Ik ben Karin des Rues, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Lichtpuntje.
Ik ben een vrouw en woon in Huissen, Lingewaard (Nederland) en mijn beroep is Kunstenares van Quast en leven!.
Ik ben geboren op 03/04/1953 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Tekenen-schilderen-fotografie-schrijven-dichten-groei-ontwikkeling en bewustwording!.
Kin 250, kleine valk.
Sinds ruim 5 jaar ben ik weer single, nooit eenzaam, maar All 1
Ik wens je sterrenlicht in je ziel, de hemel in je hart, en wonderen in je leven tijdens deze wonderlijke tijden
01-06-2012
via Careful
Dit kwam ik tegen op 1 van de andere blogs en ja... zo ben ikzelf ook steeds doende
Attitudinal Healing wil zeggen het helen van je innerlijke houding of instelling. Het is gebaseerd op de overtuiging dat je altijd kunt kiezen voor innerlijke vrede in plaats van innerlijke strijd, voor liefde in plaats van angst. In het proces van heelwording gaat het om het loslaten van een op pijn en angst gebaseerde houding, zoals haat, wrok, schuldgevoel, het niet kunnen vergeven van jezelf en anderen. Als angst verdwijnt komt liefde vrij.
Attitudinal Healing is een methode die door de psychiater Jerry Jampolsky ontwikkeld is. Hij heeft hierover diverse boeken geschreven, zoals: Liefde is angst laten varen; Bevrijd je van schuld en angsten, verander je denken, verander je leven
De principes van Attitudinal Healing
De kern van ons wezen is liefde.
Gezondheid is innerlijke vrede. Genezen is angst laten varen. Geven en ontvangen zijn in wezen één.
We kunnen het verleden en de toekomst loslaten. Nu is de enige tijd die er is en elk moment is bestemd om te geven.
Wij kunnen leren van onszelf en anderen te houden door te vergeven in plaats van te veroordelen. We kunnen liefde zien in plaats van fouten. We kunnen er bewust voor kiezen van binnen vredig te zijn, wat er ook maar buiten ons gebeurt. We zijn leerlingen en leraren voor elkaar.
We kunnen ons concentreren op het leven als geheel in plaats van op fragmenten.
Omdat liefde eeuwig is, hoeft de dood niet als iets beangstigends te worden gezien. Wij kunnen onszelf en anderen altijd zien als mensen die óf liefde verspreiden, óf een beroep doen op liefde.
De richtlijnen van Attitudinal Healing
Ons doel is aan onszelf te werken, elkaar wederzijds steun te geven en te oefenen in onbevooroordeeld luisteren en delen. We erkennen dat het proces dat ieder doormaakt belangrijk is en niet ons oordeel hierover.
Geaccepteerd worden in de fase waarin we zijn, maakt het makkelijker anderen te accepteren in plaats van te veroordelen. We delen wat voor ons en wat voor anderen werkt, in plaats van advies te geven. We laten anderen hun eigen antwoorden vinden. Door onze eigen gevoelens te tonen, ontdekken we gemeenschappelijke ervaringen die ons met elkaar verbinden. We respecteren elkaar als unieke mensen. We erkennen dat ieder zichzelf beter kent dan wie dan ook.
Als we luisteren naar onze innerlijke stem, vinden we ons beste antwoord. We zijn hier om elkaars innerlijke leiding te steunen en elkaar te helpen concentreren op wat werkelijk voor ieder van ons telt. We zijn niet hier om te preken of elkaar te confronteren.
De rollen van leerling en leraar zijn onderling verwisselbaar. Ongeacht leeftijd of ervaring gaan ze van de een op de ander over. We oefenen in het samenzijn met anderen, om te leren alleen het licht in hen zien en niet hun schaduwzijde.
Alle informatie die in de groep wordt uitgewisseld is vertrouwelijk. We willen in gedachten houden dat we altijd een keuze hebben tussen vrede en innerlijke strijd, tussen liefde en angst.
http://www.daishabol.nl/2012/05/ Mijn moeder komt uit een gezin met achttien kinderen. Zij was het oudste meisje. Al deze achttien kinderen hebben hun vader en moeder op een andere manier ervaren. Het varieert van: zeer liefdevol tot ik had geen contact met mijn vader of moeder. En alles dat daar tussen in is. Tussen de oudste en het jongste kind is een leeftijdsverschil van 25 jaar. Ieder kind heeft dan ook het gevoel dat de plek die ze in het gezin hebben gekregen en de daarbij behorende leeftijd van hun ouders invloed hebben op hoe zij hun ouders hebben ervaren. Maar is dat ook zo? Ik heb mijn grootouders ervaren als twee ontzettend liefdevolle en begripvolle mensen, zowel naar hun kinderen als naar ieder die ze ontmoetten. Niets was hen teveel, je was altijd welkom. Mijn Oma en Opa hadden alle tijd voor je. Er waren regels, maar daar kon ook van afgeweken worden. Ze waren er écht voor je.
