Opus Sanctorum Angelorum

Toelichting op de consecratie aan de heilige engelen

   O heilige engelen van God, hier, in de aanwezigheid van de Drie-enige God en in de liefde van Jezus Christus, mijn Heer en Verlosser, wil ik, NN, arme zondaar, een verbond sluiten met u, die zijn dienaren bent, opdat ik in verbondenheid met u met nederigheid en volharding mag werken tot glorie van God en de komst van zijn Koninkrijk. Daarom smeek ik u mij bij te staan, in het bijzonder:

—in de aanbidding van God en van het Allerheiligste Sacrament van het Altaar,
—in de contemplatie van het Woord en de heilbrengende werken van God,
—in de navolging van Christus en in de liefde voor zijn Kruis in een geest van boetedoening,
—in de trouwe vervulling van mijn missie binnen de Kerk, door nederig te dienen naar het voorbeeld van Maria, mijn hemelse Moeder, uw Koningin.

   En u, mijn goede beschermengel, die voortdurend het gelaat van onze Vader in de hemel aanschouwt, God heeft mij vanaf het begin van mijn leven aan u toevertrouwd. Ik dank u van harte voor uw liefdevolle zorg. Ik wijd mij aan U toe en beloof U mijn liefde en trouw.
   Ik smeek U: bescherm mij tegen mijn eigen zwakheid en tegen de aanvallen van boze geesten; verlicht mijn verstand en mijn hart, zodat ik altijd de wil van God mag kennen en volbrengen; en leid mij tot eenwording met God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

De Congregatie voor de Geloofsleer heeft dit wijdingsgebed op 31 mei 2000 goedgekeurd voor gebruik in het Opus Angelorum.

Goddelijke eredienst en communie

 In de vorige circulaire hebben we uitgelegd dat een toewijding aan de heilige engelen een bijzondere uiting van devotie is, gebaseerd op de genade van de doop. De gemeenschap van de gelovigen in Christus komt voort uit de doop. Deze genadegemeenschap in Christus vormt de basis voor de devotie en toewijding aan de heilige engelen. Het Tweede Vaticaans Concilie leert: “In het volle bewustzijn van deze gemeenschap van het gehele Mystieke Lichaam van Jezus Christus heeft de Kerk in haar pelgrimerende leden… de gedachtenis van de doden met groot respect geëerd…

De Kerk heeft altijd geloofd dat de apostelen en de martelaren van Christus… nauw met ons verbonden zijn in Christus; zij heeft hen altijd, samen met de Heilige Maagd Maria en de heilige engelen, met een bijzondere liefde vereerd en heeft vroom om hun voorspraak gevraagd” (Dogmatische Constitutie over de Kerk, Lumen Gentium 50). Deze gemeenschap vindt haar volmaakte uitdrukking in de viering van de liturgie, want “in haar liturgie verenigt de Kerk zich met de engelen om de driemaal heilige God te aanbidden” (Catechismus van de Katholieke Kerk 335; vgl. Heb 12:22).

“Met alle strijders van het hemelse leger zingen wij een lofzang op de Heer” (Constitutie over de Heilige Liturgie Sacrosanctum Concilium 8), en “het is vooral in de heilige liturgie dat onze verbondenheid met de hemelse Kerk het best tot uiting komt” (Lumen Gentium 50). Deze gemeenschap omvat kennelijk ook de engelen, want ook zij hebben Christus als hun Hoofd en zijn leden van zijn Mystiek Lichaam (vgl. Ef 1:20-23; Kol 2:10; Summa Theol. III.8,4,c).

De toewijding aan de engelen is bedoeld om deze gemeenschap te versterken en te cultiveren. In het toewijdingsgebed wenden we ons tot de heilige engelen om een ​​verbond met hen te sluiten. In deze verbondsrelatie willen we in de eerste plaats God vereren in verbondenheid met de heilige engelen. Daarnaast willen we ook de engelen eren, hen dankzeggen en hun hulp afsmeken voor onszelf en voor de Kerk. Aangezien zowel engelen als mensen 'medewerkers' van de Heer zijn (vgl. Openbaring 19:10; 22:9), willen ook wij, naar vermogen, in samenwerking met hen bijdragen aan de komst van het Koninkrijk van God.

