14/7 Klein meisje ontdekt iets over Jezus in de Hemel - Great Miracles Avenue

Naomi - 9 jarig meisje: Veel mensen zullen zich afvragen hoe Jezus kan eten en ik bedoel, wat is Jezus' lievelingsvoedsel? Dit gaat over mijn jongste dochter, Naomi. Ze is pas 9 jaar oud. Ze is altijd een lief meisje geweest, rustig, liefdevol en altijd vrolijk. Ze is de jongste van mijn vier kinderen. En eerlijk gezegd wimpel ik haar soms af als ze over haar dromen begint of over de kleine dingen die ze ziet en zegt: "Je weet hoe kinderen kunnen zijn.

Altijd maar fantaseren, altijd dingen zeggen die voor volwassenen vreemd klinken. Ik heb het nooit serieus genomen." Naomi droomt al sinds ze heel jong was. Ik denk dat het begon toen ze vier of vijf jaar oud was. Ze werd 's ochtends wakker en zei: "Mama, ik zag een engel." Of: "Mama, ik heb gisteravond door de lucht gevlogen." Ik glimlachte dan en zei dat ze haar ochtendgebed moest zeggen. Soms zei ik zelfs dat ze moest stoppen met dat soort dingen, denkend dat ze alleen maar mijn aandacht probeerde te trekken of gewoon in haar slaap praatte.

En soms dacht ik dat het een boze geest was die mijn kind probeerde te bezitten. Maar ik wist niet dat God door mijn dochtertje sprak. Vorige week gebeurde er iets. Op zaterdagochtend was ik in de keuken bezig met het maken van ontbijt voor de kinderen. Toen kwam Naomi stilletjes binnen en ging aan tafel zitten. Ze zei een tijdje niets. Toen zei ze: "Mama, ik heb Jezus weer gezien." Ik draaide me om naar haar. Iets in haar gezicht zag er dit keer anders uit. Ze glimlachte niet zoals gewoonlijk.

Haar ogen stonden vol met iets wat ik niet kan verklaren, alsof ze iets zag dat te groot was voor haar kleine hartje. Om de een of andere reden besloot ik deze keer naar haar te luisteren. Daarom ging ik naast haar zitten en vroeg haar: "Wat heb je gezien?" Ze begon langzaam te praten, alsof ze probeerde zich elk detail ervan te herinneren. Maar ze zei ook: "Ik ben er een deel van vergeten, mama. Ik probeerde me alles te herinneren, maar ik denk dat sommige delen nu verdwenen zijn.

Ik zei haar dat ze gewoon moest zeggen wat ze zich kon herinneren. Ze vertelde me dat terwijl ze sliep, drie grote engelen haar kamer binnenkwamen. Ze zei dat ze geen vleugels hadden zoals vogels, maar dat ze wel gloeiden. Ze waren allemaal in het wit gekleed en heel lang. Ze zeiden niets. Ze glimlachten alleen maar naar haar. En toen vlogen ze plotseling met haar mee de lucht in. Mijn dochter vertelde me dat ze niet bang was. Ze voelde zich gelukkig en veilig. Ze zei dat ze een tijdje vlogen.

En toen bereikten ze plotseling een plaats die er helderder uitzag dan de zon. Maar haar ogen deden geen pijn. Ze zei dat het was alsof er liefde in de lucht hing. Ze kon het niet beschrijven, maar ze zei dat de lucht aanvoelde als een knuffel. Ze zei dat er kleuren waren die ze nog nooit eerder had gezien, niet zoals die we hier op aarde hebben. De bloemen waren gemaakt om zoete geluiden te maken alsof ze zongen, en zelfs de straten leken op goud, maar voelden niet hard aan. Ze zei dat het voelde als lopen op zachte kussens.

Toen ze de Hemel beschreef, werd ik zo emotioneel. Ze zei dat er kinderen speelden en lachten en dat engelen naar hen keken. Er was geen verdriet. Niemand huilde. Iedereen was vervuld van vrede en liefde. En toen zei ze: "Jezus kwam." Ze zei: "Jezus leek niet op de afbeeldingen die we van Hem hebben. Hij was knapper en stralender dan de afbeeldingen die we van Hem op aarde hebben."

Ze zei dat zijn ogen vol licht waren. En toen Hij glimlachte, voelde ze dat alles in haar kalm was. Hij hield haar hand vast en liep met haar mee. Ze vertelde me: "Mama, Jezus is heel lief. Hij schreeuwt niet tegen me zoals papa. Hij houdt gewoon van me." Op dat moment barstte ik in tranen uit. Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen. Toen zei Naomi: "Jezus nam haar mee naar een grote tafel. Er waren veel kinderen, allemaal ongeveer haar leeftijd. Ze zaten allemaal rond de tafel." En ze zag engelen die elk van de kinderen hun favoriete eten serveerden. Het werd voor hen neergezet.