Na het houden van diverse interviews met de kinderen (de jongste is inmiddels 65 jaar), waarin de relatie met hun ouders centraal staat, blijkt dat het nauwelijks gaat om de plaats die ze in het gezin hebben of de leeftijd van de ouders. Het is juist hun verwachtingen naar de ouders toe, die de relatie hebben bepaald. De interactie tussen de verwachting van het kind én van de ouder bepaalden hoe de relatie is. Slechts zijdelings andere invloeden.
Je verwachtingen komen voort uit je karakter en je persoonlijkheid. Kun je je ouders delen met anderen? Hoe is je tolerantie naar anderen? Ben je veeleisend? Heb je begrip voor elkaars situatie? Ben je geduldig en optimistisch of ongeduldig en pessimistisch? Ben je een jonge, een oude ziel of er tussen in? Ben je temperamentvol of juist niet? Ben je gevoelig of leef je verstandmatig? Zo zijn er vele factoren die de verwachtingen van jou en je ouders beïnvloeden. Je kunt dus niet stellen: Ik heb geen liefdevolle band met mijn ouders omdat zij zus en zo zijn. Jouw karakter, jouw verwachtingen naar hen, jouw houding ten opzichte van hen hebben net zoveel invloed als die van hen naar jou toe.
Is het een kip en ei verhaal, wat is er eerst? Je houding, je verwachtingen, naar hen of die van hen naar jou toe? Het is er allebei tegelijkertijd. Er is geen sprake van: het ligt aan mij of het ligt aan mijn ouders. Het is de interactie tussen jullie die je vormt, die je het gevoel geeft wel of niet geaccepteerd te worden of liefde te hebben ontvangen. Ik zet het woord gevoel tussen aanhalingstekens omdat het niet je gevoel is. Je gevoel komt voort uit je verwachtingen en dat is weer je verstand. Je verstand, je denken, bepaalt mede je gevoelens naar de ander. Als je denkt dat de ander je afwijst, omdat hij of zij zich op een bepaalde manier gedraagt, dan vóel je je afgewezen. Terwijl het gedrag misschien helemaal niets met jou te maken heeft, maar bijvoorbeeld doordat men zich zorgen maakt of het met zichzelf moeilijk heeft.
In elke relatie is de interactie het meest belangrijke. Niet alleen tussen jou en je ouders. Maar ook tussen jou en je broer, zus, partner, vriend/vriendin, kennis, collega en wie dan ook. Elke persoon waar je contact mee hebt, is de interactie bepalend voor hoe je de relatie ervaart. Behalve als er traumatische gebeurtenissen hebben meegespeeld in de relatie. Dan is zon gebeurtenis ook van invloed. Probeer, ondanks wat er in het verleden is gebeurd, van iedere relatie een relatie in Liefde te maken!
Liefde is beseffen dat ik de ander niet kan beheersen. Liefde is een ander niet proberen te veranderen of de schuld te geven. Liefde is niet zorgen voor, maar geven om. Liefde is niet even regelen, maar ondersteunend zijn. Liefde is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn. Liefde is niet ontkennen, maar accepteren. Liefde is niet treiteren, schelden of ruziemaken, maar zoeken naar mijn eigen tekortkomingen en die verbeteren. Liefde is niet de situatie naar mijn hand zetten, maar deze nemen zoals die is. Liefde is minder vrezen en meer beminnen!
Op een dag stond er een jongeman in het midden van zijn dorp en beweerde dat hij het mooiste hart had van de hele valle.. Een grote menigte had zich om de jongeman verzameld en ze waren het allemaal met hem eens, zijn hart was perfect.. Er zat geen schrammetje of wond in zijn hart en ze waren het er allemaal over eens, dat het mooiste hart was wat ze ooit gezien hadden. De jongeman was er erg trots op en pochte daarna nog meer over zijn mooie en perfecte hart.
