Apostel Simon de Zeloot: Als je bij de eerste bijeenkomsten van Christus' volgelingen zou zijn, hun gezichten afspeurend en proberend vriend van vreemdeling te onderscheiden, zou Simon de Zeloot je volledig kunnen ontgaan. Zijn naam staat op de heilige lijst naast Petrus, Johannes en Matteüs. Maar afgezien van die simpele namenlijst, hult de Schrift een sluier over bijna elk detail van zijn leven. Zijn voetstappen zijn bijna volledig verborgen, waardoor er slechts een vaag spoor van legende overblijft.

De betekenis van zijn bijnaam, de Zeloot, heeft lange tijd tot discussies geleid onder zowel geleerden als heiligen. Was Simon verbonden aan de felle Joodse sekte die bekendstaat als de Zeloten, de revolutionairen die droomden van een Messias die met het zwaard in de hand zou komen om het ijzeren juk van Rome af te werpen? Zo ja, welke transformatie moet er dan in hem hebben plaatsgevonden om die ijver voor politieke rebellie af te leggen en in plaats daarvan een Koninkrijk te omarmen dat niet van deze wereld is?

Of verwijst zijn titel naar een ander soort passie, misschien een onwrikbare vurigheid voor de wet van Mozes, of een ziel die brandt van bijzondere toewijding aan Jezus zelf? Vroege schriftgeleerden droegen bij aan de verwarring. Een vertaalfout gaf Simon aan als de Kanaäniet, waardoor velen ten onrechte dachten dat hij door bloedverwantschap met Jezus verbonden was. Hij was zelfs aanwezig bij dat eerste stille wonder in Kanaän, toen water in wijn veranderde.

Latere studies zouden deze fouten ontrafelen en het meer raadselachtige portret achterlaten van een man die alleen bekend stond om zijn onwrikbare vurigheid. Maar vurigheid waarvoor precies? We weten het niet zeker. Naast deze spaarzame aanwijzingen reikt de traditie uit om de stilte te vullen. Sommigen zeggen dat Simon het evangelie naar Egypte bracht, zich een weg banend langs drukke handelsroutes, en zowel met kooplieden als nomaden over de wederopstanding sprak. Maar het spoor wordt vaag.

De eerste schriftelijke sporen van zijn daden verschijnen eeuwen nadat hij waarschijnlijk zijn laatste adem had uitgeblazen, waardoor het moeilijk te bevatten is welke verslagen de Waarheid zouden kunnen dragen, en welke geborduurde hoop zijn van gelovigen die ernaar verlangen elke apostel te eren met verhalen over gedurfde missie en opoffering. Zelfs de verslagen over Simon‘s dood wemelen van de tegenstrijdigheden, alsof de vroege Kerk de gedachte niet kon verdragen dat één van de twaalf zonder martelaarskroon zou achterblijven.

De vijfde-eeuwse Armeense historicus Mozes van Churn schreef dat Simon zijn leven gaf in de ruige streken van Iberia, waar hij predikte totdat de lokale machten zich gewelddadig tegen hem keerden. De Gouden Legende, een middeleeuws wandtapijt van heiligenlevens, verplaatste Simons laatste momenten oostwaarts en beweerde dat hij rond 65 n.Chr. de marteldood stierf in Perzië. Ondertussen zijn Ethiopische christenen er al lang van overtuigd dat Simons bloed de grond van Samaria, in het hart van Israël, terecht kwam.

Een heel andere traditie suggereert dat hij zich zelfs waagde aan de mistige kusten van Groot-Brittannië, om daar in 61 n.Chr. gekruisigd te worden. Een ander huiveringwekkend verhaal beeldt hem in tweeën gebonden en verscheurd af, zijn lichaam verscheurd door de ijver waarmee hij zich ooit aan het leven vastklampte. Te midden van al deze verwarrende verhalen zou je een stilte over je hart kunnen voelen vallen. Wat als geen van deze legendes volledig klopt?

Wat als Simons grootste getuigenis niet te vinden is in de details van zijn dood, maar in het mysterie van een leven dat volledig werd gegeven voor een zaak die alles eiste? Uiteindelijk blijft Simon de Zeloot een soort geest op het toneel van de heilige geschiedenis. Er zijn geen machtige preken onder zijn naam bewaard gebleven. Geen brieven dragen zijn handtekening. Geen wonderen worden rechtstreeks aan zijn handen toegeschreven.