Omdat deze missie zowel voor engelen als voor mensen geldt, geeft de toewijding aan de heilige engelen van nature aanleiding tot de gezamenlijke lofprijzing van God en tot een gezamenlijke inspanning voor het heil van de zielen. Vandaar dat er in de geschiedenis van de Kerk talloze broederschappen ter ere van de engelen zijn geweest. Hoewel de leden fysiek van elkaar gescheiden kunnen zijn, leven zij in het besef van geestelijke verbondenheid, want de consecratie is een verbond, en een verbond bouwt gemeenschap op.

Bijgevolg willen ook wij dit verbond beleven in de gemeenschap van het Werk van de Heilige Engelen, door elkaar steun, hulp en aanmoediging te bieden. De consecratie aan de heilige engelen brengt een ernstige verplichting met zich mee. Daarom mag deze pas plaatsvinden na een gedegen voorbereiding en wordt ze gewoonlijk gecombineerd met de toelating tot een kerkelijk erkende vereniging van het Opus Angelorum, zoals bijvoorbeeld de Broederschap van de Beschermengelen.

De toewijding aan de heilige engelen heeft een tweeledige structuur. In het eerste deel wordt de spiritualiteit van de OA vastgelegd als het leidende principe voor het verbond met de engelen en onze inspanningen. Alleen zij die vastbesloten zijn dit verheven doel na te streven, zouden deze toewijding moeten overwegen. In het tweede deel richten we ons tot onze eigen beschermengel binnen de context van de missie die God hem heeft toevertrouwd, namelijk de missie om zijn beschermeling op te voeden en te heiligen. Dit tweede deel is ook geschikt als een persoonlijke toewijding aan de beschermengel voor hen die hun verbondenheid met hem willen verdiepen.

Opdat het gebed en het inherente verbond met de engelen vruchtbaar mogen zijn in het geestelijk leven van de leden van de OA, willen we nu stilstaan ​​bij de inhoud van deze consecratie en uitleggen waarom de heilige engelen zelf zo graag een verbond met ons willen sluiten.

De relatie tussen inwijding en verbond

De toewijding aan de heilige engelen als een verbond komt overeen met de Bijbelse theologie van het verbond: het is een heilig contract, een plechtige belofte, waarin onze onderlinge relaties en verplichtingen worden vastgelegd en overeengekomen.

In de Heilige Schrift bestond het verbond bovenal tussen God en het volk. Jozua bemiddelde bij de vernieuwing van dit verbond. God beloofde zegen en verlossing, en het volk stemde daarmee in door te zeggen: "Wij zullen de Heer dienen." Toen zei Jozua tegen het volk: "Jullie getuigen tegen jezelf dat jullie de Heer hebben gekozen om Hem te dienen." En zij antwoordden: "Wij zijn getuigen" (Jozua 24:21-22, 24-25). Er werden ook verbonden gesloten tussen het volk en de koning: het volk sloot een verbond met David voor de ogen van Jahweh en zalfde hem tot koning (vgl. 1 Kronieken 11:1-3).

Bovendien werden er verbonden gesloten tussen individuen: Jonathan sloot een verbond met David, omdat hij hem liefhad als zijn eigen ziel (1 Samuël 18:3). Later herinnerde David zich hun band en verwees hij het verbond uiteindelijk naar God: "Wees goed voor uw dienaar, want u [Jonathan] hebt uw dienaar in een verbond met de Heer gebracht" (1 Samuël 20:8).

De overeenkomst tussen Tobit en Rafaël suggereert ook een verbond met de engel, die zijn zoon Tobias gewillig vergezelde op zijn succesvolle reis (vgl. Tob 5:6,15-17). Na terugkomst van zijn reis geeft Tobias, althans indirect, aan wat de vrucht van dit verbond was en zegt tegen zijn vader: "Het zou geen kwaad kunnen om hem de helft van mijn bezittingen te geven" (Tob 12:2). De wederzijdse relatie die uit het verbond voortvloeide, beperkte zich niet alleen tot het nakomen van bepaalde verplichtingen, maar vereiste ook vriendschap, liefde en trouw.

In dit verbond met de heilige engelen streven wij naar een innigere verbondenheid met hen in liefde voor God; in verbondenheid met hen hopen wij ook effectiever te kunnen werken voor de glorie van God en de komst van zijn koninkrijk. Want “God heeft de verscheidenheid van zijn schepselen gewild, hun eigen goedheid, hun onderlinge afhankelijkheid en hun orde” (Catechismus van de Katholieke Kerk 335).

