16/12 Elke Christen moet dit zien - Great Miracles Avenue
Neem de instructies ter harte die in deze openbaring zijn gegeven, zodat dit begint, want dit is niet de eerste keer dat ik hoor over een nieuwe pandemie die eraan komt. Maar deze is specifiek gericht op Christenen.

Vrouw: Ik wil beginnen bij mijn leven, zodat jullie kunnen begrijpen wie ik ben en waarom deze boodschap mij zo diep heeft geraakt. Ik ben niet opgegroeid met de kennis van God. Ik kom uit een gezin dat niet kon bidden. We lazen niet de Bijbel. We spraken niet over Jezus. Mijn ouders waren op hun eigen manier goede mensen, maar God maakte geen deel uit van ons dagelijks leven. We vertrouwden op onze eigen kracht. We vertrouwden op dokters. We vertrouwden op geld. We vertrouwden op hard werken. Ik groeide op Ik geloofde dat God ver weg was en niet betrokken bij het normale leven.

Als jonge vrouw leefde ik zoals iedereen om me heen. Ik jaagde op comfort. Ik zocht vrede op de verkeerde plaatsen. Ik glimlachte vanbuiten, maar vanbinnen was ik leeg. Ik wist niet waarom mijn hart altijd onrustig was. Ik wist niet waarom ik 's nachts bang was zonder duidelijke reden. Toen begon het ergste in mijn leven. Ik kreeg de diagnose celziekte toen ik nog een kind was. Het zit in mijn familie. Veel mensen in mijn bloedlijn hebben eraan geleden. Ik had pijnaanvallen die zonder waarschuwing kwamen. De pijn was diep, scherp en verpletterend. Soms kon ik niet lopen. Soms kon ik dagenlang niet slapen.

Naar het ziekenhuis gaan werd normaal voor me. En sterke medicijnen slikken werd onderdeel van mijn dagelijkse routine. Dokters vertelden me dat deze ziekte me voor altijd zou blijven achtervolgen. Op een nacht was de pijn zo erg dat ik dacht dat ik dood zou gaan. Ik was alleen. Ik kon nauwelijks ademhalen. Ik herinner me dat ik huilde en woorden zei die ik nog nooit eerder had gezegd. Ik zei: "God, als U echt bestaat, help me dan alstublieft. Ik kan dit niet meer aan." Dat was geen mooi gebed. Het was wanhopig. Ik was gebroken. Maar ik was eerlijk. Maar geloof me, er veranderde iets die nacht.

En ik wil iedereen die ook met gezondheidsproblemen kampt, of het nu sikkelcelanemie is of een andere ziekte, laten weten dat God je kan genezen als je je hart maar voor Hem opent. Die nacht, na dat gebed, verdwijnde de pijn langzaam uit mijn lichaam. Niet zoals medicijnen dat doen. Het verdween op een manier die ik niet kan uitleggen. In plaats daarvan kwam er vrede. Diepe vrede. Een vrede die ik nog nooit eerder had gevoeld. Ik sliep als een roos die nacht. Het was meer dan 15 jaar geleden dat ik nog zo vredig had geslapen. Toen ik wakker werd, voelde mijn lichaam licht aan. Mijn hart voelde kalm.

Dat was het begin van mijn wandel met God. Ik begon te geloven dat God echt bestaat en dat Hij echt gebeden verhoort. Ik begon de Bijbel te lezen. In het begin begreep ik veel woorden niet, maar mijn hart begreep wel iets. Ik begon elke dag te bidden. Ik huilde vaak. Ik bekeerde me van mijn zonden. Ik gaf mijn leven aan Jezus. Ik werd wedergeboren. Dit gebeurde door een vriend die me voorstelde aan zijn kerkpredikant. Ik was gezegend dat ik deze oprechte man Gods mocht ontmoeten. Mijn familie begreep het niet. Sommige van mijn vrienden lachten me uit. Sommigen zeiden dat het gewoon emotie was.

Maar ik wist dat mijn leven veranderd was. God genas niet alleen mijn lichaam. Hij genas mijn hart. De angst die ik jarenlang met me meedroeg verliet me. De woede verdween. Het verdriet verliet me. Ik voelde me als herboren. Ik wilde een rein leven leiden. En ik wilde ook God behagen. Ik wilde Hem gehoorzamen, zodat ik meer van Zijn goedheid kon zien. Om mijn getuigenis kort te houden: na een aantal jaren later trouwde ik en kreeg ik een dochter. Zij is mijn hart. Zij is mijn vreugde. Maar dezelfde sikkelcelziekte die me bijna fataal werd, dook ook bij haar op. Toen de dokters het me vertelden, brak mijn hart opnieuw. Ik huilde als een kind.

Ik stelde God veel vragen. Ik begreep niet waarom. Sindsdien gaan de meeste van mijn gebeden over ziekte en genezing. Ik bid elke dag voor mijn dochter. Ik bid als ze slaapt. Ik bid als ze huilt van pijn. Ik bid als we allebei moe zijn. Ik vraag God om genade. Ik vraag God om kracht. Ik vraag God om haar te beschermen. Hierdoor is mijn geest de laatste tijd erg gevoelig. Ik bid meer dan ooit. Ik vast meer dan voorheen. Ik blijf stil voor God, klaar om te luisteren. En ik weet dat hij mijn kind zal redden, net zoals hij mij heeft gered. Ik weet dat dit getuigenis iedereen die dezelfde situatie doormaakt, zal bemoedigen.

