4/7 Malachi Martin openbaart: Zr Lucia van Fatima werd vervangen door een valse non! - Virgin Mary Prophecies

De mogelijkheid dat Zr Lucia, die publiekelijk verscheen vanaf 1967, was niet de ware zieneres van Fatima. Het gaat over een wetenschappelijk onderzoek dat gedocumenteerd is, waar forensische experts aan meewerkten, waar gezichtherkenning werd gebruikt, waar grafologen en gedragsspecialisten bij betrokken waren. Hoe is het mogelijk om dergelijk feit te bewijzen van zo’n historische en religieuze gewichtigheid?

En vooral, waarom zou de echte Zr Lucia dos Santos vervangen worden op het meest cruciale moment in de geschiedenis van Fatima? Het verhaal begint met een 10 jarig meisje, Lucia dos Santos. In 1917 ontving ze samen met haar neefje Francisco Marto en nichtje Jacinta Marto mysterieuze visioenen in Cova da Iria, bij Fatima. Deze bovennatuurlijke ervaringen trokken de aandacht van duizenden mensen en bereikten hun hoogtepunt in oktober van datzelfde jaar, toen een menigte van ongeveer 70.000 mensen getuige was van het beroemde zonnewonder.

Lucia, in tegenstelling tot Jacinta en Francisco, die stierven tijdens de Spaanse griepepidemie van 1918 en 1919, overleefde en werd de enige levende getuige van die buitengewone gebeurtenissen. Maar niet alleen dat. Gedurende 40 jaar, van 1917 tot 1957, hield zuster Lucia dos Santos vastberaden en coherent vast aan de boodschap van Fatima. Ze benadrukte met name enkele fundamentele elementen:

* de noodzaak van de toewijding van Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria.

* Het belang van de devotie op de eerste vijf zaterdagen van de maand en

* de openbaring van het zogenaamde derde geheim van Fatima, dat in 1960 zou worden onthuld.

Haar laatste vrije ontmoeting met mensen buiten het klooster vond plaats in 1957, toen ze bezoek kreeg van Pr Augustin Fuentes. Tijdens die bijeenkomst sprak Zr Lucia vurige woorden over dreigende straffen en de ondergang van zielen. Verklaringen die een ware aardbeving veroorzaakten in Vaticaanse kringen. Na die bijeenkomst verdween Zr Lucia letterlijk een decennium lang van het publieke toneel. Toen ze in 1967 weer opdook ter gelegenheid van de 50e verjaardag van de gebeurtenissen in Fatima, was er iets veranderd.

Sommige oplettende waarnemers merkten verschillen op in haar fysieke verschijning die verder gingen dan de normale tekenen van veroudering. In deze context past het werk van Dr. Peter Chojnowski, een Amerikaanse academicus die in 2018 besloot deze twijfels systematisch te onderzoeken. Chojnowski richtte een organisatie op (sisterlucytruth.com) die zich uitsluitend toelegt op de wetenschappelijke analyse van de kwestie. Hij verzamelde fotomateriaal, schriftelijke documenten en audio-opnames om deze ter beoordeling voor te leggen aan onafhankelijke experts. Het door Chojnowski samengestelde team bestond uit specialisten uit verschillende disciplines. Elk van deze professionals onderzocht het materiaal dat verband hield met hun vakgebied met behulp van moderne technieken van vergelijkende analyse. De resultaten waren verrassend. De specialisten in gezichtsherkenning ontdekten significante structurele verschillen tussen de gezichten van Zr Lucia en die van de valse Lucia.

 links Zr Lucia en rechts de valse non

De biometrische metingen onthulden verschillen in schedelverhoudingen, oogafstand en profielkenmerken die niet konden worden verklaard door het normale verouderingsproces. Uit het rapport van dr. Robert Bennett blijkt dat er een kans van 1 op de 13 miljoen bestaat dat het gezicht van Zr Lucia uit 1967 overeenkomt met dat van zuster Lucia dat jaren eerder werd gefotografeerd. Uit de odontologische analyse van dr. Ruud Karsten blijkt dat beide nonnen een tandprothese hadden. Maar er zijn anatomische verschillen in het gezichtsprofiel die niet alleen door gebitsveranderingen kunnen worden verklaard. De bedrieger heeft namelijk een vooruitstekende onderkaak die de echte Zr Lucia niet had.

Volgens Bart Baggett, expert forensisch grafoloog, zijn de verschillen in handschrift niet het gevolg van typische afnames in spierbewegingen die verband houden met ouderdomsziekten, of simpelweg van het aantal jaren dat is verstreken tussen betrouwbare monsters. Er staat dat hoewel veel kenmerken en letters overeenkomen met klassenkenmerken, het algemene ritme, de basislijnen en de verbindingen niet overeenkomen met dezelfde schrijver.

links het vervalste handgeschrift, rechts het authentieke handgeschrift

Al deze elementen zijn gedocumenteerd en openbaar gemaakt via zijn website: sisterluciatruth.com. Maar naast het wetenschappelijke bewijs bestaat er een getuigenis van bijzonder gewicht, afkomstig van een zeer gezaghebbende bron.

