28/2 God zei: luister en leer, Mijn kinderen - Unknown Prophet

Fred Watkins: Luister naar die stille stem. Een palmboom verscheen in mijn visioen. Het visioen ontwikkelde zich en de boom stond aan de kust van een eiland met een zandstrand en prachtig, helderblauw water. Er waren zelfs geen golven die de schoonheid ervan verstoorden. Terwijl ik toekeek, bracht iets het water in beweging. Het begon te kolken, te schuimen en een vuilgrijze kleur te krijgen door het opgewervelde slib en zand. Na een paar ogenblikken hield het kolken en bewegen op, maar het water bleef grijs, lelijk en troebel. Ik bleef kijken en zag 2 personen naar het strand komen, blijkbaar om te zwemmen.

Ze liepen naar de waterkant en vroegen zich af waarom het zo troebel en lelijk was, terwijl het normaal gesproken zo helder en mooi was. Ze besloten in het water te gaan en ze bleven tot hun enkels in het water staan. Na een tijdje stonden ze tot hun knieën in het water, nog steeds twijfelend of ze dieper moesten gaan. Uiteindelijk besloten ze dieper te gaan en kwamen tot hun middel in het water te staan. Plotseling was er een wild gespartel en verdwenen ze onder water. Even later kwamen ze spartelend weer boven en scheurden door het water naar het strand. Toen ze op het strand verschenen, was het duidelijk dat iets hen had aangevallen en één been bloedde.

God de Vader: Zoon, wat ik je hier heb laten zien is een prachtige en vredige omgeving die perfect lijkt totdat iets haar verstoort. Wat de oorzaak was, was niet te zien, maar de gevolgen wel. Het prachtige water werd lelijk en vies, en was niet langer wat het was geweest. Degenen die kwamen zwemmen, wisten niet van de vervuiling van het water en hadden niet gezien dat er iets onder het oppervlak was dat dit had veroorzaakt. Ze kwamen zwemmen en hoewel ze teleurgesteld waren dat het water er troebel en vies uitzag, verzamelden ze de moed om erin te gaan. Er was nog steeds een aarzeling, want ze wisten dat er iets niet klopte.

Toch wilden ze zwemmen. En dus gingen ze verder totdat ze de oorzaak van de vervuiling van het water tegenkwamen. Het was iets dat hen aanviel en hen daadwerkelijk onder het vieze water sleurde voordat ze zich konden losmaken. Ze wisten zich los te rukken en bereikten het strand, maar liepen daarbij een verwonding op. De aanvankelijke schoonheid van het tafereel is een indicatie van wat er in iemands leven goed ging en wat hen vrede, voorspoed en ontspanning had gebracht. Het was een deel van hun leven geworden en ze namen het voor lief dat het zo zou blijven.

Maar toen kwam er iets en alles was door elkaar geschud, waardoor iets lelijks was geworden van wat ooit mooi was geweest. Het water symboliseerde een deel van hun leven dat ze af en toe bezochten, maar niet consequent. Het eiland was niet veranderd, dus waren ze zich niet bewust van enige verandering die had plaatsgevonden op het strand of in het water. Toen ze het water naderden, wisten ze dat er iets niet klopte. Het zag er gewoon niet zo schoon en uitnodigend uit als vroeger. Het verschil was genoeg om hen te doen stoppen en te overwegen of ze er wel in moesten gaan. Ze dachten er niet over na wat de verandering zou kunnen hebben veroorzaakt, of het iets gevaarlijks was. Ze negeerden de vraag in hun hoofd en gingen verder.

Ze bewogen zich weliswaar langzaam voort, omdat ze nog steeds het gevoel hadden dat er iets niet klopte. Toen ze ver genoeg van de vijand af waren, had de vijand gewacht om aan te vallen en te proberen hen te doden maar nu viel hij aan. In dit geval lukte het hem niet om hen te doden, maar ze werden verwond en hadden aanzienlijke pijn. Kijk naar het leven van een doorsnee persoon. Dit vertegenwoordigt veel situaties die je in het echt meemaakt. Je leidt je leven en alles lijkt rustig en vredig te verlopen, totdat je plotseling een richting inslaat die je gewend bent, maar die plotseling anders aanvoelt. Misschien ga je naar een bar of een lounge waar je reeds zo vaak bent geweest. Misschien ga je naar de film, zoals je al jaren doet.

Misschien open je gewoon je iPad en kijk je naar iets wat je reeds zo vaak hebt gezien. Maar deze keer voelt er iets anders aan. Er is iets dat je een beetje ongemakkelijk maakt. Je bent in dezelfde omgeving en je doet hetzelfde, maar er klopt iets niet. Misschien komt er iemand in de lounge op je af en begint een gesprek, zoals reeds vaker is gebeurd. Dat is een van de redenen waarom je gaat, maar dit voelt anders. En toch draai je je niet om, noch vraag je Mij wat er mis is. Je loopt langzaam verder en geleidelijk aan word je meegezogen in een relatie die je zal kwetsen. Of je wordt ertoe aangezet om eens iets anders te proberen en merkt dat je eraan verslaafd raakt omdat er drugs in zitten.

Je ontsnapt, maar het heeft een litteken achtergelaten dat tijd nodig heeft om te genezen. Misschien was het een film vol seks en horror waar je normaal niet naar kijkt, maar deze was intrigerend en hoewel je het gevoel had dat er iets niet klopte, bleef je kijken. En daarna keek je verder, totdat je in een ander levenspatroon terechtkwam. Misschien realiseerde je het je en bereikte je de kust, om het zo maar te zeggen, maar je bloedde. Het heeft zijn sporen achtergelaten, nachtmerries en duisternis. En ook dit is moeilijk te genezen. Hetzelfde geldt voor de iPad en wat je daarop hebt geopend. Alleen moet je nu niet alleen de kust bereiken en proberen te genezen, maar door het voorwerp dat je dagelijks gebruikt, zul je steeds weer terug in het water moeten wachten, waar de vijand op de loer ligt.

Ja, je kunt genezen, maar nu is het een dagelijkse strijd, omdat je precies datgene gebruikt waar de vijand zich schuilhoudt. En wacht en probeert je terug te lokken. In al deze gevallen had je al vanaf het begin het ongemakkelijke gevoel dat er iets niet klopte. Dit geldt voor alle mensen, want Ik probeer voortdurend zelfs degenen die Mij niet kennen tot Mij te trekken, en Ik zal hen beschermen als Ik kan, als ze Mij dat toelaten. Maar het geldt in het bijzonder voor jullie, mijn kinderen. De onrustige gevoelens, het onrustige gevoel was mijn stille stem die tot jullie sprak. Als jullie maar waren gestopt en Mijn leiding hadden gezocht, had Ik jullie van de vijand weggeleid.

Ik zou het ongemakkelijke gevoel hebben versterkt en je hebben weggetrokken van de vijand die zei: "Alleen omdat het een beetje anders lijkt en je voelt dat er iets niet klopt, wees niet bang, kom hier binnen.“ Luister en leer, mijn kinderen, er worden te veel mensen meegesleept door zich over te geven aan de vijand en in zijn val te lopen. Wanneer je dat gevoel hebt dat er iets niet klopt, zelfs als het niet veel anders lijkt dan wat je normaal doet, herken dan mijn stem en kom naar Mij toe voor bevestiging. Ik zal het je vertellen, Ik zal het je laten zien. Ik hou van jullie en ik wil niet dat mijn kinderen pijn of schade lijden. Zoek Mij voor jullie antwoord.