Een paar weken geleden, na lang gebed, sliep ik niet, maar ik was ook niet helemaal wakker. Ik bevond me in die staat waarin je geest alert is.Plotseling werd me iets getoond waardoor ik begon te schreeuwen en mijn man moest me zelfs wakker maken. Hij dacht dat ik in mijn slaap werd aangevallen. Maar dit is wat ik zag. Ik zag het jaar duidelijk. Ik zag 2026. Wat ik zag was niet normaal, maar het was helder en scherp. Alles gebeurde zo snel en het voelde echt. De Heer toonde mij een virus. Dit virus was niet willekeurig. Het was niet zoals eerdere ziekten die iedereen troffen. Deze was gepland. Het was gericht op Christenen. Kinderen van God waren hun voornaamste doelwit. In de volgende fase van het visioen zag ik vreemde dingen.

Ik zag donkere wezens die zich snel over de wereld bewegen. Er waren er veel. Ze bezetten overal ter wereld. Ze verzetten zich tegen gebeden die tot God werden opgezonden. Ze achtervolgden gelovigen om te vallen. Ze waren vastbesloten om gelovigen mee te slepen in de zonde. Ze waren georganiseerd. Ze waren volledig ingezet. Elk van deze wezens had dezelfde tijdspanne. Hun tijd was kort, dus werkten ze onvermoeibaar om hun doel te bereiken. En ik zag ze naar plaatsen gaan waar Christenen bijeen waren gekomen, kerken, kleine gebedsgroepen, huisgemeenschappen, nachtwakes, overal waar mensen samenkwamen in de naam van God.

Maar ik zag dat ze sommige bijeenkomsten niet konden aanvallen, omdat Gods engelen de hele plaats reeds hadden ingenomen. Op de plaatsen waar ze wél konden binnendringen, zag ik ze iets loslaten. Het leek op gif, op venijn. Het was geen rook. Het was geen vuur. Het was iets dat stilletjes vrijkwam. Mensen merkten op dat moment niets. De eredienst ging door. De preek ging door. Alles leek normaal in de samenkomst. Maar geestelijk was er een aanval. Het gif zat er reeds in. Ik zag mensen de kerk verlaten en naar huis gaan. Sommigen gingen eten, sommigen gingen slapen, sommigen gingen werken. Toen begon de ziekte.

In het begin leek het mee. Hoofdpijn, zwakte, koorts. Daarna werd het erger. Mensen begonnen te braken. Sommigen braakten bloed. Sommigen hadden hevige buikpijn. Sommigen konden niet goed ademen. Sommigen vielen plotseling in elkaar. De ziekenhuizen lagen vol. De artsen waren in de war. Medicijnen werkten niet. De ziekte verspreidde zich snel toen ze eenmaal begonnen was. Veel mensen stierven binnen enkele dagen. Wat me het meest brak, was dit: ik merkte dat niet iedereen op dezelfde manier werd getroffen. Veel mensen die naar de kerk gingen, maar God niet echt liefhadden, werden zwaar getroffen.

Ze gingen voor het geld. Ze gingen voor een positie. Ze gingen voor de show. Hun hart was niet in orde met God. Het gif werkte snel in hen. Degenen die zwak van geest waren, werden ook zwaar getroffen. Degenen die in zonde leefden en weigerden zich te bekeren. Degenen die geen relatie hadden met de Heilige Geest. Angst vervulde hen. Duisternis omhulde hen. Maar ik zag ook iets anders. Een paar mensen werden niet geraakt. Ze waren op dezelfde plaatsen. Ze ademden dezelfde lucht in. Maar het gif had geen effect op hen. Ze waren kalm. Ze baden voor anderen en hielpen anderen. Ik zag een licht om hen heen. Ik begreep in mijn geest dat deze mensen sterk waren in het geloof. De Heilige Geest woonde in hen ze leefden een heilig leven.

Ze waren echt bekeerd. Ze hadden God oprecht lief Mijn broeders en zusters, het is mij geopenbaard dat de duivel dit plant, omdat hij weet dat zijn tijd kort is. Hij weet dat het oordeel nabij is. Hij wil het aantal mensen dat de Hemel zal binnengaan, verminderen. Hij wil zoveel mogelijk zielen naar de Hel slepen. Deze aanval is niet alleen gericht op het lichaam. Het is gericht op het geloof. Mij werd getoond dat dit de reden is waarom er momenteel zoveel druk op de Kerk is. Druk om de zonde te aanvaarden, druk om te zwijgen, druk om de wereld te behagen. Nadat het visioen was afgelopen, heb ik gehuild. Ik smeek God om genade.

Ik heb Hem gevraagd Zijn volk te waarschuwen. Ik schrijf dit niet om angst te zaaien. Ik schrijf dit om mensen wakker te schudden. Vertel alsjeblieft iedereen die dit hoort dat ze zich moeten bekeren. Keer je af van de zonde. Leid een heilig leven. Zoek verlossing met heel je hart. Stel je bekering niet uit. De opname kan heel snel gebeuren. Als iemand die naar deze boodschap luistert niet wedergeboren is, geef dan nu zijn leven aan Jezus. Als je in zonde leeft, bekeer je dan nu.

Als je hart ver van God is, kom dan nu terug. Deel dit alsjeblieft met liefde. Deel het met gebed. Laat mensen zich voorbereiden. Moge God ons allen helpen. Moge Hij Zijn volk beschermen. Moge hij ons gereed vinden, je zuster in Christus.