16/7 Voor geld of voor mensen? - Unknown Prophet

Fred Watkins: een vergelijking van kerken

Ik zag een visioen van wat een bestuursvergadering leek te zijn. Er zaten een aantal mensen rond de tafel. Eén van hen zat bij een wit bord en sprak tot hen. Op het witte bord stond een groot dollarteken geschreven. Terwijl hij sprak, schreef hij punten op het bord en nummerde ze. Hij had de nummers één tot en met vijf geschreven en schetste elk punt. Ze bespraken allemaal elk punt en bij elk punt werden manieren bedacht om de inkomsten te verhogen en de bezoekersaantallen te verhogen.

En welke nieuwe programma's er geïntroduceerd konden worden om meer mensen en meer geld binnen te halen. Ik wist dat het een kerk was. Terwijl ik toekeek, sloeg plotseling de deur dicht en stond ik buiten in de hal. Ze moesten me daar niet hebben. Ik liep de hal door en er was een andere deur die ik binnenging. Er was een eenzame man daar, in gebed. Hij zocht God en stelde vragen en vroeg om leiding.

Het tafereel veranderde en ik keek naar een grote kerk met veel mensen die door de deuren liepen. Het was alsof ik met hen mee naar binnen was gelopen en had gezien hoe de stoelen gevuld raakten. Er kwamen velen binnen en de voorganger kwam het podium op en begon te preken. Er was een tijd dat iedereen klapte en er was een tijd dat iedereen lachte. Je kon zien dat ze genoten van de dienst. Aan het einde van de dienst werd de collecte opgehaald en de mandjes werden hoog opgestapeld met giften. Toen de dienst voorbij was, vertrok iedereen gewoon.

Het beeld veranderde en ik keek naar een klein kerkgebouw met de gemeente die binnenkwam voor de dienst. Opnieuw stond ik binnen en de stoelen waren gevuld en er stonden mensen langs de muren aan de achterkant en aan de zijkanten. Het was vol. De voorganger kwam naar het podium met een Bijbel in zijn hand. En toen hij begon te spreken, opende hij die en hield hem omhoog. Na een tijdje begonnen er mensen hun handen op te steken in aanbidding en toen deden anderen mee.

Er werd geklapt zoals in de andere kerk, maar het leek een andere toon te hebben, een andere klank. Er werd gelachen, maar het was serieuzer. Niet alsof er een grap werd verteld, maar omdat ze lachten om een daadwerkelijke gebeurtenis, iets humoristisch maar serieus. Toen de dienst voorbij was, stond er een mandje bij de deur voor hun giften. Terwijl ze gaven, werden ze allemaal bij de deur begroet. En toen ze weggingen, vertrokken ze in de wetenschap dat ze begroet waren.

Toen ze weggingen, gingen ze elk hun eigen weg. Sommigen gingen naar huis, maar anderen gingen naar restaurants, en terwijl ze aten, praatten ze en deelden ze hun ervaringen met de mensen om hen heen. Sommigen gingen naar de winkel en deelden hun ervaringen met de mensen in de winkels. Sommigen gingen naar het park en deelden hun ervaringen met degenen die naar hen wilden luisteren. Het visioen eindigde.

God de Vader: "Zoon, wat je hebt gezien, zijn twee aspecten van Mijn Kerk. Er zijn er veel tussen deze twee in die van de ene naar de andere variëren, maar Ik heb ervoor gekozen om deze twee te gebruiken om Mijn volk iets duidelijk te maken."

De eerste kerk is een goed geplande en goed uitgevoerde kerk die blijft groeien en zeer welvarend is. Velen zullen naar de diensten en de verschillende bijeenkomsten komen die ze hebben, en velen zullen Mij en Mijn Zoon leren kennen door wat ze horen. Maar helaas zullen velen komen omdat ze genieten van de tijd en de presentatie van Mijn Woord, omdat het hen zelden uitdaagt om kritisch naar zichzelf te kijken. Ze zullen komen en luisteren. Ze zullen hun giften achterlaten en naar huis gaan. Sommigen komen misschien doordeweeks naar de bijeenkomsten, maar de meesten zullen gewoon weer naar huis gaan tot het volgende weekend.

