14/7 Hierdoor zullen de mensen weten: een Kerk die draagt, een liefde die redt - Bisschop Joseph Strickland

Lieve broeders en zusters in Christus, bedankt dat jullie weer een aflevering van "A Shepherd's Voice" bij me hebben.

"Hieraan zullen allen weten dat jullie mijn discipelen zijn, als jullie liefde voor elkaar hebben" (Johannes 13:35).

Onze Heer Jezus Christus sprak deze woorden in de nacht dat Hij werd verraden – toen Judas de prijs van het zilver reeds had geregeld, toen Petrus Hem spoedig zou verloochenen, en toen de hof van Getsemane zwaar gebukt ging onder Zijn verdriet. De geseling en het Kruis waren nabij. En toch gaf Hij dit bevel – niet als suggestie, maar als teken van identiteit.

Daarom stellen we vandaag de vraag: weten de anderen dat we van Hem zijn... door onze liefde? Niet de zachte liefde van het sentiment. Niet de onvruchtbare liefde van de diplomatie. Maar de soort liefde die het Kruis draagt – en elkaar draagt.

I – Het Gekruisigde Gebod

"Een nieuw gebod geef Ik u: dat u elkaar liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad..." (Johannes 13:34).

Dit was de stem van het Lam dat zich voorbereidde op de slachting. Hij wist dat de hamer en de spijkers klaar waren. Hij wist dat Zijn Bruid – de Kerk – zou falen, vallen en weer opstaan. En toch zei Hij: "Zoals Ik u heb liefgehad..." Wat voor soort liefde was dat? Het was de bloedende soort. De soort die elke last droeg. De soort die niet terugdeinsde voor vuil, wonden of verraad. En dat is de soort liefde die Hij ons gebood te weerspiegelen.

Johannes van het Kruis zei: "Waar geen liefde is, breng daar liefde – en je zult liefde tevoorschijn halen" (Citaten van Licht en Liefde, nr. 43). Dat is niet zomaar spirituele wijsheid – het is een oproep tot actie.

II – Liefde verdraagt alles

"Draag elkaars lasten, en zo zult u de wet van Christus vervullen" (Galaten 6:2).

Dit betekent niet simpelweg elkaar tolereren of een beleefde afstand bewaren. Het betekent elkaar dragen – op de schouders nemen, met elkaar bloeden, mee lijden. De heilige Johannes Chrysostomus predikte: "Als je een broeder in nood ziet, blijf dan niet onverschillig... Als je niet met geld kunt helpen, help dan met woorden. Zo niet met woorden, dan met gebeden." (Homilie over Galaten).

Leven wij zo? Staan we bekend om een liefde die zich opoffert? Of hebben we van het Christendom een kijksport gemaakt – kijkend naar anderen die lijden terwijl wij comfortabel en geestelijk onthecht zitten?

III – Simon van Cyrene en wij

Toen het Kruis te zwaar werd voor onze Heer, werd Simon van Cyrene gedwongen het te dragen. Maar door het te dragen gebeurde er iets – hij veranderde. De kerkvaders vertellen ons dat Simon, door de last van Christus aan te raken, de wonden van goddelijke liefde aanraakte.

De H. Alfonsus van Liguori schreef: "Als we het hart van God willen behagen, moeten we met Jezus Christus lijden. De ziel die Jezus Christus liefheeft, verlangt ernaar behandeld te worden zoals Hij was: arm, veracht en gekruisigd." (Het lijden en de dood van Jezus Christus, hoofdstuk 3).

Elkaars last dragen is je bij Simon voegen. Het is onder de last van het lijden van de Kerk stappen. Niet alleen van een afstandje bekritiseren, maar ook optillen, zweten en naast haar lopen.

IV – De Kerk bloedt nog steeds

Vandaag bloedt de Kerk. Haar kinderen zijn verward. Haar leer is verdraaid. Haar herders zwijgen of zijn verspreid. Haar martelaren sterven – in Nigeria, in Gaza, in China en in vergeten steden waar niemand ooit over zal berichten. En zelfs binnen onze eigen parochies: kanker, depressie, verraad, verslaving, armoede. Deze wonden zijn niet abstract. Het zijn Christus' wonden omdat het onze wonden zijn.

"Wij nu, die sterker zijn, behoren de zwakheden van de zwakken te dragen en niet onszelf te behagen" (Romeinen 15:1).

Als we de Kerk liefhebben, zullen we niet alleen om haar treuren – we zullen haar dragen.

V – De gewonden dragen

"Als iemand op een overtreding betrapt wordt, moet u, die geestelijk bent, hem onderwijzen in een geest van zachtmoedigheid... Draag elkaars lasten" (Galaten 6:1-2).

De H. Benedictus leerde: "Ondersteun elkaar met het grootste geduld in elkaars zwakheden, zowel die van het lichaam als die van het karakter" (Regel van de H. Benedictus, hoofdstuk 72). Dat betekent dat we met de zwakken meelopen, niet weglopen. Dat betekent correctie die mededogen omvat; waarheid met tranen – niet triomfalisme of zelfgenoegzaamheid.