Op een dag verscheen er een oude man vanuit de menigte en zei: Mijn hart is veel mooier dan die van jou. De menigte en de jongeman keken naar het hart van de oude man. Het sloeg krachtig, maar het zat vol lidtekens en er waren plaatsen bij waar er stukken uit waren gehaald en andere stukken waren in gezet. Maar deze stukken paste er niet mooi in en de hoeken waren rafelig. Er waren plaatsen bij waar hij hele stukken uit zijn hart miste. De mensen keken verbaasd hoe kun je zeggen dat je hart het allermooiste is, dachten ze?
De jongeman keek naar het hart van de oude man en zag de staat waarin het verkeerde en lachte: Je maakt een grapje, zei hij. Vergelijk jouw hart eens met de mijne. Die van mij is perfect en de jouwe is een puinhoop vol littekens en scheuren.
Ja, zei de oude man, jouw hart ziet er perfect uit, maar ik zou niet met je willen ruilen. Kijk, sprak hij, elk litteken vertegenwoordigt een persoon aan wie ik mijn liefde heb gegeven. Ik scheur een stukje uit mijn hart en geef het. En vaak geven ze me een stukje van hun hart aan mij terug om zo de lege plaats op te vullen. Maar de stukken zijn niet precies hetzelfde. Ik heb gerafelde hoeken, dat ben ik met je eens, maar het herinnert me er aan dat we de liefde met elkaar hebben gedeeld. Soms geef ik een stukje van mijn hart weg en heeft de ander me geen stukje van zijn hart terug gegeven. Dat zijn de lege gaten, het geven van liefde is een risico. Ook al zijn die gaten in mijn hart pijnlijk, ze blijven open. Het herinnert me er aan dat ik ook liefde heb voor deze mensen en ik hoop dat ze op een dag zullen terugkeren en het gat zullen opvullen. Zo, zei hij zie je nu wat echte schoonheid is?
De jongeman stond roerloos met tranen die over zijn wangen rolden. Hij wandelde naar de oude man toe, greep in zijn perfecte hart en scheurde er een stuk uit. Hij offerde het aan de oude man met trillende handen. De oude man nam zijn offer aan, plaatste het in zijn eigen hart. Hij nam een ander stuk uit zijn hart en plaatste het in de wond van het hart van de jongeman. Het paste wel niet perfect, er zaten wat rafels aan. Maar de jongeman keek naar zijn hart, niet meer perfect, maar mooier dan voorheen, omdat de liefde van de oude man nu ook door zijn hart stroomde. Ze omhelsden elkaar en wandelden zij aan zij weg.
Het is weer allemaal goed duidelijk De notulen zullen weer verstuurd worden naar ons en de vragenlijsten naar de mede exposanten! De evaluatie van de Mei Kunstdagen op weg naar t volgende seizoen en dus Lekker aan de kwasten vakantie vieren uit of thuis We gaan er gewoon weer voor en mee door!
Brief aan mijn broer Gert-Wim *** Vandaag is het alweer 14 jaar geleden lieve Settim dat jij van ons wegging naar gene Zijde Maar weg ben je nooit
Nog altijd sterk voel ik jouw ..aanwezig "Zijn" in het hier en Nu Zoals je naast ons staat Jouw energie is dan heel dichtbij
Wat hebben wij het fijn gehad in onze kinderjaren we deelden veel en waren er voor elkaar Stiekem van de trappen glijden in ons ouderlijk huis het weerzien zal heelrijk zijn los van toestanden en pijn geduld is ook hier nog even een les heelrijk? ja heerlijk ook! Klimmen op de schuur van oma Rika grote pan en primus mee tamme kastagnes poffen dikke pret hezen dan een zwembadje dat dak op en lagen dichter bij de zon groeven een zwembad in haar tuin de kuil werd diep zwemmen? ho maar het werd ontdekt beproevingen die we door mochten gaan vaak zijn we naast elkaar gaan staan Nog altijd bloeit jouw laatste roos hier in de tuin als teken van leven naast de varens van papa zelfs toen de kids naar Thailand waren en dik onder de sneeuw ze bleef bloeien, tot ze weer thuis waren gekomen Papa die het zo moeilijk vond dat je anders was in de zin van: je hield niet van vrouwen maar wel van de vrouw als mens Het was niet makkelijk voor jou toch hield je stand Met Andre leefde je jaar na jaar je was er echt voor elkaar de Thailand reizen...! Weet je nog die nacht dat we het raam uitklommen ja, soms ging je even alleen op de step, naar de stad maar die ene nacht weer die primus mee en wij met zijn twee namen blikjes... soep en knakworstjes mee Vertstopten ons in het oude stationsgebouw spoken verhalen op de begraafplaats daar waar we je 14 jaar geleden ten dele achterlieten je naam op een mooie zerk ach, je oude versleten jas liet je al snel achter en toch lief jong je bent er nog altijd naast en rondom ons ik wil je danken voor alles in liefde welk ik met je delen mocht de verhalen, onzekerheden, blijdschap en ook droevenis en 1 ding dat nog altijd zeker is weet dat ik je mis nee weet, ik kijk met veel plezier uit naar jou en zeg tot weerziens vergeten wordt je nooit vanwege de sporen die je achterliet Ik zwaai naar jou!