En toch wijst zijn vermelding onder de twaalf op een man wiens passie zo diep ging dat Jezus het zelf gepast achtte die naar voren te roepen om die niet in gewelddadige opstand te kanaliseren, maar in een stille revolutie van liefde. Misschien is dat Simons blijvende getuigenis dat God er behagen in schept zelfs de felste menselijke ijver te benutten en die te heroriënteren van aardse koninkrijken naar eeuwige.

In zijn verhaal, of in de flinterdunne schaduwen die we er nog van kunnen zien, schuilt een herinnering dat harten die in vuur en vlam staan ​​voor minder belangrijke zaken, herboren kunnen worden om te branden met een veel heiliger vuur. Een vuur dat niet eindigt met het zwaard, maar met zielen die voor altijd veranderd zijn.

Apostel Judas Iscariot: Stel je Judas Iscariot voor, die zich rustig tussen de twaalf bewoog. Drie jaar lang liep hij in het stof, opgeworpen door Jezus' sandalen. Hij was erbij toen de blinden hun ogen openden voor kleur en licht, toen de doden bij naam werden geroepen en wankelend weer op adem kwamen. Hij hoorde dezelfde leringen die menigten tot tranen en woede bewogen. Hij zat naast dezelfde kampvuren waar gelach danste onder het sterrenlicht. Hij had een bevoorrechte nabijheid, een uitverkoren plaats in de intieme kring van de volgelingen van de Messias. En Judas genoot vertrouwen. De discipelen stelden hem aan als bewaarder van hun gezamenlijke geld, hun kleine voorraad munten bedoeld voor reizen en de armen. Misschien leek hij de verstandige keuze, discreet en nauwgezet.

Maar het evangelie van Johannes pelt het uiterlijke beeld af om een ​​duisterdere waarheid te onthullen. Judas stak zijn hand in die beurs en stal van wat bedoeld was om anderen te dienen. (Johannes 12:6). Zelfs toen knaagde hebzucht in het geheim aan hem. Toch bereidde niets de anderen voor op de diepte van zijn verraad. In een diepe stilte van de nacht glipte Judas weg om een ​​deal te sluiten met de hogepriesters. Hij verkocht het leven van Jezus voor 30 zilverstukken, een bedrag dat nauwelijks hoger lag dan wat er voor een gewonde slaaf betaald kon worden.

Dat zilver klonk met een holle klank, en weerklonk door de geschiedenis als een van de meest tragische transacties in de geschiedenis. Judas' verhaal eindigt niet met munten in de hand. Het Evangelie schetst een portret van een man die overmand wordt door wroeging nadat hij de gevolgen van zijn keuze in afschuw ziet ontaarden. Maar wroeging is niet hetzelfde als berouw. Matteüs beschrijft hoe Judas het met bloed bevlekte zilver in de tempel gooide en vervolgens vluchtte in een eenzaamheid die dieper was dan welke wildernis dan ook.

Overmand nam hij een touw en maakte een einde aan zijn leven door ophanging. (Matteüs 27:5). De hogepriesters, die staarden naar het zilver dat hij op de tempelvloer had gegooid, overlegden wat ze moesten doen. Het was, naar eigen zeggen, besmet geld, bloedgeld. Ze besloten er een stuk land mee te kopen, een nederige akker dat ooit door pottenbakkers werd gebruikt, maar nu bestemd was om een ​​begraafplaats voor buitenlanders te worden. Vanaf die dag droeg het een grimmige nieuwe naam: het bloedakker.

Toch biedt het boek Handelingen, geschreven door Lucas, een ander fragment van de tragedie, een fragment dat opvalt door zijn grimmige beeldspraak. Het vertelt hoe Judas een akker kocht met het loon van zijn verraad, er vervolgens met een ruk op viel, waarbij zijn lichaam openbarstte en zijn ingewanden eruit stroomden.(Handelingen 1:18). Dit gruwelijke einde werd berucht en de lokale bevolking zou die plek voor altijd Akeldama noemen, bloedakker. Op het eerste gezicht lijken deze verhalen tegenstrijdig.

Heeft Judas zichzelf opgehangen, of stierf hij door een gruwelijke val? Was het Judas of de priesters die de akker daadwerkelijk kochten? Maar kijk eens beter en er ontstaat een vollediger, treuriger beeld. Het is waarschijnlijk dat Judas zich inderdaad tussen de bomen van dat veld heeft opgehangen. Na verloop van tijd, toen zijn levenloze lichaam opzwol en de strop of tak het begaf, viel hij neer en barstte uiteen op de rotsachtige grond beneden.