Het is gemakkelijker om over heiligheid te prediken dan iemand te dragen die gefaald heeft. Maar als wij Christus volgen, zullen wij ons buigen om de gevallenen op te richten.

VI – De H. Monica en de liefde die wacht

De H. Monica droeg de ziel van haar zoon Augustinus als een levend kruis. Zeventien jaar lang bad en huilde ze om zijn bekering. En toen die eindelijk kwam, schreef Augustinus over haar: "Ze had me meer in gebed gedragen dan ooit in de moederschoot" (Belijdenissen, Boek 9, Hoofdstuk 8).

Dit is liefde die alles verdraagt. Niet opgeven. Naast een ziel staan wanneer anderen weglopen. Hoeveel ouders, broers en zussen, partners en vrienden dragen nog steeds verloren zielen in gebed? Stop niet. De Heer ziet elke stap van het uithoudingsvermogen van de liefde.

VII – Het bloed van de martelaren draagt ons

Tertullianus zei: "Het bloed van de martelaren is het zaad van de Kerk." (Apologeticus, Hoofdstuk 50) Ze spraken niet alleen de waarheid – ze droegen die, door pijn, verlies en dood heen.

Zijn wij bereid om ook maar één ziel te dragen? Toen een man werd uitgekozen om in Auschwitz te sterven, stapte de H. Maximiliaan Kolbe naar voren en zei: "Ik ben een Katholieke priester. Laat mij zijn plaats innemen." Dat is liefde. Dat is wat ons als de Zijnen kenmerkt.

VIII – De Eucharistie: Waar wij Hem dragen

"Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u verkwikken" (Matteüs 11:28).

In elk Heilig Uur, in elk moment van Aanbidding, gaan we naar Hem die alles droeg. Christus is niet onverschillig voor onze lasten – Hij draagt ze nog steeds in de Eucharistie. En wanneer wij Hem aanbidden, dragen we de Kerk met Zich mee.

De H. Padre Pio schreef: "Laten we altijd in gedachten houden dat God geen resultaten beloont, maar inspanning. Laten we moed vatten – zelfs als we uitgeput zijn – en het kruis met liefde blijven dragen." (Brieven, deel 3).

Je gebedsleven is niet passief. Het is actief, krachtig en essentieel. Wanneer je voor Christus knielt in het tabernakel, verhef je Zijn Lichaam. Je draagt de Bruid met de Bruidegom.

IX – Draag jij een ziel?

Vraag jezelf af: Wie draag ik? Een dochter in zonde? Een Priester in crisis? Een vriend die de Kerk heeft verlaten? Een medekatholiek die zich verloren voelt?

Als we iemand niet dragen, vervullen we de wet van Christus niet. Dit is geen abstracte regel – het is een concrete oproep tot voorspraak, begeleiding en liefde.

“Wij hebben de liefde die God ons heeft, leren kennen en geloven. God is liefde; en wie in de liefde blijft, blijft in God en God in hem” (1 Johannes 4:16).

Zo zal de wereld Hem kennen – in ons.

Conclusie – Een Kerk die Draagt, een Liefde die Redt

Zo zal de wereld het weten: niet door spandoeken, niet door online debatten en niet door titels. Maar door of we de gebrokenen dragen met dezelfde armen die Christus aan het Kruis uitstrekte.

"Hieraan zullen allen weten dat u mijn discipelen bent: als u liefde voor elkaar hebt" (Johannes 13:35).

Laat die liefde opofferend zijn. Laat het ons kosten. Laat het de vermoeiden dragen. Laat het ons als de Zijnen markeren.

Hoe ziet dat eruit? Het is wanneer je stilletjes je Heilige Communie aanbiedt aan iemand die het geloof heeft verlaten. Het is wanneer je vast voor een familielid die in zonde is betrapt. Het is wanneer je midden in de nacht naast een zieke vriend zit omdat niemand anders dat zou doen. Het is wanneer je een worstelende jonge Katholiek begeleidt – geduldig, trouw, door de tijd heen. Het is wanneer je de ongeborenen verdedigt, zelfs als je daardoor gehaat wordt. Het is wanneer je loyaal blijft aan de Kerk wanneer herders falen – en Haar meer liefhebt in Haar wonden. Het is wanneer je troost biedt aan een ouder met een kind in de gevangenis, of een weduwe die alleen rouwt. Het is wanneer je tijd doorbrengt in Aanbidding, niet alleen voor jezelf, maar voor de hele wereld.

Deze liefde is niet glamoureus. Ze is niet trendy. Maar ze redt zielen. Ze bewijst aan de Hemel en de aarde dat we niet van onszelf zijn – we behoren Christus toe.

En nu, lieve broeders en zusters, mag ik u, terwijl ik afsluit, deze zegen aanbieden:

Moge het Heilig Hart van Jezus – doorboord uit liefde voor u – uw hart ontsteken met een dragende liefde, moge Hij uw schouders sterken om de lasten van de zwakken te dragen, en moge Hij uw schreden leiden op de weg van offerende barmhartigheid.

Mogen jullie bekend staan als Zijn discipelen – niet door wat jullie zeggen, maar door hoe jullie liefhebben.

En moge de Almachtige God jullie zegenen, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.