28/2 Waarom de VS hun duurste vliegdekschip bewust in de vuurlinie leggen - Niburu

De USS Gerald R. Ford ligt niet ergens in de buurt van Iran. Het ligt voor de kust van Israël. En bijna niemand stelt de enige vraag die er echt toe doet: waarom?

De reden dat ze dit doen is omdat op deze manier escalatie is gegarandeerd zonder dat het Amerikaanse Congres hierbij wordt betrokken.
Het volgende is afkomstig van de auteur en analist Shanaka Anslem Perera. 

De USS Gerald R. Ford ligt niet ergens in de buurt van Iran. Het ligt voor de kust van Israël. En bijna niemand stelt de enige vraag die er echt toe doet: waarom?

Het kroonjuweel van de Amerikaanse marine, een kolos van 13,3 miljard dollar en het grootste oorlogsschip ooit gebouwd, heeft positie gekozen bij Haifa. Niet in de Arabische Zee, waar de USS Abraham Lincoln op 850 kilometer van de Iraanse kust klaarligt voor offensieve operaties. Niet in de Perzische Golf, waar het bereik voor luchtaanvallen optimaal is. Nee, de Ford ligt pal voor Israël. Om Israël te verdedigen.

Dit is geen kwestie van overcapaciteit. Dit is een bewuste militaire architectuur.

Het zwaard en het schild

Twee vliegdekschepen, twee missies, twee totaal verschillende strategische functies. De Lincoln is het zwaard: gepositioneerd om binnen enkele uren na een bevel aanvalsgolven diep in het Iraanse luchtruim te sturen. De Ford is het schild: met zijn geavanceerde Aegis-raketverdedigingssystemen vormt het een ondoordringbare paraplu boven de Israëlische bevolkingscentra, bedoeld om de vergelding op te vangen die onvermijdelijk volgt na de eerste Amerikaanse Tomahawk-raketten.

Sinds de strijd in de Stille Oceaan in 1945 heeft Amerika zijn doctrine niet meer zo scherp gesplitst in gelijktijdige aanval en verdediging.

De valstrik in de lucht

De positionering verraadt echter iets dat dieper gaat dan tactiek. Wanneer Iran terugslaat — en elk oorlogsspel wijst uit dat Iran dat zal doen — vliegen hun raketten en drones richting Israël. Ze zullen door exact hetzelfde luchtruim vliegen waar nu een Amerikaanse vloot ligt. Elke Iraanse raket gericht op Tel Aviv of Haifa moet het defensieve bereik van de Ford doorkruisen. Schieten op Israël betekent vanaf nu: schieten op, langs en door een Amerikaanse vloot.

Het is voor Iran fysiek onmogelijk geworden om Israël te bestraffen zonder Amerikaanse militairen aan te vallen. De Ford ligt daar niet als een vriendendienst aan Israël. Het schip ligt daar zodat elke Iraanse reactie op Amerikaanse aanvallen automatisch een aanval op de Verenigde Staten wordt. Dit activeert de volledige, ongebreidelde kracht van de Amerikaanse militaire machine, zonder dat daar in Washington nog een extra politiek besluit voor nodig is.

Escalatieverzekering

Dit is 'escalatieverzekering' geschreven in staal en zeewater. Mocht de campagne langer duren dan gepland, mocht de munitie na een week opraken, of mochten bondgenoten gaan twijfelen, dan doet de positie van de Ford het politieke werk dat de diplomatie niet kan. De Iraanse vergelding transformeert een beperkte Amerikaanse aanval onmiddellijk in een daad van zelfverdediging die geen enkele bondgenoot kan negeren.

De logica is simpel: je parkeert een vliegdekschip van 13,3 miljard dollar niet op een plek waar de vijandelijke tegenvuur het zal raken, tenzij je wilt dat het tegenvuur het raakt.

De Ford is er niet om escalatie te voorkomen. De Ford is er om te garanderen dat áls er escalatie komt, deze plaatsvindt onder voorwaarden die Amerikaanse terughoudendheid politiek onmogelijk maken en deelname van bondgenoten onvermijdelijk.

Wat voorheen in de marge van de politiek als een complottheorie werd beschouwd—het concept van Eretz Yisrael Hashlema (Groot-Israël)—wordt nu steeds vaker in de mainstream besproken.

Met de toenemende invloed van religieus-zionistische partijen in de Israëlische regering, is de discussie over annexatie van de Westelijke Jordaanoever en invloed in omringende landen verschoven van de achtergrond naar openlijke politieke beleidsstukken.

In deze visie is de verzwakking van regionale machten zoals Iran niet alleen een veiligheidskwestie, maar een voorwaarde voor territoriale uitbreiding.