nadat ik de "job van mijn leven" had gevonden, volgde er een donkere en enge periode. Duistere gedachten vulden mijn leven. Een leven dat ik niets meer waard vond. Ik leefde naar de nacht toe: alweer een dag overleefd, alweer een dag dichterbij het einde. Want om er echt werk van te maken, daar was ik gelukkig te laf voor.
Het mooie weer van afgelopen zomer maakte het alleen maar erger. In mijn hart woedde er een zware storm. Ik kon de zonnestralen niet verdragen, de hitte putte mij uit. Ik verlangde naar de slaap, eeuwige slaap. Ik ben er niet op mijn eentje uitgeraakt. Ik heb hulp gezocht en gevonden, hoewel ik ook tegen enig onbegrip moest opboksen. Maar in mijn liefde voor Fiep ben ik blijven geloven. Hoe kan de liefde voor een hond zo diep zitten dat je er je hele leven aan optrekt, vraag ik me soms af. Maar zij was mijn leven, zij bepaalde mijn lot. Iedere avond kroop ze bij mij onder de dekens en dat was het enige waar ik nog van kon genieten: dat warme lijfje tegen het mijne en die zachte tong op mijn huid. Die trouwe ogen vol liefde en aanbidding ...
Uiteindelijk zag ik af en toe een sprankje licht, voelde ik hoop in mijn hart. Af en toe kwam mijn ware aard terug naar boven en kon ik weer eens genieten van de gewone dingen om me heen. Al struikelend ben ik recht gekropen en volg ik opnieuw dit grillige pad. Ik dwaal door het leven, steeds op zoek naar iets. Alleen is het moeilijk om iets te vinden als je niet weet wat je zoekt. Ik heb geleerd om niets meer te verwachten. Om het leven te ondergaan. Ik ben tevreden met wat ik aangeboden krijg in het leven en verlang niet meer naar het ongrijpbare.
Ondanks alle moderne technologie die tegenwoordig voorhanden is, wordt het pensioen nog altijd cash uitbetaald door de postman. Voor mij mag die regeling afgeschaft worden. Je krijgt als postman meesal wel een fooi, bij de ene al wat meer dan bij de andere. Maar toch niet genoeg om mijn gemoed te bedaren. Een halve werkdag met iemand anders zijn maandloon rondrijden ... ik voel er mij niet gerust bij. Ik ben niet bang om overvallen te worden, maar gewone alledaagse verstrooidheid kan al genoeg zijn om dat belangrijke pakketje te verliezen. Vergeet niet dat we iedere ochtend al van drie uur 's nachts op zijn en van vier uur ononderbroken in de weer zijn. Een vergissing is dan snel gemaakt. Mensen schreeuwen al moord en brand als hun brief bij de buren terecht komt ... ga dan maar eens uitlegeen dat je hun pensioentje hebt mislegt.
Enfin, zover is het gelukkig nog niet gekomen. Je maakt wel andere dingen mee. Hilarische toestanden. Iedere dag lijkt een avontuur, gestolen uit een jeugdboek. Ik durf de belevenissen van Fiep niet allemaal op te schrijven wegens te gewaagd of soms echt niet te geloven. Maar enkele anekdotes wil ik jullie toch niet onthouden.
Die dag had ik maar één pensioen af te leveren. Ik bel bij die mensen aan. Er stonden auto's voor de deur dus ik nam aan dat er iemand thuis moest zijn. Maar ondertussen heb ik geleerd dat dat geen garantie is. Na tweemaal bellen gind ik aan de achterdeur kloppen. Sommige mensen horen de deurbel niet en verwachten dat het volk langs de achterdeur binnenkomt. Ik klop en voel aan deur. Ze was op slot en ik hoor geen beweging. Ik besluit om bericht achter te laten en mijn ronde verder te zetten.
Net op het moment dat ik mijn brommer opnieuw start gaat de deur open. Een oudere grijzige man met zijn broek net niet aan zijn knieën staat op de stoep. Terwijl hij zijn gesp zoekt roep hij me toe:"Ik was aan't schaaiten!"
Een weekje geleden, nadat ik gefrustreerd terugkeerde van mijn krantenronde meldde mijn baas tussendoor even snel dat ik op negentwintig december een contract van zes maanden zou krijgen. Ik denk dat mijn gezicht plots begon te stralen van geluk. Ik ben op't wc even een overwinningsdansje gaan wagen. Mijn collega, die twee dagen voor mij aan de slag kon op de Post, had ook hetzelfde nieuws gekregen, alleen ... hij werd misselijk en is gaan overgeven op de wc. Ik geef toe, hij werd geveld door buikgriep. Maar toch is het een mooi staaltje van onze twee totaal verschillende houdingen ten opzichte van dit beroep. Ik sta op alle gebied uitermate positief tegenover de plichten en taken van het brievenbestellen, hij ziet alleen maar de nadelen.
