28/6 Pr Chris Alar: Oppervlakkig berouw is een enkele rit naar de Hel - Housing our faith

Ze zeggen dat 81% van de mensen gelooft dat simpelweg "het spijt me" zeggen genoeg is om een ​​relatie te herstellen Maar dit is de brute waarheid: in de ogen van de Hemel betekent "het spijt me" bijna niets tenzij het de ziel doorboort. Een mondelinge verontschuldiging, hoe traanrijk ook, kan net zo hol klinken als de kus van Judas als het niet voortkomt uit een hart dat verbrijzeld is door de verschrikking van zonde. We leven in een wereld waar de belijdenis nonchalant berouw is geworden, wordt opgezegd als een formule en genade wordt verwacht als een beloning. Maar het evangelie deelt geen pleisters uit voor dodelijke wonden.

Het vereist de operatie van de ziel. En tenzij we het verschil begrijpen tussen een beleefde verontschuldiging en diep berouw van de ziel, lopen we het risico de troon van God te naderen met lege woorden en nog steeds op weg te zijn naar vernietiging. Dit is niet alleen een kwestie van persoonlijke groei of emotioneel bewustzijn, dit gaat over de redding van je ziel. Het gaat erom of het Bloed van Christus je hart echt raakt of gewoon van het oppervlak afglijdt als regen op glas. Want als je berouw oppervlakkig is, kan je absolutie spiritueel leeg zijn. Pr Chris Alar, is een vertrouwde leraar de ware Katholieke leer, heeft vaak gezegd dat Gods genade eindeloos is, maar niet automatisch.

De sluizen van genade staan ​​open, jazeker, maar alleen voor degenen die er met oprecht berouw doorheen gaan, niet met ingestudeerd spijt. En er is een enorm eeuwig verschil tussen die twee. De meest voorkomende fout onder Katholieken tegenwoordig, en misschien wel de meest fatale, is te geloven dat een snel 'sorry' in de biechtstoel de schuld automatisch kwijtscheldt. Dat tranen op zichzelf al gelijkstaan ​​aan transformatie. Dat je slecht voelen hetzelfde is, als nieuw gemaakt worden. Maar dat is een leugen. Het is een vals evangelie, gesmeed door troost, ingefluisterd door het vlees en getolereerd door een cultuur die ongemak meer vreest dan verdoemenis. Echt berouw is geen script.

Het gaat er niet om de juiste woorden te zeggen, maar om die woorden te laten herrijzen uit de as van een verbrand ego en een gebroken wil. Volgens paragraaf 1451 van de Catechismus van de Katholieke Kerk wordt berouw gedefinieerd als verdriet van de ziel en afkeer van de begane zonde, samen met het voornemen om niet meer te zondigen. Let op de intensiteit van afkeer. Dit is geen spijt. Het is walging, afschuw. Het is geen schaamte omdat je betrapt bent, het is geestelijke kwelling omdat je de Liefde zelf hebt gekwetst. Dit is het soort verdriet dat Heiligen aanwakkert, niet louter excuses.

Het is het verdriet dat Petrus ertoe bracht bitter te huilen nadat hij Christus had verloochend. Terwijl Judas, hoewel berouwvol, werd verzwolgen door wanhoop. Laten we duidelijk zijn, woorden zijn niet genoeg. Er moet een innerlijke aardbeving zijn. Er moet een ineenstorting van trots zijn. Er moet een heropleving zijn van de wil tot Heiligheid. In het Evangelie van Lucas zegt de verloren zoon niet alleen: "Het spijt me." Hij zegt: "Vader, ik heb gezondigd tegen de Hemel en voor u. Ik ben niet langer waardig uw zoon genoemd te worden.“ Dat is gebrokenheid. Dat is een belijdenis zonder excuus. Nederigheid zonder agenda. En nog erger, hij komt thuis en loopt terug op blote voeten, bedekt met de stank van varkens, bereid om een ​​dienaar te worden.

Dat is berouw. Dat is de weg naar genade. Pr Chris Alar waarschuwt tegen de verleiding van wat hij veronderstelde genade noemt. We veronderstellen dat God ons genade verschuldigd is. Dat de biecht een kosmische resetknop is, hoe halfslachtig onze aanpak ook is. Maar veronderstelling is geen geloof. Het is arrogantie gedoopt in sentimentaliteit. Het Concilie van Trente bevestigt dat een belijdenis om geldig te zijn met oprecht berouw moet worden afgelegd. Zonder berouw kan geen enkele sacramentele formule de ziel reinigen. En God leest harten, en doorziet vertoningen.

