21/7 Het zal drie dagen duren, de 4e dag zijn we weg - Great Miracles Avenue

Ik kom uit Duitsland, maar woon in de VS sinds ik met mijn man getrouwd ben. Mijn naam is Mary. Ik kom uit een christelijk gezin. Ik wandel al jaren met de Heer. Ik heb mijn best gedaan om een heilig leven te leiden en het evangelie te delen. Ik praat met mensen op straat. Ik bid voor vreemden en vertel hun dat Jezus terugkomt. Maar niemand luistert naar me. Niemand geeft erom. Ze lachen me uit. Sommigen noemen me zelfs gek. Mijn eigen familie heeft me verlaten. Mijn man heeft me drie jaar geleden in de steek gelaten toen ik kanker had. Sommige Amerikaanse mannen kunnen harteloos zijn.

Ik ben in tranen terwijl ik dit aan jullie schrijf. Ik had borstkanker en ik moest geopereerd en behandeld worden. Al mijn spaargeld was op. We hadden een beetje geld gespaard voor de toekomst van onze dochter. Maar het ging allemaal op aan ziekenhuisrekeningen en medicijnen. Mijn lichaam veranderde. Ik verloor mijn haar. Ik kon niet goed eten. Mijn man zei dat hij het niet meer aankon. En op een avond ging hij gewoon weg. Hij kwam nooit meer terug. Ik bleef alleen achter met onze dochter Sarah.

Ze is pas negen jaar oud en ze heeft astma. Ik kon niet voor haar zorgen zoals ik wilde. Ik heb mijn best gedaan, maar het water in ons gebouw is vies. Soms hebben we dagenlang geen schoon eten, en met haar toestand werd het allemaal nog moeilijker. Op een dag kwam de sociale dienst haar ophalen. Ze zeiden dat ik niet stabiel was. Dat brak mijn hart. Ik heb gehuild tot ik geen tranen meer had.

Ik werkte vroeger in een kleine kruidenierswinkel. Na mijn laatste operatie ging ik daarheen in de hoop weer aan het werk te kunnen. Maar de manager keek me alleen maar aan en zei: "We hebben je vervangen. We hadden geen keus." Hij zei niet eens sorry. Hij vroeg niet eens hoe het met me ging. Ik liep die dag met niets op zak terug naar huis. Ik zat de hele dag op mijn bed te huilen. Ik begon bij mezelf te denken: "Wat is het nut van dit alles?" Ik voelde me alsof ik een vloek met me meedroeg.

Mensen mijden me alsof ik een probleem ben. Een paar familieleden van mij in Duitsland, die ik belde, vertelden me zelfs dat ik dit lijden aan mezelf te danken had. Ze zeiden dat ik te veel over Jezus praatte. Ik heb niemand meer. Geen geld, geen kind, geen baan, geen vrede. Ik begon erover na te denken om er een einde aan te maken. Vele nachten hield ik de pillen in mijn hand, maar er was altijd wel iets dat me tegenhield. Ik had dromen. Dromen waarin de Heer kwam en tegen me zei: "Doe het niet."

Op een keer zag ik Jezus in een wit gewaad. Hij keek me aan met tranen in Zijn ogen en zei: "Als je je leven neemt, zul je niet meer bij Me zijn." Ik werd trillend en huilend wakker. Maar twee weken geleden gebeurde er iets dat me compleet veranderde. Die nacht had ik het einde bereikt. Ik kon het niet meer aan. Ik was moe. Moe van het huilen. Moe van genegeerd te worden. Ik had enorme honger. Ik kon niet op straat leven om te bedelen. Wat zouden mensen wel niet van mijn geloof zeggen?

Ik was het zo zat om me nutteloos te voelen. Ik pakte een touw op. Ik wilde er stilletjes een einde aan maken. Niemand zou me missen. Dat dacht ik tenminste. Alleen mijn dochter. Maar ze namen haar van me af. Maar toen ik het touw probeerde te repareren, raakte iets me hard. Een kracht zo sterk dat ik door de kamer vloog en tegen de muur botste. Ik raakte bewusteloos. Ik weet niet hoe lang ik buiten bewustzijn was, maar toen ik mijn ogen opende, was ik niet meer in mijn kamer.

Er was een fel licht en een man in het wit stond voor me. Hij straalde. Zijn ogen waren als vuur, maar vol vrede. Hij zei: "Maria, ik ben een engel van de Heer. Ik ben gestuurd om je tegen te houden." Hij liep dichterbij en zei: "Je bent geliefd. Je bent uitverkoren. Neem je leven niet. De Heer heeft je pijn gezien. Hij heeft elke traan geteld. Hij kent je lijden. En Hij zegt: "Houd vol, want het einde is er al." Ik begreep het eerst niet. Ik vroeg hem: "Wat bedoel je met dat het einde er is?" Toen zei hij iets wat ik nooit zal vergeten.

Er komt nog een laatste lockdown. Die komt plotseling. Niemand zal het verwachten. Het zal drie dagen duren. Mensen zullen weer in hun huizen opgesloten zitten. Angst zal de aarde bedekken. Maar op de vierde dag zullen de kinderen van God worden opgenomen. De opname zal plaatsvinden. Jozef, toen hij die woorden uitsprak bevroor mijn lichaam, ik kon niet spreken. Ik kon niet bewegen. Hij vervolgde: "Je moet in leven blijven. Je moet wachten. Geef nu niet op." Jezus is reeds onderweg. Ik kan je de dag of het uur niet vertellen. Niemand kan dat. Maar ik kan je wel vertellen dat het heel dichtbij is.

Zo dichtbij dat je het in de lucht zult voelen. De aarde zal beven. De lucht zal van kleur veranderen. Mensen zullen angstig wegrennen. Maar zij die in Christus zijn, zullen meegenomen worden. Ik trilde. Ik begon te huilen en vroeg hem: "Waarom heeft iedereen me verlaten? Waarom moet ik zoveel lijden? Als God van me houdt, waarom laat Hij me dit dan doorstaan?" Hij keek me aan en glimlachte. Hij zei: "Omdat je kroon in de Hemel gemaakt wordt. Je verhaal is niet voor niets. Elke pijn heeft een beloning. Elke traan heeft een betekenis en je naam staat geschreven in het boek des levens."

Toen knielde hij naast me neer en raakte mijn hand aan. Ik voelde een warmte in mijn lichaam komen. Hij zei: "Vergeet degenen die zich tegen je keerden. Vergeet degenen die je gek noemden. Je bent niet gek. Je bent uitverkoren. God heeft een plaats voor je bereid. Een plaats van vrede. Een plaats waar geen kanker is, geen pijn, geen tranen en geen honger, alleen vreugde." Toen zei hij nog één ding voordat alles weer zwart werd.

Blijf de mensen waarschuwen. Vertel ze dat Jezus komt. Vertel ze dat ze zich nu moeten bekeren. De tijd is voorbij. We zijn reeds op de laatste ademtocht van de aarde. Ze zullen je een leugenaar noemen, maar schenk geen aandacht aan hun onwetendheid. Degenen die de geest zullen testen, zullen weten dat ik je heb gestuurd. Toen werd ik wakker.