29/6 Een gebroken klok in de Hemel - Great Miracles Avenue

68-jarige vrouw die een beroerte kreeg en naar de Hemel werd gevoerd: Het jaar 2025 zal niet over 12 maanden eindigen. De klok is gestopt. Het aftellen is voorbij. Laat degenen die oren hebben horen en laat degenen die slapen wakker worden. - Ik was niet meer in mijn lichaam, maar ik zag mezelf zweven. Het was alsof mijn geest uit me kwam. Ik zag mijn lichaam niet liggen. Ik voelde zelfs geen pijn, ik voelde alleen vrede. Toen kwamen er plotseling drie stralende wezens. Ze leken op mannen, maar het waren geen mannen. Ze schitterden als licht. Ik kon hun gezichten niet duidelijk zien, maar ik wist dat ze niet van deze wereld waren.

Ik voelde geen angst. Ze kwamen en namen me bij de hand. Ze spraken niet, maar ik kon wel begrijpen dat ze wilden dat ik volgde. Wat ik daarna zag, kan ik nooit met de juiste woorden uitleggen. De plaats waar ze me naartoe brachten, was zo mooi. Alles was er helder, maar niet zoals de zon. Het was licht dat mijn ogen niet pijn deed. Ik zag zoveel verschillende kleuren. Ik had deze kleuren nog nooit eerder op aarde gezien. Niet rood, niet blauw, niet groen, gewoon kleuren. Ik kan de lucht niet beschrijven.

Het rook zoet, niet naar parfum of bloemen. Het was anders. Ik kon gemakkelijk ademen, alsof ik nog nooit een ziekte in mijn leven had gehad. Ik voelde mijn armen en benen heel. Deze keer werkten ze. Ik liep en sprak als een jong meisje. Ik was niet meer oud, geen pijn, geen zwakte. Er waren bomen, en de bomen leken levend. Ze zongen, maar niet met hun stemmen. Ik kon voelen hoe ze God prezen. En er was een rivier, helder als kristal. Ik wilde eruit drinken, maar de engel zei: "Nee, nog niet." Toen ze me een tijdje hadden toegestaan ​​al die mooie en onvoorstelbare dingen te bewonderen en te bekijken, wezen ze me een pad aan. Ik zag het pad. Het was smal en niemand gebruikte dat pad, maar de engel zei dat ik alleen het pad moest verder lopen. Ze gingen niet mee. Het was niet eng, maar ik vroeg me af waarom ik alleen moest lopen.

Toen zag ik het. Ik zag iets op de grond. In het begin wist ik niet wat het was, maar toen ik dichterbij kwam, lag daar deze oude klok in stukken gebroken, ik bedoel echt kapot. De onderdelen lagen verspreid over het pad. De wijzers van de klok lagen op de grond, de cijfers waren verspreid. Ik voelde me zo verdrietig toen ik het zag. Ik bukte me en probeerde de stukken op te rapen. Ik wist niet waarom ik het deed, maar ik had gewoon het gevoel dat ik het moest repareren. Zodra ik een van de gebroken stukken aanraakte, hoorde ik een luide stem. Het was niet van een mens, het was niet van de engelen. Het kwam van boven, maar ik zag niemand, maar de stem vulde de hele ruimte. Het was alsof de grond en de lucht tegen me spraken.

De stem zei: "Probeer de klok niet te repareren, de tijd is vol." Ik stond stil, ik kon me niet bewegen. Toen zei de stem opnieuw: "De wederkomst van Jezus is aangebroken. De wereld zal het einde van het jaar 2025 niet meemaken. De tijd zal stoppen voordat het zover is. Ga terug en waarschuw ze. Ga terug en spreek. De tijd is voorbij. Dit is Mijn laatste waarschuwing aan hen." Daarna vervaagde alles, ik wilde die plaats niet verlaten, want de engelen die mij begeleidden waren zo vriendelijk en aardig tegen mij, ze behandelden mij met zoveel respect en liefde.

Mijn wens om daar te blijven, was niet de wens van God. Daarna voelde ik mezelf teruggetrokken worden, alsof een sterke wind me meesleurde. Deze wereld staat op het punt te worden gesloten, de tijd is niet lang, we staan ​​op de rand. Die kapotte klok was de tijd van deze wereld, hij is kapot en de Hemel zegt dat hij niet gerepareerd kan worden. Jezus komt eraan.

Ik zag het, de vrede die ik in de Hemel voelde, kan niet worden uitgelegd, maar de waarschuwing was duidelijk. Dit zijn de laatste loodjes. Vertel mensen dat ze zich moeten bekeren, vertel mensen dat ze moeten stoppen met het verspillen van tijd, vertel mensen dat ze moeten stoppen met het bespotten van Gods naam.