De volgende dag bleef hij ziek thuis. Ondertussen besloot hij om geen contract te tekenen. Hij wil alleen blijven onder interimcontract zodat hij ten gepaste tijde kan vertrekken. Ik raadde hem aan om nog niets te beslissen, maar om eerst het gesprek dat hij met onze postmeester aangevraagd had, af te wachten. En zo gebeurde. Via interim blijven werken zal men niet toestaan, wegens te duur. Maar onder het contract kan je altijd onderuit, zonder nadelen tegenover de RVA. België ... altijd wel enkele achterpoortjes te vinden.
Gisteren, de dag voor kerstmis, heb ik mijn contract getekend. Of mijn collega heeft toegehapt weet ik nog niet. Hij moest net die dag een ronde doen die hij verafschuwde. Een stadsronde op de fiets van twaalf uur lang als je die nog niet onder de knie hebt en als vervanger krijg je die rondes niet onder de knie. Alleen als de vaste postman verlof heeft of ziek is wordt je daar ingezet en het is ons lot dat we verschillende van die rondes leren zodat we ingezet kunnen worden waar en wanneer nodig is. Natuurlijk dat men nu nog geen vaste ronde krijgt. Dit voorrecht is voorbehouden voor de anciens. Degenen die hun strepen al verdient hebben. Een kwestie van hiërarchie. Voor mij logisch, maar voor een man die zijn hele beroepsleven lang een zelfstandige zaak beheerde, niet echt een senicure.
Gisteren hield het postsorteercentrum van Antwerpen een plotse staking. En we hebben het geweten. Vandaag kregen we post van twee dagen te verwerken. Tel daarbij de huis aan huis reclame en pensioenen die aan huis worden gebracht, dan begrijp je wel dat het een hectische dag was. Ik let er altijd zo goed mogelijk op dat de juiste post in de juiste brievenbus terecht komt. 's Morgens wordt alles gesorteerd en tijdens het uitdragen kijk ik alles ook nog eens na. Dat wil niet zeggen dat er geen vergissingen meer gebeuren.Ik ben de eerste om toe te geven dat ik fouten maak. En vooral op een dag als vandaag, als het werk op je afkomt, de tijdsdruk op je weegt alsook de vermoeidheid. Dan kijk ik niet iedere brief na die ik in de bus steek. Wij zijn ook maar mensen en mensen maken fouten. Een feit dat ik moeilijk toe kon geven, perfectionist die ik ben. Maar de laatste maanden heb ik mezelf en de mensheid in het algemeen meer dan goed leren kennen.
Vanmiddag, tien minuten na één. Mijn ronde zat er bijna op. Verkleumd en hongerig trakteer ik mezelf op een wostenbroodje. Vanaf drie uur vannacht ben ik ononderbroken in de weer. Pauze kennen we niet. Wij eten tijdens het sorteren snel een boterhammetje tussendoor en voor de rest leef ik op suiker uit cola (vanaf half vijf 's morgens) en chocomelk. Dus het worstenbroodje smaakte meer dan behoorlijk. Tussen de happen door bleef ik post verdelen. Een oudere man spreekt me aan. "Doede gij ok de oeleseweg?" Vraagt hij kortaf. Ik hoor hem al afkomen en met een mond vol worst knik ik. "D'oeleseweg is d'oeleseweg en nie de lo .... lo ..... loresemseweg!" Barst hij los. Ik haal mijn schouders op, nog altijd met mijn mond vol. "Ja, ja ja!" Tiert hij. "Mor bij mij zat al weeral ne brief in de bus!" En hij stapt kordaat naar zijn auto. Ik wilde hem nog iets naroepen, maar ach ... het is het niet waard. Trouwens, als je negen uur onafgebroken, met een lege maag en verkleumd aan de slag bent, dan is een verkeerd geposte brief echt geen prioriteit ...
Zolang men interim - facteur is, heeft men geen recht op kleding. Dus iedere dag bedeelt men post rond in dagdagelijkse kleding. Niet alleen verslijt je dan je eigen kleding, je valt op tussen al dat donkerblauw met rode hoorn. Ook de klanten merken dat je "maar" een interimmer bent en behandelen je dan ook naargelang. Laat staan hun verwarde blik als de één of andere vreemde vrouw met een aangetekend schrijven voor je deur staat. Dat donkerblauwe uniform straalt toch een zeker vertrouwen uit.