ik Ben los van oud verdriet Jij Weet en ziet
Aan al onze mooie, eigen-wijze kinderen, voor de spiegel die zij zijn:
omdat je bent wie je bent en dat in jezelf herkent ... ...omdat je doet wat je doet omdat je `weet` dat dat moet ... ...omdat je leeft wat je leeft en dit je het ware leven geeft ... ...omdat je voelt wat je voelt zoals het voor jou is bedoeld
omdat ik houd van jou zoals dat ook in het leven is bedoeld
"Tijdens hun eerste levensjaren leven kinderen in contact met de onzichtbare wezens, ze lachen naar hen, voeren gesprekken met hen, door te luisteren en te antwoorden. Maar als ze daarover met volwassenen praten, en vooral met hun ouders, geven deze geen aandacht of leggen ze hun het zwijgen op: wat moeten ze aan met zulke verzinsels? Echter, als ze bereid zouden zijn naar de verhalen van die kinderen te luisteren en er vragen over stellen, zouden ze verbazingwekkende ontdekkingen doen; ze ontzeggen zich zodoende iets heel kostbaars. Het zal misschien niet voor allen gelden, maar sommige kinderen dragen herinneringen met zich mee aan lang vervlogen tijden, toen de mens heel de natuur als een levend organisme beschouwde, waarmee hij onafgebroken in verbinding stond. Dat geheugen blijft over het algemeen tot de leeftijd van zeven jaar, waarna het afstompt naarmate de kinderen groter worden, maar ook door hun opvoeding, de taal en de houding van de volwassenen; later lachen ze er zelfs om als ze terugdenken aan die kinderachtigheden, die naar zij geloven slechts het product van hun verbeelding waren. Het waren echter de overblijfselen van een verleden dat in hun ziel was opgetekend, en het is jammer dat zij ze laten vervagen.
Als je altijd verwacht dat men aan je denkt, je begrijpt, je helpt, van je houdt, zul je nooit gelukkig zijn, want iedereen heeft zijn eigen zorgen, zijn eigen problemen. Iemand zal misschien het ene moment bij je zijn, maar het volgend moment is hij elders bezig en ben jij op jezelf aangewezen. Daarom zeg ik je: reken niet al te veel op de anderen, want hun aandacht, hun vriendschap en hun liefde zijn te onzekere dingen. Het ene moment zul je je begrepen voelen, gesteund, maar wat zal het volgend moment gebeuren? Verwacht niets van de anderen, vooral hun liefde niet. Ze kan komen, natuurlijk, ze kan zelfs onophoudelijk komen; als ze komt, zal ze welkom zijn en dank je de Hemel, maar verwacht haar niet. Wil je gelukkig zijn? Verwacht dan niet bemind te worden, maar bemin zelf, dag en nacht, en je zult onafgebroken gelukkig zijn. Misschien zal op een dag de grote liefde je overrompelen Ja, waarom niet? Dat kan gebeuren, maar verwacht haar niet."
klodderen Jeetje, t is echt niet makkelijk als je daadwerkelijk kunt tekenen om dan te gaan knoeien als een kind maar de pret die het opleverde is grandioos een aanrader gewoon! Gerda dacht niet met verf overweg te kunnen dus wel het gaf haar een heerlijk gevoel
extreem grote wesp...of is dit een bij?
onderstaand bakje zitten drie super dikke hommels in zo kun je dus tevens zien hoe groot voorgaande is
Gerda maakt miniatuur beertjes dit lieve heersbeestje dus ook kreeg ik van haar cadeau wauw grandioos lief k heb wat met die diertjes!
Ik ben Karin des Rues, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Lichtpuntje.