Malachi Martin was een Ierse religieuze die posities met grote verantwoordelijkheid binnen het Vaticaan had bereikt. Zijn competentie in oude talen en zijn kennis van culturen uit het Midden-Oosten maakten hem tot een waardevolle adviseur voor kerkelijke leiders. In de jaren 60 werkte Martin als persoonlijk assistent van Kardinaal Augustinus Bea, een van de meest invloedrijke kardinalen van het Tweede Vaticaans Concilie. In deze bevoorrechte positie had Martin toegang tot exclusieve informatie van het hoogste niveau.

En hij was een van de weinigen die de inhoud van het derde geheim van Fatima kende toen in 1960 besloten moest worden of het al dan niet aan de wereld onthuld zou worden. In de inleiding die hij schreef voor het boek Fatima Priest van Pr Nicholas Gruner, deed Martin uitspraken die veel verder gaan dan simpele speculaties. Volgens zijn getuigenis zou er in de laatste decennia van de 20e eeuw een doelbewust plan zijn geweest om de oorspronkelijke betekenis van de boodschap van Fatima te veranderen en te verdraaien.

Het meest schokkende deel van zijn openbaringen betrof rechtstreeks de figuur van Zr Lucia. Martin bevestigde dat de ware zieneres was geïsoleerd, dat er valse documenten in haar naam waren verspreid en dat er minstens één keer een vervangster was gebruikt om zich publiekelijk voor haar uit te geven. Deze beschuldigingen, afkomstig van iemand die op het hoogste niveau van de hiërarchie van het Vaticaan had gewerkt, voegen aanzienlijk gewicht toe aan het wetenschappelijke bewijs dat door onafhankelijke onderzoekers is verzameld. 

Maar de fundamentele vraag blijft: wat zou de motivatie voor zo'n complexe en riskante operatie kunnen zijn geweest? Het antwoord moet worden gezocht in de historische context van de jaren 60, toen de Katholieke Kerk een fase van diepgaande transformatie doormaakte. Het Tweede Vaticaans Concilie had radicale veranderingen in de pastorale benadering geïntroduceerd, waarbij de dialoog met de moderne wereld werd bevoordeeld ten opzichte van de traditionele boodschappen van bekering en boete. Het probleem was dat de ware Zr Lucia een onoverkomelijk obstakel vormde voor deze nieuwe richting.

Veertig jaar lang had ze een rigide en onveranderlijk standpunt ingenomen ten aanzien van de specifieke verzoeken die tijdens de verschijningen waren geformuleerd. De authentieke religieuze had herhaaldelijk laten blijken niet bereid te zijn tot compromissen. In haar persoonlijke brieven had ze niet geaarzeld om kritiek te uiten op kerkelijke autoriteiten die de verzoeken die zij van goddelijke oorsprong achtte, niet hadden opgevolgd. Haar invloed op de gelovigen was enorm, aangezien ze werd beschouwd als de enige levende getuige van bovennatuurlijke gebeurtenissen van wereldwijde omvang.

Haar simpelweg het zwijgen opleggen zou niet voldoende zijn geweest. De kerkelijke leiders hadden niet alleen haar stilzwijgen nodig, maar ook haar publieke steun voor de nieuwe interpretaties die ze propageerden. Ze moesten aantonen dat de zieners zelf de doctrinaire en pastorale veranderingen die gaande waren, goedkeurde. En dat is precies wat ze bereikten met de nieuwe Zr Lucia. De figuur die in de jaren 60 weer opdook, begon uitspraken te doen die totaal verschilden van de vorige. Ze bevestigde dat de reeds gevierde religieuze ceremonies voldoende waren geweest, ook al voldeden ze niet aan de oorspronkelijk gestelde eisen.

Ze verklaarde dat de geheime boodschap was vervuld en dat er geen specifieke dreigingen of urgenties meer waren. Deze radicale verandering van standpunt gaf de Vaticaanse autoriteiten de legitimatie die ze nodig hadden voor hun nieuwe interpretatie van de gebeurtenissen in Fatima. De profetische boodschap, met haar apocalyptische toon en specifieke verzoeken, werd getransformeerd tot een generieke uitnodiging tot gebed en vrede, perfect verenigbaar met de postconciliaire pastorale benadering.

Sommige onderzoekers hebben de hypothese geopperd dat de vervanging in opeenvolgende fasen heeft plaatsgevonden. Een eerste vervanging zou al in de jaren 50 kunnen zijn geïntroduceerd, waarbij echter nog steeds enkele elementen van de oorspronkelijke boodschap behouden bleven. Toen zelfs deze figuur problematisch bleek, zou ze zijn vervangen door een tweede persoon, volledig in lijn met de nieuwe kerkelijke richtlijnen.

Andere wetenschappers geloven daarentegen dat de operatie direct na de laatste gedocumenteerde ontmoeting van de ware zuster Lucia in 1957 in gang werd gezet. Haar verklaringen veroorzaakten zelfs onrust in Vaticaanse kringen. Pr Fuentes werd zelfs ontheven van zijn functie als postulator voor de zaligverklaring van Jacinta en Francisco.