7/ 8 Maria Simma over hoe je je overleden geliefden in het Vagevuur kunt helpen - Living Faith Daily
Maria Simma getuigde dat zielen in het vagevuur soms de levenden aanspreken, om te smeken om gebed, om een Mis en om genade. Waar we het over hebben is een diepere, heiliger, spirituele uitwisseling door stilte, liefde en de gemeenschap der Heiligen. Zielen in het vagevuur lijden, maar ze worden niet in de steek gelaten. Ze reiken de hand en wij kunnen antwoorden.

De Catechismus van de Katholieke Kerk leert ons in paragraaf 958: "Ons gebed voor hen kan hen niet alleen helpen, maar ook hun voorspraak voor ons effectief maken." In het mysterie van de gemeenschap der Heiligen wordt de Kerk niet verdeeld door de dood. Wij, de levenden, de strijdende kerk, zijn spiritueel verenigd met de Kerk die lijdt in het Vagevuur en de Kerk die triomfeert in de Hemel. Het Vagevuur is geen straf. Het is zuivering. Het is de plaats van genade waar zielen, hoewel gered, gereinigd moeten worden van hun gehechtheid aan zonde voordat ze het volle licht van Gods aanwezigheid kunnen binnengaan.

Maar hier is het mysterie. Zielen in het Vagevuur kunnen zichzelf niet helpen. Ze vertrouwen volledig op gebed, offers en missen die door de levenden worden opgedragen. Daarom wachten ze in de hoop dat iemand aan deze kant van de eeuwigheid zich hen zal herinneren en zal antwoorden. Maria Simma's ontmoetingen waren buitengewoon. Maar ze wijzen op iets diep universeels.

Iets wat velen van ons stilletjes hebben ervaren, maar nooit volledig hebben begrepen. Een plotselinge herinnering die zonder waarschuwing komt. Een droom zo echt dat je huilend wakker wordt. Een geur uit je kindertijd. Een vertrouwde stem in je hart. Een gevoel dat er iemand dichtbij is. Dit is niet altijd onze verbeelding. Soms zijn het de zachte echo's van onvoltooide liefde.

Maria zei ooit: "De zielen dwingen nooit. Ze vragen alleen zachtjes, vaak meer met gevoelens dan met woorden." Dit is geen communicatie in de wereldse zin. Het is iets heiligs, subtiels, een beweging van de ziel, aangewakkerd door genade, die je uitnodigt om te antwoorden in gebed. En dat gebed, dat hoeft niet dramatisch te zijn. Het kan een gefluister zijn, een enkel Weesgegroet, een stille misintentie, een kaars die in liefde brandt. Want zelfs als we ze niet kunnen zien, wachten ze nog steeds. En soms is hun aanwezigheid dichterbij dan we denken.

Krachtig gebed voor de zielen in het Vagevuur:

Eeuwige Vader: Ik bied U het Kostbaar Bloed van uw goddelijke Zoon Jezus aan. In eenheid met alle Missen die vandaag over de hele wereld worden gevierd, voor alle zielen in het Vagevuur, voor alle zondaars overal, voor de zondaars in de Universele Kerk, die in mijn gezin en familie.

Genees hen door Jezus‘ wonden. Zuiver hen door Zijn lijden. Bevrijd hen door Zijn dood. Verheerlijk hen door Zijn verrijzenis. H. Hart van Jezus, brandend van liefde voor de zielen, heb medelijden met de H. Zielen van het Vagevuur. Onbevlekt Hart van Maria, toevlucht van zondaars, bid voor hen. Moge de gemeenschap der Heiligen hen vergezellen. Mogen de Engelen hen leiden. Mogen zij Uw Aanschijn in glorie aanschouwen. Amen.