Gemeenschap van engelen en mensen

Wij streven ernaar deze heilige band met de engelen op vier manieren te beleven: in aanbidding, in contemplatie, in verzoening en in het apostolaat. Dit zijn tegelijkertijd de vier fundamentele pijlers van het geestelijk leven in het Werk van de Heilige Engelen.

1) Hulp bij de aanbidding van God.

Allereerst hopen wij op de hulp van de heilige engelen, zodat wij, als ware aanbidders van de Vader (vgl. Joh. 4:23-24), ons leven eerbiedig in Gods tegenwoordigheid kunnen leiden. In het bijzonder hopen wij op hun hulp bij de viering van de liturgie en bij de aanbidding van het Heilig Sacrament van het Altaar. Wij willen ernaar streven deze handelingen in bewuste gemeenschap met hen te verrichten.

Paus Johannes Paulus II instrueert: “‘De engelen in de hemel zien altijd het gelaat van mijn Vader, die in de hemel is’ (Mt 18:10). ‘Het gelaat van de Vader altijd zien’ is op deze manier de hoogste manifestatie van de aanbidding van God. Men kan zeggen dat dit de ‘hemelse liturgie’ vormt, die wordt uitgevoerd in naam van het hele universum, waarmee de aardse liturgie van de Kerk onophoudelijk verbonden is, vooral in haar hoogtepunten.

Laat het hier volstaan ​​om de handeling te vermelden waarmee de Kerk, elke dag en elk uur, overal ter wereld, vóór het begin van het Eucharistiegebed in het midden van de Mis, een beroep doet op ‘de Engelen en Aartsengelen’ om de glorie van de driemaal heilige God te bezingen, en zich zo verenigt met die eerste aanbidders van God, in de aanbidding en de liefdevolle kennis van het onuitsprekelijke mysterie van zijn heiligheid” (Algemene Audiëntie, 6 augustus 1986).

De volmaaktheid van deze gemeenschap van gebed wordt reeds weergegeven in het boek Openbaring, waar de vierentwintig oudsten, samen met de engelen, in de aanwezigheid van het Lam het lofoffer brengen, dat wil zeggen de gebeden van de Kerk (vgl. Openbaring 5:8-9). Door het Lam worden de hemelse en de aardse liturgie werkelijk verenigd tot één liturgie; hemel en aarde zijn verenigd in Christus' lofoffer, die aan de rechterhand van God in de hemel heeft gezeten. Deze aanbidding van het Lam wordt ook volbracht in de eucharistische aanbidding op aarde, evenals in de gemeenschap met de heilige engelen.

Vóór de Menswording zongen de engelen Gods lof in de hemel. Hoewel zij volkomen vervuld waren van pure en vurige liefde voor God, was hun aardse lofzang niet voldoende om God de eer te bewijzen die Hem toekwam, omdat Zijn majesteit oneindig is. Pas toen het Woord van de Vader neerdaalde en vlees werd, en toen onze Hogepriester zijn stem verhief ter lof van de Vader, steeg er voor het eerst een lofzang op die God werkelijk waardig was. Ook de engelen daalden neer om weer op te stijgen naar de hemel in de Gloria in excelsis Deo, ter lof van Christus. Dit was het begin van de gemeenschappelijke, nooit eindigende lofzang door engelen en mensen verenigd in Christus.

2) Hulp bij de contemplatie van het Woord van God

De heilige engelen zijn instrumenten (dienaren) en getuigen van de woorden en verlossende werken van God in de heilsgeschiedenis. Zij waren bijvoorbeeld aanwezig bij de geboorte van Christus, bij zijn kruisiging, opstanding en hemelvaart. Zij delen met ons, in de mate waarin wij ontvankelijk zijn, het licht van deze mysteries, die zij volmaakter waarnemen dan wij.

Hoe wordt deze genadeoverdracht in ons bewerkstelligd? Johannes van het Kruis beschrijft deze bediening van de engelen als volgt: "[De goddelijke wijsheid] daalt van God neer via de eerste hiërarchieën tot de laatste, en van deze laatsten tot de mensen. Het staat terecht en waarachtig in de Schrift dat alle werken van de engelen en de inspiraties die zij schenken, ook door God worden volbracht of verleend. Want gewoonlijk komen deze werken en inspiraties van God via de engel...

Deze overdracht is als een zonnestraal die door vele vensters schijnt, de een na de ander... Elk venster geeft dit licht door aan de andere, met een bepaalde aanpassing overeenkomstig zijn eigen eigenschap" (De Donkere Nacht, II, 12:3). Daarom heeft de overdracht van genade door de engelen en heiligen altijd een persoonlijk karakter. Zo heeft de hulp van de aartsengel Michaël bijvoorbeeld een andere nuance dan die van de aartsengel Gabriël.