Naomi zei dat toen ze ging zitten, haar eten reeds op haar stond te wachten: rijstepap met verkruimelde biscuits erop. En in het echte leven weet ik dat dat haar lievelingsgerecht is. Ze vroeg me bijna elke dag om het voor haar te maken. Toen vertelde ze me dat Jezus naast haar zat, maar ze zag iets vreemds. Hij had geen eten voor zich. Hij was de enige aan tafel die niet bediend werd. Dus vroeg ze hem: "Jezus, waarom eet je niet?" En hij glimlachte naar haar en zei: "Ik wacht om bediend te worden."

Naomi vertelde me dat ze in de war was. Toen vroeg ze Jezus opnieuw: "Wat is jouw lievelingsgerecht?" En Jezus antwoordde: "Mijn voedsel is heiligheid en aanbidding." Mijn dochter vertelde me dat ze dat niet begreep. Ze zei: "Maar heiligheid en aanbidding zijn geen voedsel. Dat kun je niet eten." Toen keek Jezus haar aan en legde het uit. Hij zei: "Als mijn kinderen op aarde een heilig leven leiden, voel ik me vol. Als ze mij en mijn Vader met heel hun hart aanbidden, ben ik voldaan."

Toen Naomi me dat vertelde, brak er iets in me. Ik had het gevoel alsof iemand me een spiegel voorhield, en ik was niet blij met wat ik zag. Ik herinnerde me al die dagen dat ik niet bad. Al die zondagen dat ik alleen maar in de kerk zat zonder enige echte aanbidding in mijn hart. Ik herinnerde me de dagen dat ik te moe was om God zelfs maar te danken voor het slapengaan. Ik besefte dat ik Jezus had uitgehongerd.

Naomi vervolgde. Nadat Jezus haar dat allemaal had verteld, zei ze tegen Jezus: "Dan moet je wel de hele tijd vol zijn, want er zijn zoveel christenen in de wereld die elke dag bidden, inclusief mijn mama en papa. Ze bidden en aanbidden U." Maar ze zei dat Jezus verdrietig werd. Zijn glimlach vervaagde en Hij zei tegen haar: "Nee, mijn kind, hoewel er velen zijn die zichzelf mijn kinderen noemen, leven er maar weinigen in ware heiligheid. Slechts weinigen aanbidden Mij vanuit hun hart.

Velen volgen kerkprogramma's en zingen liederen, maar hun hart is ver van Mij." Naomi zei dat Jezus de hele tijd daarna verdrietig was. Hij glimlachte niet meer. Ze zei dat Hij eruitzag als iemand die honger had maar geen eten kon vinden. Ze zei: "Hij zei tegen haar: vertel het hun, vertel het mijn volk. Als ze echt willen dat ik tevreden ben, dan moeten ze een heilig leven leiden en mij aanbidden vanuit hun hart, niet alleen vanuit hun lippen. Vertel hen dat ik heel snel terugkom.

Er is nog maar weinig tijd over. Iedereen moet zich bekeren en verlossing zoeken voordat het te laat is." Toen Naomi die woorden tegen me zei, kon ik even niet ademen. Ik had het gevoel dat God rechtstreeks tot mij sprak via mijn eigen dochter. Ik voelde me schuldig. Ik schaamde me. Ik realiseerde me dat ik zo gefocust was geweest op het dagelijks leven, op het opvoeden van mijn kinderen, koken, schoonmaken en zelfs routineus naar de kerk gaan. Maar ik had Jezus niet gevoed.

Ik had Hem geen heiligheid gegeven. Ik had Hem niet vanuit mijn hart aanbeden. Ik vertelde het aan mijn man en we verzamelden die ochtend alle kinderen en we baden samen. We vroegen om vergeving. We zongen liederen. Maar deze keer zongen we niet alleen. We aanbaden. Ik huilde de hele tijd en vroeg Jezus om me te vergeven voor al die dagen dat ik Hem had uitgehongerd.

Ik vertel je dit omdat ik weet dat er velen zijn zoals ik. Velen die elke zondag naar de kerk gaan, maar nooit echt aanbidden. Velen die zeggen dat ze van God houden, maar leven als de wereld. Jezus heeft honger en Hij wacht erop om bediend te worden. Hij wil heiligheid. Hij wil aanbidding die diep uit het hart komt. Naomi zei dat Jezus haar had verteld dat Hij spoedig, heel spoedig, terug zou komen.

En ik geloof haar, want geen enkel kind kan zulke dingen zeggen zonder de hand van God. Ik heb besloten dat ik vanaf nu zal leven om Jezus tevreden te stellen. Ik zal heilig leven. Ik zal aanbidden vanuit mijn hart. En ik bid dat iedereen die Naomi's droom hoort, hetzelfde zal doen. Laten we Jezus niet langer verdrietig maken. Laten we onze Redder niet laten verhongeren.