Afgelopen maandagochtend, werden mijn broekspîjpen al tijdens de krantenronde nat van de sneeuw. Ik was verkleumd, was mijn regenbroek thuis vergeten en ik moest nog vertrekken met de brievenpost. Ik trok mijn stoute doch natte schoenen aan en vroeg aan mijn onmiddellijke baas wanneer we eigenlijk kleding van de Post kregen. Tja, hij begreep mijn probleem, maar eigenlijk wordt verondersteld dat het interimbureau voor onze werkkleding zorgt. Er was wel een kast met eventuele overschotten en hier en daar vond je wel wat afgedankte spullen van vaste facteurs. Hij raadde me aan om iemand met dezelfde confectiemaat te vragen naar kleding op overschot. De interimmer krijgt niets, maar het vaste personeel krijgt kleding op overschot. Heelder kasten hebben de postbodes thuis waaronder winter - en zomerbroeken, korte broeken, regenbroeken, t- shirts, polo's, hemden met lange en korte mouwenen, truien, bodywarmers, regenjassen, winterjassen, sokken, schoenen, , petjes, mutsen, sjaals, handschoenen ... Kortom, alles behalve je onderbroek.
Ik was niet van plan om een briefje aan het prikbord te hangen. Stel je voor, bedelen om kleding. Ik heb ook nog mijn trots. Ik begon dus te hooien in de reservekast en ik vond twee broeken, twee hemden met korte mouwen en een polo. Een droge broek had ik dus al. In de kleedkamer van de mannen vond ik een regenjas in mijn maat. Die dag moest ik net met een ander brommertje rijden en wat vond ik in de krantenbak? Een regenbroek en een muts. Inderdaad, God bestaat! Fiep was gered van een gewisse vriesdood.
Enkele dagen later liep een vrouwelijke collega met 24 jaar dienst met me mee naar de auto. Tussendoor vroeg ze achteloos of ik iets met een bodywarmer kon doen. Ik reageerde superenthousiast. Voor ik het wist had ze me een halve kleerkast beloofd. Allemaal spullen die ze teveel had. Ik heb een vermoeden dat mijn baas er voor iets tussen zit. Gisteren had ze de beloofde spullen bij. Inclusief een petje van de Post, waar manlief heel enthousiast mee aan de haal ging.
Vanmorgen heb ik na een nieuwe speurtocht in de mannenkleedkamer twee truien gevonden en diezelfde collega heeft me nog een paar schoenen beloofd. Raar maar waar, ze heeft dezelfde schoenmaat. Fiep is welliswaar nog niet officieel, maar ik lijk nu toch al op een echte postbode.
De weerberichten voorspellen opnieuw "winterse buien" waaronder ik, vooral na verleden weekend, sneeuw versta. Tot nu toe vertaald het zich, gelukkig, in miezerige regen. Het was een hels begin van de week. De eerste sneeuw viel rond 27 minuten na vijf op zaterdagochtend. Ik was net aan de krantenronde begonnen. Desondanks de moeilijkheden veroorzaakt door het noodweer, was ik toch op een respectabel uur thuis geraakt en met maar één grommend heertje op mijn weg (dezelfde die zijn hoofd in mijn autootje stak in het vorige verhaal) vond ik het een mooi resultaat.
Maar op zondag begon de winter pas echt. Ik hoopte dat het van snel voorbijgaande aard zou zijn. Je weet wel, die typische Belgische sneeuwbuien die welgeteld drie lange uurtjes sneeuwpret voor de jeugd verzekeren, maar daarna onherroepelijk veranderen in een vieze smurrie. Doch, die avond vlak voor het slapen gaan (half acht in mijn geval) lag de sneeuw zo dik voor onze deur, zodat een respectabel horeca - uitbater in de Hoge Venen er gemakkelijk jaloers op zou kunnen worden.
De volgende ochtend was de sfeer in het Postcentrum in mineur. De vrachtwagen die de kranten levert was ruim laat, wat meestal voor van ongeduld trappelende postbodes zorgt. Maar vandaag stond iedereen in eigen gedachten verzonken zijn post te sorteren. Zelfs toen de kranten per dienst klaar lagen kwamen we maar aarzelend op gang. Voorzichtig plantten we onze voeten in het verraderlijke witte tapijt. Ik vroeg één van de anciens of we nu ook een gevarenpremie zouden trekken. "Dat zou eigenlijk wel mogen." Zuchtte hij gelaten.