De engelen dragen ook wezenlijk bij aan onze vooruitgang en vreugde in het geestelijk leven. Want door het licht van de meditatie, dat zij ons schenken, komt geestelijke vreugde tot ons; omgekeerd kan het verwaarlozen van meditatie leiden tot droogte, verlatenheid en lethargie. Sint Thomas legt de reden hiervoor uit: "Er staat geschreven (Psalm 38:4): 'In mijn meditatie zal een vuur ontbranden.' Maar geestelijk vuur veroorzaakt toewijding. Zo is meditatie de oorzaak van toewijding!" (Summa Theol. II-II.82,3,sc).

Elders laat hij zien dat de taak van alle engelenhiërarchieën erin bestaat ons gelijkvormig te maken aan Christus, door ons te zuiveren, te verlichten en te leiden tot eenwording met God (vgl. De Div. Nom. IV,1 § 286). Zo helpen zij de mens om gelijkvormig te worden aan Christus. Hoe meer we om deze genade vragen en actief meewerken, hoe effectiever hun hulp in ons leven zal blijken te zijn.

De engelen verheugen zich omwille van Christus wanneer zij een ziel kunnen helpen op haar weg naar volmaaktheid. Het is ook een bijzondere vreugde voor hen persoonlijk, want zoals de heilige Thomas schrijft: "De diensten van de heilige engelen zijn nuttig voor de zaligverklaarde engelen, omdat deze een deel uitmaken van hun zaligheid. Het is immers inherent aan het idee van volmaaktheid om dit over anderen uit te storten. Hun vreugde neemt toe over de redding van hen die door hun dienstwerk gered worden, zoals we lezen in Lucas 15:10: 'Er is vreugde onder de engelen van God over één zondaar die zich bekeert'" (Summa Theol. I.62, 9, 2m en 3m).

3) Hulp bij het navolgen van de gekruisigde Verlosser.

Hoewel de engelen, vanwege hun geestelijke aard en hemelse zaligheid, ons ver vooruit zijn in de eerste twee fundamentele vormen van aanbidding en contemplatie, hebben wij in zekere zin een voordeel ten opzichte van hen in het navolgen van de gekruisigde Heer. Want de Zoon van God nam onze natuur aan, en alleen de mens kan deelhebben aan zijn verlossend lijden. Daarom zegt de heilige Theresia van het Kind Jezus dat als de engelen ons al zouden kunnen benijden, het onze mogelijkheid zou zijn om voor en met Jezus te lijden (zie brieven nr. 83; gedichten nr. 10).

Net zoals de engelen de Heer bijstonden na de verzoeking in de woestijn (vgl. Mk 1:14) en net zoals een engel de beker der kracht aan onze Heer aanbood in zijn doodsstrijd in de Hof van Gethsemane in opdracht van de Vader (Lk 22:43), zo mogen ook wij erop vertrouwen dat de Vader ons de engelen zal zenden als helpers en bijstaan ​​in het uur dat wij op de proef worden gesteld en het kruis moeten dragen.

Hoewel Maria en de engelen voor ons ingrijpen, zelfs zonder dat we hen aanroepen, omdat ze deze opdracht rechtstreeks van God hebben ontvangen, is het toch belangrijk dat we zelf om deze engelachtige hulp vragen, als laatste maar zeker niet de minste, om er ontvankelijk voor te zijn. De heilige Alfonsus Liguori leert dat de genade van het smeken de eerste genade is die ons wordt geschonken, vóór alle andere genaden.

Bovendien maakt smeken de mens nederig. Hoe nederiger we om hulp smeken, hoe krachtiger de genade zal zijn en hoe overvloediger ze zal stromen, want wie heeft, zal nog meer ontvangen: "Deze arme man riep, en de HEER hoorde hem en verloste hem uit al zijn moeilijkheden. De engel van de HEER slaat zijn tent op rondom hen die Hem vrezen en bevrijdt hen" (Psalm 33:7-8).

In deze derde fundamentele vorm van verzoening leren we de wetenschap van het kruis van de engelen, namelijk dat liefde die lijden verdraagt ​​de grootste en edelste kracht is en dat alleen deze liefde de oogst voor God kan binnenhalen en de overwinning voor Hem kan behalen. De engelen vinden het vooral belangrijk dat we onze gebeden en offers voor priesters opdragen, omdat priesters, krachtens de macht van hun sacramentele wijding, veel grotere genaden aan de zielen overbrengen dan de engelen.

