29/8 Broeder Daniele stierf en stond voor Gods Oordeel - Uniquely Mary

Fra Daniele was een kapucijner priester die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog wijdde aan het helpen van gewonden, het begraven van doden en het helpen van de meest behoeftigen. Hij was het die de buitengewone genade ontving om de zegen van Padre Pio over te brengen aan dienaar van God, Pr Dolindo Rutolo, vlak voor zijn vertrek naar het huis van de Vader.

In 1952 kreeg hij in de kliniek "Regina Elena" de diagnose miltkanker. Het eerste wat hij deed, was het nieuws aan zijn beste vriend, Padre Pio, vertellen, wat hem ertoe aanzette zich te laten behandelen. Hij ging naar Rome en ontmoette Dr. Charles Moretti.

Bij zijn ziektekostenverzekeraar weigerde hij aanvankelijk de operatie uit te voeren omdat de ziekte al vergevorderd was, maar op aandringen van de broeder accepteerde hij het verzoek. Fra Daniele raakte direct na de operatie in coma en overleed drie dagen later. Nabestaanden verzamelden zich rond het lichaam om te bidden. Drie uur later gebeurde het ondenkbare. De broeder trok het laken af, stond op en begon te spreken.

Hij zei dat hij God zag die hem aankeek alsof hij naar een zoon keek. Op dat moment begreep hij dat God altijd voor hem had gezorgd en hem had liefgehad als het enige schepsel op aarde. Hij besefte dat hij die goddelijke liefde had verwaarloosd en dat hij daarvoor tot drie uur vagevuur was veroordeeld. In het vagevuur onderging hij vreselijke pijnen, maar het ergste aan die plaats was dat hij zich ver van God voelde.

Hij zei: De pijn was ondraaglijk. Ik wist niet waar het vandaan kwam, maar ik voelde het intens. Vooral de zintuigen die God hooguit beledigden, namelijk de ogen en de tong, leden het meest. Het was onbeschrijfelijk, ongelooflijk. En dit alles, was alleen maar bedoeld omdat ik mijn geloften van armoede had gebroken. Die paar lira's die ik, in plaats van aan mijn superieuren te geven, gebruikte voor wat ik goede doelen vond, naar eigen inzicht. Wat het pijnlijkst is in het vagevuur is niet het vuur, hoewel het intens is, maar het gevoel van gescheiden zijn van God en het besef dat je alle middelen tot verlossing tot je beschikking had en ze niet gebruikte.

Dus besloot hij naar een broeder te gaan en hem te vragen voor hem te bidden omdat hij zich in het vagevuur bevond. De broeder kon zijn stem horen, maar kon hem niet zien. Op dat moment probeerde de broeder hem aan te raken, maar hij realiseerde zich dat hij geen lichaam meer had, en daarom ging hij weg. Plotseling verscheen de Heilige Maagd Maria aan hem en de Broeder Daniele smeekte haar om bij God voor te spreken en hem de kans te geven terug te keren naar de aarde om te leven en te handelen uit liefde voor God.

Op dat moment zag hij ook Padre Pio naast de Madonna staan ​​en vroeg haar zijn pijnen te verlichten. Plotseling glimlachte de Madonna naar hem en even later nam de broeder bezit van zijn lichaam. Hij was vergeven, zijn gebeden waren verhoord.

Deze ervaring bracht broeder Daniele ertoe een unieke missie uit te voeren: het bekeren van harten na zijn terugkeer op aarde. Broeder Daniele stond ook bekendom zijn liefde voor Maria. Hij kon zich echter niet altijd concentreren op het bidden van de rozenkrans. Hij zei: Ik hield vurig van de Moeder Gods en de rozenkrans. Toch kon ik mezelf er op momenten van fysieke of geestelijke instorting niet toe komen ook maar één tientje te bidden.

De gedachten aan de tientallen tientjes van de rozenkrans achtervolgden me. 50 Weesgegroetjes. O, zal ik ze kunnen bidden? Soms begon ik weer te bidden, maar werd ik overmand door een vreemde angst en opdringerige gedachten. Wanneer kom ik ooit aan het einde? Daarom pakte ik de rozenkrans soms niet eens op, herinnerde hij zich. Een mystieke ontmoeting met Maria, die aan hem verscheen in een droom, veranderde zijn houding ten opzichte van dit gebed.

De Moeder van God zei hem: "Bid de rozenkrans, zoon." Ik antwoordde, snikkend: "Hoe kan ik dat doen? Ik kan het niet." Toen zei ze: "Ik zal je helpen. We zullen het samen bidden. Vraag me in gebed om wat je maar wilt en ik zal je verzoek inwilligen." Zijn eenvoudige maar krachtige verhaal herinnert ons eraan ons bewust te zijn van de manieren waarop we tegen God zondigen.

En dat we hier op aarde boete moeten doen. Als we met onze ogen zondigen, gaan we naar de aanbidding en richten we onze blik op de Heer Jezus om specifiek voor deze zonde te boeten. Als we met onze oren zondigen, kunnen we luisteren naar anderen om ze te troosten. Als we met onze tong zondigen, kunnen we goede dingen over anderen spreken.