Een kwartier later dan anders kwam ik terug van mijn ronde. Dat viel best mee, vond ik. Door het slechte weer was er ook heel weinig post. Dus een uurtje later vertrok ik op mijn brommertje op tweede ronde in een stralend zonnetje. Beladen en bezakt langs gladde wegen. Langs deze weg wil ik jullie een kleine smeekbede sturen. Denk vooral tijdens deze barre dagen aan de postbode. Giet geen lauw water over de auto om hem snel te ontdooien. Dat water bevriest opnieuw op de oprit waardoor het een levensgevaarlijke ijspiste wordt. Ruim ook de sneeuw op voor de brievenbus, de post geraakt niet bij toverslag door die gleufjes. Hoop de geruimde sneeuw niet op tot vlak voor die bewuste brievenbus. Parkeer uw auto niet vlak voor de brievenbus, dat is om problemen vragen en last but not least, zet die verdomde vuilbakken en zakken niet vlak voor die gleufjes. Zo kan uw postbode onbezorgd en zonder gevaar voor lijf en leden zijn of haar geliefde beroep uitoefenen. En het belangrijkste van al, uw rekeningen geraken tijdig op hun bestemming.
Long time no see. Ik weet het. Maar een dikke twee maanden geleden, op 11 september om half vijf 's ochtends om precies te zijn, ben ik begonnen bij de Post als postbode. Inderdaad, Fiep is facteur en het blijkt mijn ultieme droomjob te zijn. Om drie uur 's nachts op, om een uurtje later trouw op "Post" te zijn. De godganse dag rondhollen om de veeleisende klant van dienst te zijn. Je begrijpt dat ik enkele maanden nodig had om te acclimatiseren. Van een herstellend ziek leven dat zich voornamelijk in de zetel en achter de computer afspeelde naar topsport - niveau ... daar ging heel wat pijn en oververmoeidheid aan vooraf.
Het leven als facteur loopt niet iedere dag over rozen. Ik geef toe, we genieten een grote vrijheid. Geen bazen die aan ons hoofd zagen, niet opgesloten tussen vier muren, de hele dag in de frisse buitenlucht, we regelen ons werk en ons werktempo zelf maar vergeet niet dat we ook onder enorm veel stress en prestatiedruk gebukt gaan. Vooral als beginnende postbode.
Iedere ochtend om half vijf vertrek ik met de krantenronde. Dagelijks driehonderd gazetten rondbrengen op amper drie uurtjes tijd in een wirwar van straten en adressen. Huisnummers die niet te vinden zijn, brievenbussen die men verstopt tussen decoratieve struiken ... Brievenbussen waar amper een enveloppe inpast en waar je een superdikke weekendeditie in moet persen. Wind, regen, mist zo dik als erwtensoep, platte banden en een sneeuwstorm. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb in deze beperkte tijd al meegemaakt. Hebben klanten begrip voor deze problemen? Nee dus. Dat heb ik al snel mogen ervaren en ik was geschokt.
Vooral mijn eerste zaterdagronde zal me altijd bijblijven. De zaterdagronde is anders en groter dan de gewone weekronde. Dus de dagelijkse krant kan later in de brievenbus terecht komen. De Post kampt met een chronisch personeelstekort. Iedere week beginnen er nieuwelingen, maar slechts enkelen houden het langer dan een week vol. Laat staan dat het nieuwe bloed wil blijven. Met als resultaat dat de vaste postbode alleen maar kan dromen van een dagje verlof. Maar het zijn ook maar mensen en rust is af en toe nodig. Daardoor is er een groot ziekteverzuim, waardoor er weer meer verloven worden ingetrokken. Dat was ook het probleem waar ik mee te kampen kreeg. Er is geen personeel om nieuwelingen een goede opleiding te geven. Dus na één dag opleiding mocht ik het de week erop alleen doen. De zaterdagronde van meer dan zevenhonderd kranten ...
Nieuwe straten, nieuwe doolhoven, andere moeilijkheden en anderhalf uur vertraging. Tot overmaat van ramp had ik bij vertrek al 16 Gazetten van Antwerpen te kort. Ik had nog maar enkele weken ervaring maar ik wist dat dit rampzalig zou zijn. We hebben kaartjes. Rode kaartjes waarop staat dat uw favoriete krant op een later tijdstip zal geleverd worden. Maar daar zijn klanten niet echt van gediend.
