3/ 8 Het gaat goed met mijn ziel - Bisschop J. Strickland

Beste broeders en zusters in Christus,

De aflevering van vandaag is getiteld: "Het gaat goed met mijn ziel." Een zin die velen van ons kennen uit een psalm, maar het is veel meer dan een hymne – het is een spirituele verklaring, een anker in de storm, een fakkel in de nacht. In deze tijd van beproevingen – of het nu gaat om persoonlijk lijden, familieverdriet of de donkere wolken die zich boven de Kerk samenpakken – is het hier, in het doorboorde Hart van Christus, dat we leren zeggen, niet met gemak, maar met geloof: "Het gaat goed met mijn ziel."

Maar voordat we over vrede spreken, moeten we dit erkennen – het leven is geen kalme stroom – het is vaak een storm. Ons wordt geen troost beloofd, maar het kruis. We leven in een wereld waar zielen belast worden door verdriet, verraad, ziekte en angst. En de vraag is niet of lijden zal komen – dat zal het – maar of ons hart verankerd zal zijn wanneer het komt. Kunnen we met de heiligen zeggen: niet mijn wil, maar Uw wil geschiede?

Laten we kijken naar Jobs antwoord op lijden:

"... als we het goede van God hebben ontvangen, waarom zouden we dan het kwade niet ontvangen? In dit alles zondigde Job niet met zijn lippen" (Job 2:10).

Dit was Jobs antwoord op verlies, op het mysterie van verdriet. Job verloor alles, maar vervloekte God niet. Hij rouwde, hij stelde vragen, hij leed. Maar zijn ziel klampte zich vast aan de Goddelijke Wil.

De H. Franciscus van Sales, kerkleraar, zei ooit:

"Zie de veranderingen in het leven niet met angst tegemoet: zie ze liever vol hoop tegemoet, dat God, die je geheel eigen bent, je veilig door alles heen zal leiden, wanneer ze zich voordoen. ... Vrees niet wat er morgen kan gebeuren; dezelfde eeuwige Vader die vandaag voor jezorgt, zal dan en elke dag voor je zorgen."

Wat is dit voor vrede, die de ziel toestaat stil te zijn in verdriet, te vertrouwen wanneer de Hemelen zwijgen? Dit is geen optimisme. Het is geen sentiment. Het is de stabiliteit van een ziel die verenigd is met het kruis.

Zoals Onze Heer Zelf zei:

"Vrede laat Ik u; Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft, geef Ik die u. Laat uw hart niet verontrust zijn en wees niet bang" (Johannes 14:27).

Let op – niet zoals de wereld die geeft. De vrede van de wereld is oppervlakkig. Ze vlucht in beproevingen. Christus' vrede blijft in het vuur.

De H. Augustinus schreef:

"U hebt ons voor Uzelf gemaakt, Heer, en onze harten zijn rusteloos totdat ze rust vinden in U."

We kunnen nergens anders rust vinden dan bij God. Niet in gemak, niet in gezondheid, zelfs niet in troost. Onze rust is in Zijn Heilige Wil – omdat Hij goed is, en Zijn wil is liefde, zelfs wanneer die snijdend is. Laat mij je voorlezen uit de profeet Jesaja:

“… Gij zult de vrede bewaren: vrede, omdat wij op U gehoopt hebben. Gij hebt op de Heer gehoopt voor eeuwig; op de Heer, de God, die machtig is voor eeuwig” (Jesaja 26:3-4).

Vrede komt voort uit hoop. Niet in een vage toekomst, maar in Hem die de toekomst in handen heeft.

Als we ons lijden met het Zijne verenigen, wordt het verlossend; het wordt vruchtbaar. Het wordt … goed voor onze ziel.

Paulus schrijft:

“Daarom verheug ik mij in mijn zwakheden, in smaadheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig” (2 Korintiërs 12:10).

Er zit hier iets paradoxaals in, maar het is waar. Het kruis breekt wat aards is, maar het versterkt wat eeuwig is. Onze ziel wordt meer gelijkvormig aan Christus. Dit is het grote mysterie van verlossend lijden. En laten we OLVrouw niet vergeten, die aan de voet van het Kruis stond. Simeon zei tegen haar:

"En uw eigen ziel zal door een zwaard worden doorboord, opdat uit vele harten de gedachten openbaar mogen worden" (Lucas 2:35).