Zoveel Katholieken vallen tegenwoordig in een gevaarlijke cyclus. Ze zien de Biecht als een spirituele draaideur. Niet omdat ze zwak zijn, hoewel zwakte echt is, maar omdat ze hun zonde nooit echt hebben gehaat. Ze hebben nooit lang genoeg naar de gekruisigde Christus gekeken om te zien wat hun trots heeft gedaan. Ze hebben nooit lang genoeg stilgestaan bij de doodsstrijd van Getsemane, om de ernst van de overtreding te voelen. Totdat je zonde ziet als verraad, niet alleen van de wet, maar ook van de liefde, zul je er altijd naar terugkeren. Dat is geen bekering. Dat is religie zonder wedergeboorte.

De gevolgen van deze valse bekering zijn verwoestend. Het laat zielen lauw achter. Precies de toestand die Christus het meest verafschuwt. Zoals vermeld in Openbaring 3:16: "Omdat je lauw bent, zal Ik je uit Mijn mond spuwen." Lauwheid begint met oppervlakkig berouw. Het brengt Katholieken voort die de vakjes aanvinken, de gebeden opzeggen en toch onveranderd van hart blijven. Het is niet genoeg om te zeggen: "Het spijt me dat ik heb geroddeld." als je heimelijk gelooft dat ze het verdiend hebben. Het is niet voldoende om te zeggen: "Vergeef me voor mijn lust." als je nog steeds denkt dat het gewoon de menselijke natuur is.

Waarachtig berouw laat geen ruimte voor rechtvaardiging. Het brengt de advocaat in je gedachten tot zwijgen en brengt je op je knieën, niet alleen door schaamte, maar door liefde. Gewonde Liefde, verraden Liefde, gekruisigde Liefde door je eigen schuld. Er is een reden waarom de Heiligen zelfs decennia nadat ze vergeven waren nog om hun zonden huilden. De H. Teresa van Avila sprak over de verschrikkelijke helderheid die ontstaat als de ziel zichzelf in Gods licht ziet. De H. Johannes Maria Vianney die elke dag uren in de biechtstoel doorbracht, zei dat waarachtig verdriet niet over emoties gaat, maar over transformatie. Het gaat niet over je even slecht voelen, maar over voor altijd veranderd worden door het gewicht van genade. En dit is het meest huiveringwekkende deel: Een ziel die dit niveau van berouw niet heeft ervaren, is niet alleen onvoorbereid op de dood. Deze ziel leeft misschien in een sterfelijke waan.

Christus zei in Matteüs 7:21 "Niet iedereen die tegen Mij zegt: 'Heer, Heer', zal het Koninkrijk der Hemelen binnengaan, inclusief degenen die zeggen: 'Sorry, sorry', zonder ooit hun hart te echt te bekeren. De moderne wereld geobsedeerd door therapeutische religie wil deze boodschap verzachten. Ze wil van God een therapeut maken, geen Redder. Maar Christus stierf niet om ons beter te laten voelen. Hij stierf om ons nieuw te maken. Er zit een heilig geweld in oprecht berouw. Het doodt het oude zelf. Het onttroont het ego. Het eist dat we ons vlees met Christus kruisigen en het niet koesteren in religieuze taal.

Het gevaar van sorry-cultuur is dat het ons leert om met schuldgevoelens om te gaan in plaats van ze op te geven. Ze vertelt ons om snel te belijden en verder te gaan in plaats van aan de voet van het Kruis te zitten tot onze trots breekt. Maar de genade van God is geen automaat. Het is een wonder dat een vat nodig heeft dat klaar is. Dat vat is een berouwvol hart. Zoals Psalm 51 zegt: "Een gebroken en berouwvol hart, O God, zult u niet verachten." En dit is de kern van de zaak. Totdat we leren om ons te bekeren zoals de Heiligen, zullen we leven als slaven. Slaven van zonde, slaven van het ego, slaven van oppervlakkige religie.

De wereld heeft geen behoefte aan meer excuses. Ze heeft behoefte aan meer bekeringen. De Kerk heeft geen behoefte aan meer belijdenissen die in haast worden gedaan. De Hemel is niet onder de indruk van gereciteerde formules maar wordt bewogen door de ziel die naar Christus kruipt, bloedig en gebroken, niet alleen fluisterend "het spijt me", maar ik ben van U. Biecht je omdat je echt gewond bent of omdat je de hel meer vreest dan de hemel liefhebt? Want als je nooit echt hebt gebeefd, heb je nooit echt berouw getoond. En als je nooit berouw hebt getoond, heb je nooit echt de diepte van Gods barmhartigheid gekend.