Zo beschrijft Matteüs de doodsoorzaak, terwijl Lucas zich concentreert op het afschuwelijke resultaat dat heel Jeruzalem zich zou herinneren. Wat de aankoop van de akker betreft, leverde Juda het geld door zijn misdaad. De priesters voltooiden de transactie. In zekere zin was de akker onmiskenbaar zijn werk, gekocht voor de hoogst denkbare prijs. Wat te denken van Judas' laatste momenten? Er is geen verslag van hem die vergeving zocht bij Jezus, geen gebroken terugkeer om genade te smeken.

Zijn verdriet, hoewel diep genoeg om hem tot wanhoop te drijven, dreef hem niet terug naar de Redder die hij had verraden. En zo staat zijn leven als een plechtige echo door de tijd heen, waarschuwend voor het verschil tussen wroeging die vernietigt en berouw dat herstelt. Zelfs de begraafplaats, of Judas' ontbindende lichaam daar nu direct lag, of dat zijn schuld de grond kocht, blijft een huiveringwekkend symbool. De bloedakker, een stukje aarde bedoeld om vreemdelingen in de dood te ontvangen, getuigt nog steeds van een verhaal van verspilde nabijheid.

Een man die dichtbij genoeg liep om de hartslag van God te horen, maar toch zilver verkoos boven verlossing. En misschien is dat wel wat Judas' verhaal zo eindeloos aangrijpend maakt. Het dwingt ons, om rustig na te denken over wat we het meest koesteren en of we ooit onze onuitsprekelijke nabijheid aan genade zullen verruilen voor iets dat uiteindelijk door onze vingers zal glippen als koude munten op een tempelvloer. Op die zachte, ontnuchterende plaats spreekt zijn leven nog steeds, al is het maar door zijn tragische voorbeeld. En zo staan ​​we aan het einde van deze lange, kronkelende weg.

Een weg geplaveid met de voetstappen van twaalf zeer menselijke mannen die een timmerman uit Nazareth volgden. Sommigen waren vissers die naar zout en netten roken. Eén van hen was een verachte belastinginner. Een ander droomde misschien ooit van een revolutie met een dolk verborgen onder zijn mantel. Ze hadden menselijke zwakheden, ze waren soms bang, soms trots. Ze twijfelden, struikelden en maakten ruzie over wie van hen de grootste was.

Toch werden ze allen, Petrus, Andreas, Jakobus, Johannes, Filippus, Bartolomeüs, Matteüs, Tomas, Jakobus de zoon van Alfeüs, Simon de Zeloot, Judas Taddeüs ja, zelfs Judas, aangetrokken door de stem van Jezus die hen bij naam riep. Ze bewandelden allemaal stoffige paden. Ze waren allen getuige van wonderen die hun hart deden bonzen. Ze werden allemaal uitgenodigd tot een liefde die uiteindelijk alles zou eisen. Hun reizen eindigden op manieren die even divers en ontnuchterend waren, als hun persoonlijkheden.

Sommigen stierven aan het kruis. Sommigen werden doorboord met speren. Sommigen werden door stenen gedood. In hun laatste momenten, of het nu te midden van het geschreeuw van het martelaarschap was of tijdens het stille verbleken van de ouderdom, lieten ze meer achter dan relikwieën of verhalen: ze lieten een levende erfenis na van moed, overgave en onwankelbaar geloof. Wat betekent dit nu voor ons in een wereld van elektrisch licht en gloeiende schermen, zo ver verwijderd van olijfgaarden en Romeinse wegen?

Misschien betekent het alles. Want ook wij zijn geroepen om te volgen, om paden te bewandelen die ons misschien materiële zaken, reputatie of zelfs relaties kosten, maar die leiden naar een Koninkrijk dat onwankelbaar is. Hun bereidheid om hun leven te geven ter wille van Christus daagt ons nog steeds uit om oprechte, onderzoekende vragen te stellen over wat we werkelijk waarderen en wie we uiteindelijk vertrouwen. En misschien schuilt er iets prachtig geruststellends in de wetenschap dat God zulke gewone, onvolmaakte mensen heeft uitgekozen om Zijn boodschap te verkondigen.

Het betekent dat er hoop is voor elk wankelend hart, voor iedereen die ooit aan zichzelf heeft getwijfeld of aan zijn of haar kracht. Als Hij vissers, tollenaars, sceptici en fanatici kon transformeren tot de fundamenten van Zijn Kerk, wat zou Hij dan door jou kunnen doen? Terwijl we deze reis door de levens en vaak brute dood van de twaalf apostelen afsluiten, mogen hun verhalen niet alleen als oude geschiedenis blijven hangen, maar als een stille oproep in je eigen ziel. Mogen ze je inspireren om standvastig te blijven in geloof wanneer de stormen woeden, om lief te hebben, en om te blijven hopen.