De tweede kerk was klein en niet in een opvallend gebouw, maar werd goed bezocht. Zozeer zelfs dat er alleen maar staanplaatsen waren. De voorganger was niet pretentieus en recht door zee. Hij sprak rechtstreeks vanuit het Woord uit de Bijbel en wat hij predikte, kwam direct naar voren waar dat nodig was. Het zette de mensen aan het denken en realiseerden zich hoe dicht Vader God, Jezus en de Heilige Geest bij hen stonden, en ze begonnen te aanbidden. Ja, ze klapten, maar dat was vanwege het woord, niet vanwege een woordspeling of een grap.

Ze lachten, maar het was, zoals de voorganger vertelde, waar hij gefaald had en God hem had gecorrigeerd. Hij sprak vanuit zijn eigen leven. Er werd hen gevraagd te geven als ze konden en er was geen druk van de voorganger en zijn personeel. Ze hadden voortdurend gebeden dat de Vader de diensten zou zegenen en ze vertrouwden Hem.

De mensen werden begroet toen ze weggingen en ze vertrokken in de wetenschap dat ze gewaardeerd werden, en dat is niet mogelijk in een grote kerk, maar de mensen missen het, of ze zich dat nu realiseren of niet. Iedereen vindt het fijn om gewaardeerd te worden en velen krijgen dat alleen in een kerk als deze. Terwijl sommigen van daar naar huis gingen, gingen velen een andere kant op en ze waren zo vervuld van het woord dat ze hadden ontvangen dat ze het wilden delen waar ze maar konden.

Ik zeg tegen jullie, mijn mensen, kijk eens naar het verschil tussen de twee kerken. Er zullen velen zijn die echt met Me mee zullen wandelen, die naar de kerk van de Heer gaan, maar het kan voor hen moeilijk zijn om echt dichtbij te komen en mijn woord met anderen te willen delen. Ik keur grote kerken niet af, maar velen zijn een soort grote onderneming geworden. En ze lijken zo gerund te worden. Hun antwoord daarop is: we hebben geld nodig om te kunnen blijven zoals we zijn en te groeien, en we doen het goed met dat geld. Velen zijn echter gestopt met het echt zoeken naar Mij. Alles wat ze zeggen is waar, maar waar is het hart in dit alles? Raakt het verstrikt in de zaken van de kerk en verliest het de liefde voor de kerk? Raakt het verstrikt in de programma's van de kerk en verliest het de wens om mijn woord te verspreiden?

De kleine kerk voldeed aan al deze verlangens die Ik heb voor de kerk en haar mensen, en het voldeed aan veel van de behoeften van de mensen zelf. Mijn woord aan Mijn volk is: ongeacht het type kerk dat je bezoekt, of een kerk ertussenin, of zelfs als je geen kerk kunt bezoeken en alleen online gaat, laat je aandacht niet afleiden van Mijn Woord door dingen die je oren strelen in plaats van dingen die Mijn profeet de kern van het woord zou noemen. Kijk goed naar wat je van je preekstoel hoort, zelfs als het online is.

Lijkt het je af en toe op je tenen te trappen? Zet het je aan het denken? Zo ja, dan doet het zijn werk. Als het je nooit ergens aan doet twijfelen, doet het zijn werk niet. Want heel Mijn volk heeft wel dingen die gecorrigeerd of verbeterd kunnen worden. Ik zeg dit vandaag tegen jullie, want als Vader van degenen van wie Ik houd, wil Ik dat jullie je best doen, en Ik wil dat jullie dichter bij Me komen, zoals jullie dat doen. Ik hou van jullie en Ik zal jullie de gebieden laten zien die verbeterd kunnen worden met een of andere methode, als jullie Me dat toestaan, want Ik hou van jullie.

Dat is het woord van de Vader. En mijn kleine aarzeling die daar opflakkerde, was waar het zei dat heel Mijn volk wel dingen hebben die gecorrigeerd of verbeterd kunnen worden. En ik weet dat ik er in ieder geval één heb. Maar dat is het woord van God. Dat is een vergelijking tussen de kerken. En het belangrijkste punt dat ik hieruit heb gehaald, is dat je, ongeacht naar welk soort kerk je gaat, kerkgebouw of online, zeker moet weten dat je het Woord van God hoort en niet dat je oren gestreeld worden. Het is altijd prettig om naar iets te luisteren dat prettig is om naar te luisteren. Maar als het ons niet aan het denken zet, dan doet het misschien niet zijn werk.