14/12 Deze Amerikaanse staten kunnen niet ontsnappen - Great Miracles Avenue

Op 17 augustus 2022 had ik een visioen over een aanstaande gebeurtenis aan de westkust van de VS zo angstaanjagend dat ik wekenlang door schrik werd getroffen. Het was een visioen van dezelfde gebeurtenis waarover ik in de afgelopen jaren al vier keer had gedroomd. In 2003 had ik die eerste droom. Ik ging naar bed en viel in slaap. Later die nacht werd ik wakker en liep naar het raam om de nachtelijke hemel te bekijken. Ik keek naar buiten en was verbaasd over hoe mooi die nacht was. En merkte ik meteen dat er geen ster te zien was.

De hemel was prachtig donkerblauw en bijna kristalhelder helder en nogal ongewoon, maar toch verbazingwekkend. Ik keek hoger de nachtelijke hemel in en merkte meteen dat helemaal bovenaan, zo ver als ik kon kijken tegen het gebouw waar ik in zat, de heldere en sterloze blauwe hemel plotseling veranderd was in een enorme vloedgolf en op het punt stond in te storten op de gebouwen en de stad waar ik was. Ik werd wakker. De hoogte van de vloedgolf leek het 16 verdiepingen tellende gebouw te overschaduwen en het stond op het punt binnen microseconden in te storten.

Een paar jaren later herinner ik me dat ik God vroeg naar de droom van die nacht. Ik vroeg Hem of het slechts mijn verbeelding was of dat het van Hem kwam. Ik herinner me dat ik tegen God zei hoe vreselijk die droom was en hoe angstaanjagend hij was en hoe hij me nog wekenlang had beïnvloed. Ik was verdoofd door schok en verbazing. Doodsbang, eerlijk gezegd, omdat het zo echt was. Surrealistisch om eerlijk te zijn. Ik vroeg God toen of die droom van Hem kwam. Nu, je raadt het al, God verscheen weer en gaf me nog een droom over dezelfde gebeurtenis, maar deze keer bevond ik me in een ander deel van mijn stad.

In de tweede droom was het overdag en stond ik een paar kilometer van ons vliegveld en ik kon zien dat de vloedgolf reeds was aangekomen en dat de tsunami die daardoor ontstond allang de stad was binnengedrongen en begon ongelooflijke schade aan te richten. Het woedende water begon de vliegtuigen op hun kant te slingeren, terwijl vleugels afbraken door de intense druk van het water en de vliegtuigen op hun kant of ondersteboven kantelden. De vliegtuigen werden als speelgoed in een zwembad rondgeslingerd. Het was totale chaos, zoals je je kunt voorstellen.

Ik ontwaakte uit die droom en was natuurlijk doodsbang dat het inderdaad van God kwam en dat Hij mijn gebed had verhoord. Hoe het ook mag klinken, een paar jaar later twijfelde ik eraan of de tweede droom wel van God kwam. Dus legde ik het Hem voor in gebed en zonder al te veel te zeggen, vroeg ik Hem eigenlijk om een ​​samenvatting van wat ik dacht dat de twee dromen tot dan toe waren geweest over die tsunami. Deze keer droomde ik dat ik weer in een ander deel van mijn stad stond toen ik zag dat het water van die tsunami nog steeds binnenkwam en zo hoog leek te zijn als de bovenkant van het raam van een bijzonder uitziende jeep. Het was een militaire jeep.

In mijn vierde droom, slechts maanden later, droomde ik dat ik daadwerkelijk op het zandstrand stond met anderen uit mijn stad in Zuid-Californië en uitkeek over de Stille Oceaan. Ik en anderen staarden naar wat vanuit de Stille Oceaan kwam en niet ver weg was. Het was een van de grootste en breedste tsunami-vloedgolven die zich een paar kilometer verderop had gevormd en met een woede, snelheid en kracht op ons afkwam waarvan we wisten dat we er niet aan konden ontkomen. We stonden daar en keken toe met afschuwelijke teleurstelling, wetende dat het klaar was. Het was voorbij.

Het was afgelopen voor ons en alles waar we voor hadden geleefd tot dat moment, en dat het niet eens de moeite waard was om te proberen eraan te ontkomen. Dat het binnen seconden aan land zou komen. Dus, het visioen dat ik noemde aan het begin van deze reactie was de laatste keer dat God me die gebeurtenis liet zien. Het was op 17 augustus 2022. Het visioen duurde slechts een paar seconden. Het verscheen uit het niets. Ik zag de vloedgolf in al zijn hoogte en breedte.

Hij was zo hoog en zo breed, en hij was vol vernietiging zodra hij aankwam aan de westkust. Die tsunami zag er op geen enkele manier natuurlijk gevormd uit. Het enige wat ik weet is dat het surreëel was qua grootte, vorm, lengte en hoogte. Mijn stad is San Diego, Californië. De eerste vloedgolf sloeg 's nachts toe.