4) Hulp bij de missie en het ambt in de Kerk.

Elk lid van het Lichaam van Christus heeft zijn eigen missie of taak te vervullen voor het welzijn van de Kerk. De voornaamste taak is het verkondigen en verspreiden van het Koninkrijk van God. Wat de heilige Laurentius van Brindisi, kerkleraar, zegt over de plicht van een prediker, kan ook worden toegepast op de plicht van de gelovigen: "Prediken is daarom een ​​apostolische, engelachtige, christelijke en goddelijke plicht. ... Het [het Woord van God] is de bron van geloof, hoop en liefde..." (Lezingen van 21 juli).

We moeten ons geloof in woord en daad belijden; de engel zal op zijn beurt zijn licht laten schijnen en zijn hulp aanbieden. Geloof, zoals de heilige Paulus benadrukt, komt voort uit wat gehoord wordt, en wat gehoord wordt, komt door de prediking van Christus (Romeinen 10:17). Maar dit zal niet gerealiseerd worden zonder het licht van de Geest (vgl. 1 Korintiërs 12:3). De gelovigen hebben de plicht het Woord van God te verkondigen. De verkondiging blijft echter vruchteloos zonder de genade van de verlichting.

In dit verband leert de heilige Thomas dat de overdracht van de waarheden van het geloof voornamelijk plaatsvindt "door de engelen, door wie goddelijke dingen aan de mensen worden geopenbaard. Daarom hebben de engelen een aandeel in de verlichting van het geloof" (Summa Theol. I.111,1,1m).

De heilige Franciscus van Sales maakte deze waarheid zich eigen door voor elke preek de engelen van zijn toehoorders om hulp aan te roepen. Hierdoor heeft hij naar verluidt meer dan 70.000 mensen geholpen terug te keren tot het katholieke geloof.

De missie om het Koninkrijk van God te verspreiden is een gezamenlijk werk van engelen en mensen, waarbij de mens de zichtbare dienaar van Christus is. De christen belijdt het geloof door zijn woorden en zijn leven. Zelfs in de trouwe en nederige vervulling van kleine plichten, naar het voorbeeld van Maria en door de hand van de heilige engelen, kunnen we aan deze plicht voldoen. Want het zijn niet de vele woorden die overtuigen, maar het geleefde voorbeeld. Het is niet zozeer wat we doen, maar hoe we het doen, want het is de goddelijke liefde die de wereld zal veranderen en redden.

Alleen waar nederigheid heerst, kan onze mededienaar, de engel, zijn licht op ons en onze naasten laten schijnen, tot verheerlijking van God en als getuigenis van de waarheid. Zo kunnen we in ruimere zin het woord begrijpen: Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader in de hemel verheerlijken (Matteüs 5:16).

Wanneer we bedenken dat Gods genade volmaakt wordt in zwakheid, zullen we, net als de heilige apostel Paulus, kunnen roemen in onze zwakheden, wetende dat dit de weg is die tot redding leidt (vgl. 2 Korintiërs 12:9). In het besef van deze kwetsbaarheid zijn we meer geneigd de heilige engelen om hulp aan te roepen. Met deze engelachtige hulp zullen ons werk en onze missie een bouwsteen worden voor het Koninkrijk van God op aarde.

Waarom de heilige engelen het verbond willen

De engelen werden niet alleen voor zichzelf geschapen, maar ook voor de mens (vgl. Kol 1:16). Aan het begin van de schepping stemden de heilige engelen in alle nederigheid in met dit plan van goddelijke wijsheid, en werden zo gelijkvormig aan de Zoon van God, die gekomen is om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen (Mt 20:28). Bovendien “begeleidden zij Hem bij de vervulling van zijn heilsmissie ten aanzien van de mensheid” (Johannes Paulus II, Algemene Audiëntie van 30 juli 1986). De voornaamste reden waarom zij een verbond met ons willen sluiten, ligt echter in het goddelijke plan om alle dingen in en onder Christus te verenigen (vgl. Ef 1:10 en Kol 1:20).

Het is dan ook een vreugde voor de engelen om een ​​verbond met ons te sluiten, en wat een geweldige zegeningen zullen wij genieten wanneer we mogen delen in hun liefde en goddelijke aanbidding!