Maria vluchtte niet voor het lijden – ze ging erin, uit liefde voor haar Zoon. En zo laat ze ons zien: het gaat goed met de ziel die doorboord is, maar verenigd in Christus.

Paus Pius X schreef:

"De grootste hindernis in het apostolaat van de Kerk is de lafheid, of liever gezegd de lafheid, van de gelovigen."

We mogen niet vluchten voor beproevingen, voor de afkeuring van de wereld, voor vervolging. De wereld wordt donkerder. Maar als we in Christus blijven, gaat het goed. Heel goed. Laten we nog eens luisteren naar de Schrift, naar Romeinen 8:

“Wie zal ons dan scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking? Of benauwdheid? Of honger? Of naaktheid? Of gevaar? Of vervolging? Of het zwaard? … Maar in dit alles overwinnen wij, door Hem die ons heeft liefgehad.”

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch machten, noch heden, noch toekomst, noch kracht, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die Hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer” (Romeinen 8:35, 37-39).

We moeten onthouden: vrede is niet de afwezigheid van verdriet. Het is de aanwezigheid van Christus.

De H. Teresa van Avila zei ooit:

“Laat niets u verontrusten, laat niets u beangstigen, alles gaat voorbij: God verandert nooit. Geduld verkrijgt alles. Wie God heeft, komt niets tekort; God alleen is voldoende.”

Dit is de vrede die ons verankert wanneer ons gezin lijdt, wanneer een kind ziek is, wanneer we onze geliefden begraven, wanneer de Kerk van binnenuit wordt gehavend. Dit is de vrede die zegt: "Hoewel ik het niet begrijp, vertrouw ik op U."

Uit de Psalmen:

"De Heer regeert over mij, het zal mij aan niets ontbreken. Hij heeft mij in een weide geplaatst, Hij heeft mij grootgebracht aan het water van verkwikking. Hij heeft mijn ziel bekeerd. Hij heeft mij geleid op de paden van het recht, omwille van Zijn eigen naam. Want al zou ik wandelen in de schaduw van de dood, ik zal geen kwaad vrezen, want U bent bij mij. Uw stok en uw staf, die hebben mij getroost" (Psalm 22:1-4).

Dit is de stem van de herder. Dit is de troost van de ziel. Daarom kunnen we op elk moment zeggen: Het is goed.

Niet omdat wij sterk zijn, maar omdat Hij dat is.

Niet omdat het leven gemakkelijk is, maar omdat de eeuwigheid nabij is.

Laten we luisteren naar de woorden van Onze Heer in het Evangelie van Matteüs:

"Kom naar Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u verkwikken. Neem mijn juk op u en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel" (Matteüs 11:28-29).

Vrienden, we gaan door stormen. Maar we lopen niet alleen. We lopen met Hem die de wind en de zee beheerst.

Laat je ziel in Hem verankeren.

Zeg het niet omdat het leven gemakkelijk is, maar omdat God trouw is: Het gaat goed met mijn ziel.

Maar laten we deze woorden niet alleen spreken – we moeten ze beleven.

Leven in de waarheid dat het goed gaat met onze ziel betekent ons dagelijks overgeven, onze wonden aan het Heilig Hart van Jezus aanbieden en Hem toestaan ze te transformeren tot bronnen van genade.

Laten we die stilte omarmen waarin de Heer vrede spreekt – niet de vrede van ontsnapping, maar de vrede van eenheid.

We moeten deze vrede in praktijk brengen. We moeten ermee bidden, haar dragen, haar uitspreken in het leven van anderen. Ze wordt een getuige. En de wereld, gekweld en rusteloos, zal naar ons kijken en zich afvragen: "Wat is deze vrede die hen vasthoudt?"

Het antwoord is Christus.

Hij is onze rust in de storm, ons vuur in de kou, onze stilte in de storm.

En daarom laat ik jullie achter met deze woorden, uit de woorden van de psalmist:

"Wees stil en zie dat Ik God ben; Ik zal verhoogd worden onder de volken, en Ik zal verhoogd worden op aarde. De Heer van de legermachten is met ons; de God van Jakob is onze beschermer" (Psalm 45:11-12).

Wat er ook gebeurt – wees stil. Hij is God.

En als Hij met je is – dan is het waarlijk, zelfs nu, goed met je ziel. In de naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest. Amen.