20/6 Pr Mike Schmitz: gedurende de verheffing van de H. Hostie - Housing our faith

Wanneer de Priester de Eucharistie hoog boven het altaar verheft, ontvouwt zich een moment dat weinigen werkelijk in zijn volle omvang kunnen bevatten. Ondanks dat ze wekelijks de mis bijwonen, zijn talloze zielen zich niet bewust van het diepgaande wonder dat zich voor hun ogen ontvouwt. Te vaak wordt de Eucharistie aangezien voor een symbool, een prachtige herinnering aan een lang geleden verteld verhaal, in plaats van voor de levende, ademende aanwezigheid van Jezus Christus zelf.

De Catechismus van de Katholieke Kerk verklaart zonder aarzeling dat de Eucharistie de bron en het hoogtepunt is van het christelijk leven. CKK1324. Maar als de hostie wordt verheven, valt er een stilte, niet de eerbiedige stilte van aanbidding, maar de stilte van afleiding of erger nog, onverschilligheid. Pr Mike Schmitz heeft hier duidelijk over gesproken. Het moment van verheffing is geen leeg ritueel, maar het hoogtepunt van de mis, waar Hemel en aarde elkaar ontmoeten in een heilige uitwisseling. Het offer van Christus op Golgotha ​​wordt opnieuw tegenwoordig gesteld, niet symbolisch, niet metaforisch, maar waarlijk, substantieel.

Het brood houdt op brood te zijn, het wordt het Lichaam van Christus. De wijn houdt op wijn te zijn, het wordt Zijn Bloed. Dit is de leer van de transsubstantiatie, het mysterie dat ons geloof in stand houdt en onze ziel voedt. De Eucharistie reduceren tot louter symboliek is haar van haar kracht beroven. Het is alsof je een heilig banket binnenloopt en de eregast negeert. De gevolgen zijn ernstig. Zonder de werkelijke aanwezigheid te erkennen, wordt deelname aan de mis hol, een routine die van genade is ontdaan. De Kerk waarschuwt ons dat de Eucharistie het medicijn voor onsterfelijkheid is. CKK 1391. Maar als we haar benaderen zonder geloof, zonder eerbied, houdt ze op de bron van geestelijk leven te zijn en wordt ze slechts een ceremonie.

Deze verwaarlozing vermindert het vermogen van de ziel om Christus' genezende kracht te ontvangen, om door Zijn offer getransformeerd te worden en te groeien in heiligheid. De Schrift onderstreept deze goddelijke realiteit. Tijdens het Laatste Avondmaal verklaarde Jezus: "Dit is Mijn Lichaam dat voor U gegeven wordt. Doe dit tot Mijn gedachtenis." (Lucas 22:1-20). De apostel Paulus herhaalt deze waarheid door de Korintiërs te waarschuwen voor het onwaardig ontvangen van de Eucharistie door te zeggen: "Wie op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, maakt zich schuldig tegenover het Lichaam en Bloed van de Heer." (1 Korintiërs 11:27) Dit is geen kleinigheid.

De Eucharistie vraagt ​​van ons dat we voorbereid komen, niet met lege handen, maar met een berouwvol hart. Veel Katholieken voelen zich verloren wanneer de Priester de hostie omhoog houdt en vragen in stilte: "Wat moet ik nu doen?" De Kerk antwoordt: met de krachtige stilte van aanbidding. Deze stilte is geen leegte, maar de vruchtbare bodem waar geloof groeit. Het is de taal van de Heiligen. Van het eenvoudige ontzag van Thomas van Aquino, mijn Heer en mijn God, tot de bekentenis van Teresa van Avila, Jezus, ik hou van U. De stilte is de heilige ruimte waar onze zielen de aanwezigheid van Christus ontmoeten, waar liefde luider spreekt dan woorden. Het is een heilige uitnodiging om deel te nemen aan het goddelijke mysterie.

Om ons eigen leven, onze lasten, hoop, zonden en vreugden te verenigen met het volmaakte offer dat voor ons wordt gebracht. De morele urgentie hier kan niet genoeg worden benadrukt. Dit moment negeren, afdwalen in afleiding of ongeloof is de deur naar genade missen die voor ons openstaat. De Eucharistie is geen prijs voor de volmaakten, maar een medicijn voor de zwakken. Het geneest wonden dieper dan welke menselijke remedie ook. Het verbreekt ketenen van zonde en blaast nieuw leven in de vermoeiden. De Eucharistie behandelen als een symbool of een routine is onszelf afsluiten van deze helende kracht.