Uiteindelijk, na veel gezwoeg, gepuf en gevloek van mij en klanten die het echt niet konden apreciëren dat de krant zo "laat" toekwam en helemaal geen begrip toonden, kwam ik in de laatste woonwijk terecht. Maar dat was ook het moment dat mijn "Gazetten" op waren. Tot overmaat van ramp stond de hele buurt me op te wachten. Ik overdrijf niet, een krant die te laat is, is in dit klotelandje bijna een nationale ramp. Als strontvliegen kwamen ze naar mijn autootje gestormd en ik kon hen enkel een rode kaart geven. Een stortvloed van klachten en scheldkanonnades kreeg ik over me heen. Een heel gemeen heertje van een jaar of zeventig stak zijn hoofd zelfs in de auto om zich te verzekeren dat ik niet loog. Het enige wat ik op dat moment kon verzinnen was" Bel maar naar de Post als je klachten hebt." Wat ze dan ook gezamelijk deden. De telefoon stond die zaterdag en de maandag erop roodgloeiend. De week daarna was er zelfs een vergadering over dit voorval ... Fiep had haar naam gemaakt bij de Post.
Ik was dat hele weekend in shock. Volledig getraumatiseerd. Zelfs nu we twee maanden verder zijn en ik die zaterdagronde ken, geraak ik bijna in paniek als ik die bewuste straat inrij. En eerlijk gezegd, iedere keer als ik een man van rond de zeventig buiten zie staan. Want zelfs als er niets te klagen valt, dan nog wordt je uitgescholden. Hoewel ik deze week al heb mogen ervaren dat er ook vriendelijke begrijpende mannen van zeventig en ouder bestaan. Maar daarover een ander keer.
Mijn nieuwe werk heb ik welgeteld één volledige dag volgehouden! Jawel dames en heren, acht werkuren. Eigenlijk zag ik het na een halve dag al niet meer zitten, maar ik ben er doorgesparteld. Dozen stapelen en paletten versleuren, de godganse dag. De volgende dag had ik een afspraak op de Post om een opleiding als postbode te beginnen en die had ik, vooruitziend dat ik ben, gelukkig niet afgezegd. Dat vooruitzicht heeft me door de dag geholpen. En de muziek die door de radio schalde. Hoeveel pijn ik ook had en hoe uitgeput ik me ook voelde, ik ben blijven meezigen en dat heeft mijn gemoed wel een beetje opgekrikt.
Die dag kunnen we ook weer bij onze stapel ervaringen classeren. De volgende dag ging ik al vroeg op weg naar Hasselt, voor de theoretische opleiding van "postbezorger". Een hele dag naar de monoloog van een gepensioneerde chemicus luisteren. Jawel, deze man had geen bal te maken met de Post. Hij was van een externe organisatie die opleidingen verzorgd en zij moesten ons dus vertellen wat onze job inhield. Naderhand een klein testje afgelegd en dat was dat. Hij besloot dat we allemaal in aanmerking kwamen om dit nobel beroep te mogen uitoefenen. Nu was het wachten tot we opgeroepen zouden worden tot het praktische gedeelte van deze opleiding.
Ik was bijna de wanhoop nabij toen donderdagnamiddag eindelijk de telefoon ging. Ik mag maandag (morgen dus) mijn dagje stage doen op de Post in mijn eigen dorp. Goh, ik ben echt wel nieuwsgierig. Ik durf nog niet al te enthousiast te zijn, maar op zich zie ik het echt wel zitten: Fiep de facteur
Als kind had mijn veel oudere broer een aquarium. Uren kon ik voor die grote glazen bak zitten. Met grote ogen keek ik naar dat wonderlijke wereldje.En ooit, ooit wil ik mij zo'n mooie onderwaterwereld toe eigenen. Iedere dierenspeciaalzaak vind je me bij de visjes. Bij mensen die een aquarium hebben, sta ik altijd voor de vissen. Het kabbelen van het water , de dansende bewegingen van de vissen, hun kleuren, de planten waar ze tussen zwemmen geven rust en ontspanning; Een oase van ruxt in onze eigen huisje. E tv waar iedere dag iets op te zien is. Ik geef toe, voor mijn omgeving lijkt het weer een nieuwe bevlieging.Ik zie de dingen graag, lees erover, droom erover en uiteinlijk vind ik dat de tijd rijp is. Maar ondertussen heeft mijn omgeving geen enkele benul van wat er zich in die kronkeltjes afspeelt De gevolgen zijn meestal moeilijk en melodraatisch. Niet te doen. Zoals het feit dat ik via Kapaza een spotgoedkope aquarium op de kop heb kunnen tikken. Zaterdag ga ik hem halen, maar hoe moet ik dat manlef weer aan het verstand brengen zonder dat de schat flipt. Hij heeft heel wat me te stellen hoor. Hij heeft amper rust om van het ene te herstellen en daar is fiep alweer, met een nieuw fabelachtig idee!!!!
Stilte