Een bijzondere band met de beschermengel.

De beschermengel is een bijzonder geschenk van Gods liefde. Als we de kans zouden krijgen om uit alle heilige engelen een speciale metgezel en helper te kiezen, zouden we geen betere metgezel kunnen vinden dan degene die God in zijn oneindige wijsheid en liefde al voor ons heeft uitgekozen. God alleen kent het geheim van ons leven. Hij alleen, onze Schepper en Verlosser, kent al onze sterke en zwakke punten, onze roeping en onze beproevingen, ons kruis en de glorie die voor ons bestemd is.

Dit alles voorziend, koos Hij onze beschermengel van alle eeuwigheid – hem voor ons en wij voor hem. De Heer zegt: "Zie, Ik zend mijn engel om u te beschermen op de weg en u te brengen naar de plaats die Ik voor u heb bereid" (Exodus 23:20, lezing van het feest van de beschermengelen).

De beschermengel is voor ons dus de deur naar de wereld van de engelen en in zekere zin een poortwachter van de hemel. Hij is door God voor ons aangesteld, en de woorden van de heilige Thomas, waarnaar in de Catechismus van de Katholieke Kerk wordt verwezen, zijn in het bijzonder op hem van toepassing: "De engelen delen in al onze goede werken" (Summa Theol. I.114,3,3m, vgl. CCC 350). Hij is onze beste en meest trouwe vriend, de enige die, naast Jezus en Maria, ons ons hele leven lang onafgebroken begeleidt en beschermt. Zijn eerste zorg, zijn eerste voorspraak, is altijd voor zijn beschermeling, het 'talent' dat hem is toevertrouwd en dat hij aan het einde van ons leven met een honderdvoudige 'winst' aan de Heer wil teruggeven.

Dag en nacht is hij onvermoeibaar begaan met ons welzijn en onze eeuwige zaligheid. Hij werkt onvermoeibaar aan onze zuivering, verlichting en volmaaktheid. Met betrekking tot deze drie hiërarchische activiteiten van de engelen schrijft Sint Bonaventura: "Zuivering leidt tot vrede; verlichting tot waarheid; volmaaktheid tot naastenliefde. Wanneer de ziel deze drie volmaakt heeft bereikt, zal dit haar zaligheid bewerkstelligen; zolang zij echter nu op deze weg wandelt, zal zij de groei van haar verdiensten verkrijgen" (De Triplici Via, proloog 1).

De beschermengel is een zeer geschikte hulp tegen de boze geesten die ons verleiden en onderdrukken, want al in het begin had onze beschermengel, onder bevel van de aartsengel Michaël, een aandeel in de overwinning op de boze geesten. Als geestelijk wezen kan hij de verleider gemakkelijk herkennen en hem verdrijven met de kracht van de genade. Maar wanneer God de vijand toestaat ons te beproeven zoals Job (1:12, 2:6), zoals Petrus (Lucas 22:31) of zoals Paulus (2 Korintiërs 12:7-8), worden we desondanks niet beroofd van de versterkende hulp van de heilige beschermengel. Met zijn hulp zijn we altijd in staat God trouw te blijven.

Hoeveel zijn we onze beschermengel wel niet verschuldigd! Wie zou hem eigenlijk een fatsoenlijk loon kunnen betalen? Zulke trouwe liefde kan alleen beantwoord worden met trouw, liefde en vertrouwen. Daarom vertrouwen we ons graag aan hem toe en beloven we hem onze liefde en trouw. Wanneer wij zwak zijn, is hij die voortdurend het aangezicht van onze Vader in de hemel aanschouwt (Matteüs 18:10) vast en onwrikbaar verankerd in God. Hij wil ons deze vastheid schenken, door ons, door middel van het licht van de genade die hem gegeven is, te helpen om vaster in God te geloven, meer vertrouwen te hebben in zijn hulp en God en onze naasten onbaatzuchtiger lief te hebben.

Voor alle eeuwigheid zullen we in innige vriendschap verenigd zijn met onze beschermengel en met hem regeren in het Koninkrijk van God. Zo kunnen we de woorden van Sint Thomas van Aquino begrijpen: "Aan ieder mens wordt een beschermengel toegewezen zolang hij op reis is. Wanneer hij echter het einde van zijn leven bereikt, heeft hij geen beschermengel meer; maar in het koninkrijk zal hij een engel hebben om mee te regeren" (Summa Theol. I.113,4c).

Pater William Wagner, ORC