Het is weglopen van een goddelijke reddingslijn die naar ons is uitgestrekt in oneindige liefde. De mis is Golgotha ​​tegenwoordig gesteld. Het altaar is het Kruis en wanneer de Eucharistie wordt opgeheven biedt Christus Zich opnieuw aan. Zijn Lichaam wordt gebroken en Zijn Bloed vergoten, zodat wij verenigd kunnen worden met Zijn offer. Onze reactie is om geen passieve toeschouwers te zij,n maar actieve deelnemers. Dat we ons leven naast het Zijne leggen. We brengen onze zonden, onze spijt, onze angsten en onze hoop naar het altaar. We offeren ze samen met Hem in het vertrouwen dat Zijn genade ons zal transformeren en vernieuwen. Wanneer we echt geloven dat de Eucharistie Christus' aanwezigheid is, wordt elke mis een revolutie van het hart. De stilte die valt wordt een heiligdom van aanbidding.

De opgeheven hostie in de handen van de Priester wordt een baken van goddelijke liefde. Het roept onze diepste aanbidding en overgave op. Onze zielen fluisteren gebeden niet uit verplichting, maar vanuit een overvloed van liefde. Eenvoudige, eerlijke uitingen van geloof en vertrouwen. Toch vereist dit geloof voortdurende waakzaamheid en berouw. De wereld trekt ons weg met afleidingen, twijfels en oppervlakkige overtuigingen. De duivel is meedogenloos in het verduisteren van deze heilige waarheid en verleidt ons om genoegen te nemen met lauwe deelname of onverschillige aanwezigheid.

De prijs van dergelijke zelfgenoegzaamheid is onze spirituele verzwakking, een langzame dood van de ziel. Maar de oproep van de Eucharistie is radicaal en dringend. Het vraagt ​​om bekering, vernieuwing en diepere vereniging met Christus. De gevolgen van het negeren van deze oproep zijn niet abstract. De catechismus waarschuwt dat ernstige zonde en oneerbiedigheid bij het ontvangen van de Eucharistie kan leiden tot spirituele schade CKK 1387. Omgekeerd opent het omarmen van dit mysterie met geloof, de poorten van genade en versterkt ons om Christus' liefde in de wereld te beleven.

De mis is geen passief ritueel, maar een missie. Elke verheffing van de hostie zendt ons uit om het offer dat we hebben ontvangen te belichamen, om gebroken en uitgestort te worden in barmhartigheid en naastenliefde, terwijl we geconfronteerd worden met een cultuur die steeds onverschilliger wordt voor het heilige. Katholieken moeten dringend ontwaken uit hun spirituele sluimer en de diepe waarheid van de eucharistie herwinnen. Het moment waarop de Priester de hostie verheft is het scharnier van de eeuwigheid. Het is het moment waar de Hemel de aarde raakt, waar de tijd vertraagt ​​en het offer van Golgotha ​​opnieuw aanwezig wordt.

Niet volledig betrokken te raken bij dit mysterie is het hart van ons geloof verwerpen. Laten we ons verdiepen in geloof en vol ontzag zijn voor de Eucharistie. Laat het je leven transformeren. Reageer met eerbied, aanwezigheid en liefde. Laten we onze ziel voegen bij het Hemelse koor van heiligen, engelen en de hele schepping die buigen in aanbidding. Laten we ons hele wezen naar het altaar brengen in de wetenschap dat Jezus Zich volledig geeft, zonder iets achter te houden, zodat we genezen, verlost en nieuw gemaakt kunnen worden. Benader de mis niet als een routine, maar als een heilige ontmoeting.

Dit moment is niet alleen voor observatie, het is een oproep om deel te nemen aan de grootste daad van liefde die ooit is gekend. De Eucharistie is het hart van Christus dat voor ons klopt. Het is de bron van leven, het medicijn voor de zwakken en het vuur dat de ziel ontsteekt. De kerkelijke geschriften en de heiligen getuigen allemaal van deze waarheid. Het is de hoeksteen van ons geloof en de bron van onze hoop. Het verwerpen ervan is kiezen geestelijke dood, het omarmen ervan is het eeuwige leven opeisen. Maak je hart wakker en laat in die heilige stilte je geloof verheffen met de H. Hostie en laat je leven de voortzetting worden van het offer dat voor je aanwezig is.

De Eucharistie roept je op tot een radicaal transformerende eenheid met Christus. Hij is hier volledig aanwezig en biedt Zich opnieuw aan voor jou. Zul je Hem ontvangen met het geloof dat Hij verdient? Zul je reageren met de liefde die je leven en de wereld kan veranderen? De keuze is aanj jou: kies het leven, kies het geloof, kies de Eucharistie.